ภารกิจน้ำเต้าหรือตกปลา
เสียงรถจักรยานยนต์รับจ้างแว่วมาตั้งแต่ไกล ขณะที่ “เชน” กับ “กร” สองเพื่อนซี้กำลังช่วยกันหิ้วกล่องน้ำเต้าใบใหญ่ไปยังตลาดเช้าซอยเจษฎา เชนผู้พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจตลอดเวลากำลังอธิบายแผนการตลาดใหญ่โต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ดูเลยนะกร วันนี้เราจะได้เป็นเจ้าพ่อน้ำเต้าแน่นอน ท่าทางขาบ้านตรงหัวมุมคงซื้อสักสามลูกเพราะเมียเขาชอบทำน้ำสมุนไพร!”
กรไม่ค่อยเชื่อเท่าไร ยักไหล่พลางพูดติดตลก “ถ้าขายไม่หมด นายต้องเลี้ยงข้าวโกโก้ฉันทั้งอาทิตย์แน่ะ”
สองคนเดินลัดเลาะจนถึงแผงว่างริมตลาด พลางขนของวางเรียงเชื่องช้าทั้งที่อยากให้ดูขึงขัง เชนเริ่มประกาศเสียงดังเจื้อยแจ้วสไตล์มั่นใจเกินเหตุ
“น้ำเต้าสด ใหม่ สั่งตรงจากสวน รักษาปอด บำรุงไต ขับลมทำให้หน้าใส!”
หญิงสูงวัยร้านข้าง ๆ หัวเราะพลางหันมากระเซ้า “น้ำเต้าไม่บำรุงปอดหรอกนังหนู นั่นมันถั่วลิสง!”
เชนหน้าเจื่อนไปชั่วขณะ ก่อนจะหันมาส่งสายตาอ้อนวอนให้กรช่วย เปลี่ยนเรื่อง “งั้น…เอ่อ น้ำเต้าพันธุ์นี้ต้มกินได้ทั้งครอบครัว!”
ทันใดนั้น “ลุงโข่ง” คนเฝ้าตลาดสุดขี้ระแวงเดินผ่านมาอย่างสงสัย พร่ำบ่นกับตัวเอง
“สองหมอนี่นี่อีกละ ท่าทางมีพิรุธ…เมื่อวานยังกวนเครื่องเสียงตลาดได้ไม่ถึงสิบนาที”
กรกระซิบเบา ๆ “เราจะขายได้มั้ยนี่ บรรยากาศโคตรน่ากลัวเลย…”
คนเดินตลาดเริ่มสนใจน้ำเต้าชุดใหม่ของพวกเขา บางคนถามว่าทำไมดูเหมือนลูกฟักทองมากกว่า เชนเอาแต่ยืนยันมั่นหน้าว่าเป็นพันธุ์ใหม่
เสียงหวีดร้องจากร้านปลาข้าง ๆ ดังขึ้น “ปลาในถังหายไปตัวนึง! ใครเห็นบ้าง!”
ทุกสายตามองไปที่เชนกับกรเพราะกล่องน้ำเต้าวางไว้ขวางเส้นทางปลา (ที่ไม่รู้ใครมาดึงถังตั้งแต่เมื่อไร) ลุงโข่งเบิกตากว้าง
“เอาแล้ว…สองคนนี้ขโมยปลาแน่ ขายของแปลก ๆ ก็เพื่อนหลอก…”
เชนรีบปฏิเสธเสียงสูง “ไม่ใช่ ๆ เราไม่ยุ่งกับปลาคุณป้าเลยครับ!”
แต่ความเข้าใจผิดเริ่มบานปลาย เพราะเด็กชายที่ใส่แว่นตัวจ้อยจะไปโรงเรียนดันมาเห็นเขาก้มส่องกล่องน้ำเต้าและร้องลั่น “เห็นปลาว่ายอยู่ตรงนั้น!”
กรคว่ำกล่องเพื่อพิสูจน์ แต่ไม่มีปลา—กลับมีน้ำที่เต็นท์ค้างไว้หยดแตกกระจายเปรอะพื้น พ่อค้าแม่ค้าจินตนาการกันเองว่า สองคนนี่ต้องทำพิธีลับอะไรแน่ ๆ
ทันใดนั้นเสียงแม่ค้าร้านขนมจีนก็โดดขึ้น “สงสัยปลายักษ์จะแอบหนีออกมา! ใครมีถุงใส่มายัง!”
สภาพตลาดเริ่มเหมือนรายการตามหาสัตว์ประหลาด เชนรีบลากกรหนีออกจากวงล้อม ประกาศเสียงดัง “ไม่ต้องกลัว! เราจะตามหาปลาคืนให้!” ที่จริงก็แค่ไม่อยากโดนหาว่าสร้างเรื่อง
แผนงง ๆ เริ่มขึ้น—สองเพื่อนซี้แบ่งหน้าที่ โดยเชนไปถามหาบุคคลลึกลับที่ชอบดูปลาขโจร ส่วนกรพกขวดน้ำพริกดองไปเฝ้าถังน้ำเผื่อดักปลา (เหตุผลไม่แน่ชัด แต่น้ำพริกเหม็นแรง)
การถามไถ่ของเชนกวนน้ำให้ขุ่นยิ่งขึ้น พอไปเจอป้าตลาดที่พูดเสียงโผงผาง เชนถามว่า “เห็นปลาหายากมั้ยครับ?”
