เช้าวันศุกร์ที่ควรสงบสุข ติน นักศึกษาปีสองจอมมาดมั่น กำลังนั่งจ้องโพสต์ของค่ายอาสา ‘ร้อยรอยยิ้ม’ หน้ามหาวิทยาลัยด้วยสายตาเฉียบคม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ปีนี้ เราต้องได้เป็นหัวหน้าทีม!” ตินบอกกับตัวเองในกระจกหน้าห้องน้ำ ขณะที่แปรงฟันเสียงดังอย่างมั่นใจ
ระหว่างเดินออกมาจากห้อง ธีร์ เพื่อนร่วมห้องขี้บ่นธรรมชาติยืนงัวเงียอยู่ตรงประตู
“นายจะเอาอะไรไปค่าย?” ธีร์ถามเสียงขรึม ผมยุ่งเหมือนโดนฟ้าผ่า
“ขนมปังไง ธีร์! ฉันจะทำขนมปังสูตรพิเศษไปแจก ใคร ๆ จะต้องจดจำฉัน!” ตินพูดด้วยความมั่นใจ สะบัดผ้าขนหนูบนบ่าเข้าใส่เพื่อน
“นายแน่ใจแล้วเหรอ สูตรเดียวกับคราวที่แล้ว ที่หมามาซุ่มรอกิน?” ธีร์พูดเสียงเบา
แต่ตินไม่ฟัง แกะสูตรลับจากโน้ตในมือถือ ขยับท่าทางคล้ายเชฟชื่อดัง “คราวนี้จะไม่มีคนลืมฉันแน่นอน!”
สายวันนั้น ตินเข้าไปแจ้งกับพี่กรรมการค่ายในห้องกิจกรรม “ผมรับผิดชอบขนมปังเองครับ 20 แถวพิเศษ สูตรเฉพาะ!”
พี่พลอย หัวหน้าค่ายสาวห้าว จดรายชื่อพลางเหลือบตามอง “ขออย่าเอาแนะสูตรปีที่แล้วมานะ พี่ขอแค่กินได้ก็พอ”
ตินหัวเราะยิ้ม ปิดลิ้นชักดังกึกแบบมั่นใจ “พี่ไว้ใจผมเถอะ คราวนี้ผมเตรียมตัวสุด ๆ ทันใจแน่นอน!”
ทางด้านธีร์ กับ หมิว เพื่อนสาวสายสงบที่ชอบอ่านนิยายมากกว่าคุยกับคนจริง กำลังถกกันต่อหน้าห้อง
“ถ้าเราไม่ช่วยติน เขาต้องพังค่ายแน่ ๆ” หมิวพูดเสียงเบา ๆ
ธีร์ถอนหายใจ “ไม่ต้องห่วง ตินมั่นใจขนาดนี้ ไม่อยากให้ใครสัมผัสขนมปังเขาด้วยซ้ำ”
หมิวพยักหน้า แต่มีประกายในตา “แต่ฉันได้ยินเขาคุยว่าจะใส่กลิ่นลับ มีคนแพ้กลิ่นนี้นินา…?”
ระหว่างนั้น ตินเดินมาพอดี “สองคนนั้นนินทาฉันล่ะสิ รู้ทันหมด!”
หมิวรีบเปลี่ยนเรื่อง “สรุปต้องการอะไรบ้าง?”
ตินล้วงกระเป๋าหลังเสียงดังแกรก “ไม่ต้องห่วง ผมรับมือได้ หมิวแค่อย่าบังสูตรลับนะ!”
เย็นวันนั้น ตินกับธีร์จูงจักรยานออกจากหอ หมิวเดินตามหลังเงียบ ๆ ทุกคนมุ่งหน้าร้านเบเกอรี่ใกล้ตลาด
“นายแน่ใจหรือ ร้านนี้เปิดถึงดึก? รอบที่แล้วนายเคยโดนหมารุม” ธีร์แซว ขณะจอดจักรยานแบบรีบ ๆ
“เขาเปลี่ยนระบบรักษาความปลอดภัยแล้ว ผมถามแล้ว!” ตินตอบเสียงหนักแน่น
เดินถึงร้าน กลับเจอป้ายติดหน้าประตู “งดสั่งขนมปังทันทีเพราะเตาอบขัดข้อง”
ตินหน้าเหวอ ธีร์หัวเราะออกมาอย่างหมั่นไส้ หมิวมองนิ่ง ๆ แต่หัวเราะเบาในใจ
“แล้วไง?” ตินเริ่มลน เดินวนหน้าร้าน “เราต้องหาทาง! ถ้าไม่มีขนมปัง พี่พลอยต้องแซะฉันตายแน่”
ธีร์เสนอ “ไปซื้อที่ตลาดนัดไหม? เขาขายแต่ขนมปังปิ้งนะ”
หมิวกระซิบขำ ๆ “จะเอาขนมปังปิ้งไปค่าย?”
แต่ตินมั่นใจเต็มร้อย “เขาต้องไม่รู้ แค่ฉันจัดแพคเกจใหม่ ไม่มีใครรู้!”
สรุป ทั้งทีมเดินดุ่ม ๆ ไปตลาดนัด ตินเลือกขนมปังทาเนยหลากรสโดยไม่ฟังเสียงคัดค้าน ซื้อมาครบ 20 แถว
หมิวนึกขึ้นได้ “นายต้องเอาเข้าโรงอบอีกไหม?”
ตินหน้าเฉยหันไปตอบ “เดี๋ยวฉันจะโรยผงลับของฉัน เจ๋งกว่าทุกปี!”
