ซัน ธนวัฒน์ นักศึกษาปีสองคณะวิศวกรรมศาสตร์เป็นคนจริงจัง…แต่เป็นประเภทที่จริงจังเกินเบอร์ ใครมองภายนอกอาจคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนเนิร์ดโลกส่วนตัวสูง แต่เปล่าเลย ซันตั้งเป้าว่าจะสารภาพรักรุ่นพี่พิมพ์ รุ่นพี่ปีสามที่โด่งดังทั้งสวย เรียนเก่ง กีฬาได้ เพื่อนฝูงเยอะ เหลือแค่สโมสรฟุตบอลยูนิด้วยซ้ำ ไม่ใช่คนประเภทเดียวกับเขาเลยแม้แต่นิดเดียว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เช้าเช้าวันหนึ่ง ซันวิ่งหน้าตั้งมาถึงคาเฟ่ใต้ตึก ปาดเหงื่อทันทีที่เห็น เพื่อนรักสองคนคือ ลีและบูม ลีน่ะเด็ดขาด เงียบขรึม ตรงไปตรงมา เรื่องหัวใจไม่เคยสนใจ ส่วนบูมเป็นพ่อครัวประจำกลุ่ม ขี้เล่น ยียวน อะไรก็ขำไปหมด สองคนนี้คือผู้ช่วยป่วนโลกของซันแบบยอมติดบ่วง
“เฮ้ยซัน เมื่อคืนอ่านคู่มือสารภาพรักไปถึงไหนแล้ววะ ใจเต้นแรงแค่ไหนวะพ่อหัวใจแกร่ง!” บูมเริ่มทันทีที่ซันนั่งไม่ทันตกเก้าอี้
ลีเหลือบมองแววเย็น “ไม่มีคู่มือเล่มไหนสอนให้คนธรรมดาไปจีบเทพได้หรอกซัน”
ซันรวบรวมความกล้า “แต่ถ้าพวกเราช่วยกันคิดแผน… มันน่าจะได้ใช่มั้ย แผนสารภาพรักที่สมบูรณ์แบบ!”
บูมตบโต๊ะ เปาะ! “ถ้าแผนล่ม ขอทำหม้อไฟกินปลอบใจเองเลย!”
ลีพยักหนักใจ “อะ เอาเถอะ จะได้รู้ว่าความรักของนายมันแค่คิดเองหรือเปล่า”
แผนเริ่มต้นด้วยการเขียนจดหมาย—แต่จดหมายดันตกสลับไปอยู่กับพี่วรรณ อาจารย์วิชา AI สุดดุ เขาเข้าใจว่ามีคนสารภาพรักตัวเองกลางคาบ พี่วรรณจึงเริ่มหวาดระแวงคนรอบตัวแทน!
“นี่เธอ… มีอะไรจะบอกพี่รึเปล่า?” อาจารย์วรรณจ้องซันระหว่างแลปคอม ซันสะดุ้ง “เปล่าครับๆ!” เพื่อนๆมองหน้ากันระหว่างแอบหัวเราะเนียนๆ
เมื่อแผนแรกพัง ซันเสนอส่งพายแอปเปิ้ล(ที่บูมอบ)แทน แต่กล่องพายเกิดผิดคิว ไปอยู่ในมือรุ่นพี่โอ๊ต กัปตันฟุตบอล นำไปแจกให้ทั้งทีมพร้อมโพสต์ลงกลุ่มคณะ “ของใครไม่รู้—แต่ขอบคุณมาก!”