“ลื้อจะเอาปลาหรือลูกเขย?” ป้าตอบเสียงดัง เชนพูดไม่ออก ฝั่งกรได้แต่กลั้นขำ หยิบขวดน้ำพริกรินใส่ใกล้ถังปลาว่าง ๆ เผื่อปลาสนใจ
ระหว่างนั้น ลุงโข่งตัดสินใจคิดเองเออเองเข้าไปแจ้งเหตุ “ตลาดเรากำลังโดนแก๊งขโมยปลาบุก!” เสียงลือกระพือทั่วซอย
ขณะที่วุ่นวาย เด็กน้อยที่เห็นปลาแต่แรกกลับพาเพื่อนมาดู ชี้กล่องน้ำเต้าอีก “เห็นนะ เมื่อกี้ปลาว่ายหนวดยุ่บยั่บ!” ทั้งตลาดเริ่มลือว่าในกล่องน้ำเต้ามีปลาเผือกหายาก
สถานการณ์พลิกจากขายน้ำเต้ากลายเป็นปฏิบัติการไล่ล่าปลาประหลาด คนเริ่มมุงที่กล่องน้ำเต้าพร้อมกับน้ำพริกของกรที่บังเอิญหกใส่พื้น
จังหวะเดียวกัน หญิงสูงวัยร้านข้าง ๆ สังเกตเห็นเงาสะท้อน “เฮ้ย! ในกล่องจริง ๆ มีอะไรขยับ!”
กรรีบเปิดพิสูจน์ พบแค่ก้อนเปลือกน้ำเต้าและเศษใยมะพร้าวแห้งที่ขยับเองเพราะลม คนมุงหัวเราะ แต่เด็กน้อยยังยืนยันว่าต้องมีปลาล่องหน
เชนเริ่มสังเกตว่าของในกล่องน้อยแปลกไป ออกไปถามร้านผักข้าง ๆ ได้ความว่ามีแมวมาเที่ยวแถวนี้ทุกเช้า บางทีปลาหายเพราะเจ้าเหมียว
ทันใดนั้นเด็กแว่นตะโกน “นั่นไง แมวขาวกำลังคาบปลา!” ชาวตลาดแห่กันมาทางแมว แมวแน่นิ่งด้วยความงง แล้วก็วิ่งหนีโดยทิ้งปลาตัวเล็กลงพื้นพอดี
เสียงแม่ค้าปลาหัวเราะออกมา “อ้าว สุดท้ายน้องเหมียวตัวดีนี่เองที่ขโมยปลา!”
ทุกคนหันมามองเชนกับกรที่ยังยืนเหวอ เชนรีบถือโอกาสโฆษณา “น้ำเต้าเราช่วยแมวไม่ขโมยปลาด้วยนะครับ ใครสนใจบ้าง!” ทั้งตลาดหัวเราะกันครืน
สุดท้ายสถานการณ์คลี่คลาย ผู้คนกลายเป็นสนุกกับการแชร์เรื่องวุ่นตอนเช้าไปทั้งตลาด คนเริ่มแวะมาซื้อของจากสองเพื่อนซี้มากขึ้น บางคนแกล้งถามว่าซื้อได้แถมปลาหายากด้วยมั้ย เชนตอบติดตลก “ถ้ามีอีกผมแจกฟรีเลยครับ!”
กรแหย่กลับ “งั้นเดี๋ยวฉันเอาแมวไปยืมที่บ้านนายก่อน”
ทั้งสองหัวเราะ ยังไม่ลืมช่วยกันเก็บน้ำเต้าขึ้นรถเตรียมกลับบ้าน ป้าขนมจีนผ่านมาแซว “วันหลังไม่เอาปลามายุ่งกับน้ำเต้าอีกนะลูก” เชนส่งเสียงหัวเราะอีกครั้งก่อนบอกกร “ยังไงวันนี้เราเป็นฮีโร่ตลาดว่าไหม?”
กรตอบยิ้ม ๆ “ถ้านายยังอยากเป็น พรุ่งนี้ฉันก็บอกแม่ให้ปล่อยปลาในถังอีกตัวดีมั้ย?”
ท้ายสุด ตลาดก็ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ทั้งจากเรื่องปลา จากกล่องน้ำเต้า และฮีโร่ตลาดชุดใหม่ที่ความซุ่มซ่ามของพวกเขาเปลี่ยนเช้าธรรมดาให้เป็นเช้าที่ไม่มีใครลืม