ระหว่างกลับหอพัก จู่ ๆ ฝนก็ตกหนักจนต้องหลบใต้ต้นไม้ ขนมปังโดนละอองฝนชื้นเปียกจนเหนียวหนึบ
ตินหน้าเสีย ธีร์สบตาหมิวนิ่ง ๆ “มีผงลับกันเชื้อราด้วยไหม?”
แต่ตินยังไม่ถอดใจ “แค่ใส่ผงลับกับอบใหม่ ไม่น่าแย่หรอก!”
ตกดึก ขณะที่ธีร์กำลังนั่งอ่านหนังสือ ตินก็กระหึ่มครัว ใส่หมวกเชฟ หันขนมปังเข้าไมโครเวฟทีละแถว
หมิวแอบชะโงกดู เห็นตินเทผงส้มๆ ลงบนขนมปัง เงียบจนแทบไม่ได้ยินเสียง
“นั่นอะไร?” หมิวถามกระซิบ
ตินขยิบตา “ส่วนผสมลับ สารสกัดฟักข้าว เพิ่มวิตามิน เอาหมิวกินแล้วฉลาดแน่!”
ธีร์แทรก “ฟักข้าว หรืออะไรจากครัวครูสมบุญข้างล่าง?”
“ของแท้จากร้านสุขภาพย่านนู้น ไม่เหมือนใคร” ตินรีบโฆษณา
หมิวลังเล “ใส่แล้วสีส้มจัดแบบนี้ทุกปีไหม?”
ตินยืนกรานหนักแน่น หยิบขนมปังอีกแถวขึ้นมาแต่งต่อ ทั้งสามหัวเราะเบา ๆ แล้วจู่ ๆ ไฟฟ้าก็ดับวูบลงทันที
“โอ๊ย! พังแน่!” ตินร้องสุดเสียง
ธีร์พูดนิ่ง ๆ “สงสัยสวิทช์เตาอบนายลัดวงจร”
หมิวขำเสียงดัง “สูตรลับนี้จะได้กินเฉพาะตอนมืดใช่ไหม?”
กลางดึก ตินนั่งปั้นขนมปังเหนียว ๆ ใต้แสงไฟฉาย ธีร์กับหมิวสลับกันช่วยทาแยม กะให้ดูดีสุด ๆ
ตินพูดขึ้นมา “เวลากดดันนี่แหละบารมีผู้นำจะได้โชว์! สาว ๆ ต้องชอบแน่”
หมิวยิ้มมุมปาก “สาว ๆ จะชอบขนมปังแฉะหรือชอบคนซื่อบื้อกันแน่”
รุ่งเช้า ทุกคนรีบตื่นสาย ตินหอบกล่องขนมปังอย่างภูมิใจเดินเข้าค่าย
พี่พลอยเดินเข้ามาหา รับกล่องด้วยสีหน้ากังวลใจ เปิดฝากล่องออก
กลิ่นฟักข้าวกับเนยผสมกระจายอย่างดุเดือด ทุกคนเงียบกริบ
เด็กปีหนึ่งที่ยืนข้าง ๆ ทำท่าอยากหนีจากเหตุการณ์
ตินรีบบอก “อันนี้สูตรลับ ดีต่อสุขภาพ!”
พี่พลอยจ้องหน้า “ปีหน้า ถ้าจะรับผิดชอบอีก แจ้งพี่ล่วงหน้าปีนึงนะ”
ธีร์แซวเบา ๆ “อย่าลืมวิธีรีเซ็ตเตาอบกับกลิ่นฟักข้าวด้วยล่ะ”
หมิวกัดปากขำเงียบ ๆ สุดท้ายกล่องขนมปังถูกวางกลางวง
กลุ่มเพื่อน ๆ เงียบอึ้งเหมือนสำนึกว่าธีร์พูดถูก
ตินยิ้มเจื่อน ๆ หันไปถามหมิว “ฉันคิดว่า…ตกลงมันกินได้ไหม?”
หมิวชิมคำเล็ก ๆ พลางทำหน้าคิดขำ
“แย่กว่านี้ยังไหว แต่ปีหน้าลองหัดปรึกษาคนอื่นบ้างนะ” หมิวแซวเบา ๆ
ตินหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ก่อนจะเริ่มแจกขนมปังอย่างจริงจัง “ใครกล้ากินถือว่าแน่!”
แต่จู่ ๆ เด็กปีหนึ่งชื่อกอล์ฟ กระโดดเข้ามาขออีกแถว “พี่ ๆ ผมว่ารสนี้แบบ…แปลกดี ลองอีกได้ไหม?”
เสียงหัวเราะเบา ๆ เริ่มกังวานในกลุ่ม ทุกคนล้อมวงกินขนมปังแปลก ๆ ด้อม ๆ มอง ๆ ด้วยสายตาหวั่น ๆ แต่สุดท้ายก็หมดกล่อง
บรรยากาศผ่อนคลาย พี่พลอยกลับมานั่งใกล้ ๆ ยิ้ม ๆ พร้อมพูดกับตินเบา ๆ
“ปีหน้าเตรียมขนมให้พี่ก่อนสามวันนะ แต่ความพยายามก็โอเคนะน้อง”
หมิวกับธีร์หัวเราะพร้อมกัน ตินยิ้มเขิน ๆ พลางสัญญากับตัวเองว่า คราวหน้าจะฟังเพื่อนก่อนมั่นใจ
เสียงหัวเราะและขนมปังรสประหลาดยังวนเวียนในอากาศ กลายเป็นความทรงจำป่วนอบอุ่นที่ทั้งจริงใจและฮาบิด ๆ