“งั้นเปลี่ยนเป็นแผนเดินชน!” บูมหัวไว
ลีถอนหายใจ “เดินชนเนี่ยนะ เจ็บตัวฟรี…”
แต่ซันมั่นใจ ลองเดินชนจนโดนคนเดินผ่านถือแก้วกาแฟราดตัวเองแทน ผลที่ได้คือเสื้อเปื้อนกลิ่นกาแฟ กับสายตาตกใจของทุกคน ยกเว้นพิมพ์ที่หันมาเจอพอดีแต่เข้าใจว่าซันหกล้มเอง
“ซัน เป็นอะไรไหม? เดี๋ยวไปห้องพยาบาลมั้ย?” พิมพ์ถามน้ำเสียงห่วงใย
ซันเขิน ตัวสั่น “ไม่…ไม่เป็นไร ผมแค่…วิ่ง…ขอโทษนะครับ”
บูมกับลีลอบขำ เผลอลูกตบโต๊ะอีกแล้ว
แผนที่เหลือกลับยิ่งซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ บูมเสนอแผนวาดรูปกราฟิติมหาลัยสุดแนว ติดรูปหัวใจไว้ให้พิมพ์เห็น แต่ดันโดน รปภ.จับคู่กับลี ถือกระป๋องสีปล่อยในมือแทน—ต้องหนีหัวซุกหัวซุนพร้อมคราบสีแดงสดกันทั้งคู่
ซันไม่ยอมแพ้ ขอสู้ต่อด้วยแผนสุดท้าย—ให้พิมพ์ได้ยินเสียงเพลงรักใต้ตึกพร้อมพร็อพกีต้าร์ของลี หนนี้ลีจำใจร้องเพลงให้อย่างหมดอารมณ์ ผลคือไกด์สาย AV เหลือบมองเข้าใจผิดคิดว่าสามคนเปิดหมวกหาเงินกลางอากาศ ปรากฏกลับกลายเป็นวิดีโอไวรัลในกลุ่ม DekSat
วันศุกร์มาถึงเร็วเกินไป ซันตัดสินใจขอเพื่อนเอาใจช่วยนัดพิมพ์ไปที่สนามหญ้าข้างตึกในช่วงเย็น บูมเตรียมขนม ลีเตรียมพร็อพทุกอย่าง ซันเขียนโน้ตสารภาพรักยื่นให้ด้วยความตื่นเต้น มือสั่นเหมือนชื่อจะหลุดออกจากกระดาษ
แต่ก่อนจะได้พูดอะไร พี่วรรณเดินเข้ามา…ถือพาย แอปเปิ้ลในมือ “ใครทำพายอร่อยแบบนี้? ขอบใจนะ…แต่ความรักมันใกล้กว่าที่คิด” ซันกับบูมอึ้ง ลียักไหล่ พิมพ์เริ่มงง
รุ่นพี่โอ๊ตนำทีมนักบอลเดินถือกล่องมาด้วย “อ้าว เจอตัวแล้ว พวกนายเนี่ยนะ พายแอปเปิ้ล? วันนี้จัดอีกทีได้ไหม?”
เสียงไกด์ AV แทรก “นี่ตกลงใครร้องเพลงหาเงิน? เดี๋ยวต้องไปขึ้น Youtube อีกนะ!”
บรรยากาศเต็มไปด้วยความสับสน ทุกคนเข้าใจผิดกันถ้วนหน้า ซันหน้าเหวอ ไม่รู้จะอธิบายอะไร ทุกอย่างที่วางแผนไว้กลับกลายเป็นพายุเข้าใจผิดทั้งหมด
ลีถอนหายใจ “ลองบอกตรงๆ ดีมั้ย ไม่มีใครเข้าใจนายเลยนะ…”
บูมหัวเราะเบาๆ “ถ้าแผนล้ม ท้องก็ยังอิ่ม กับขนมที่นายทำ”
ซันสูดลมหายใจ “ผม…ชอบพี่พิมพ์ครับ ไม่ต้องมีแผนอะไร ผมแค่ชอบพี่จริงๆ”
พิมพ์เงียบชั่วครู่ ก่อนยิ้ม “ทำไมไม่พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกล่ะ…เธอน่ารักดีนะ เอาไว้ไปกินขนมกับเราบ่อยๆ สิ”—เสียงหัวเราะกราดเต็มลาน สนุกสนานมากกว่าปกติ
เย็นวันนั้นทั้งแก๊งจบลงด้วยการปิ้งหม้อไฟหน้าหอ ลีเป็นดีเจเปิดเพลง บูมขนของกินไม่หยุด พี่วรรณมาร่วมแจม พี่โอ๊ตกฎให้ใครโดนแกล้งต้องกินเพิ่ม—ทุกอย่างยังดูวุ่น ยังอลเวง แต่มิตรภาพเต็มเปี่ยม
“สรุป ดีนะที่แผนทุกอย่างพังหมด…” บูมหัวเราะ
“เพราะความจริงใจ เสมอแผนใดๆ…แต่ถ้าจะสารภาพรักอีก บอกด้วย จะได้เตรียมพาย” ลีส่ายหน้า
เสียงหัวเราะก้องในค่ำคืนแบบอบอุ่น ไม่ต้องสมบูรณ์แบบ แค่จริงใจก็พอแล้ว
