“แย่ละ! ของมันหาย!” เสียงวุ่นวายดังลั่นห้องชมรมวรรณกรรมซึ่งปกติร่มเย็นเหมือนห้องสมุดมากกว่าแหล่งรวมวัยรุ่น แฮมเบอร์เกอร์แฮนด์เมดที่เหลืออยู่แค่กล่องเปล่าเป็นหลักฐานเดียวของอาชญากรรม แต่บนโต๊ะยังกองหนังสืออยู่เต็ม “ใครมันใจกล้างี้วะ?” เสียง จอมยุ่ง เด็กชายผมฟูใส่รองเท้าผ้าใบเก่าที่ยังไงก็ไม่เคยยอมถอดถุงเท้า แสดงความกังวลแบบไม่มีฟิลเตอร์ บอส เด็กเนิร์ดผิวขาวจัด ใส่แว่นกลม คิ้วขมวดแน่น ออกตัว “ใจเย็น สิ มันอาจจะมีเหตุผลทางตรรกะ”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เหตุผลเหรอบอส… กล่องเปล่าพร้อมน้ำลายคนอื่นมันอธิบายได้เหรอ!” จอมยุ่งกางแขนอย่างไม่แคร์ตาใครเพราะเชื่อว่ามีแต่ตัวเองเท่านั้นที่ดูออกว่าเรื่องนี้ซับซ้อน
“จอมยุ่ง ไม่ใช่มุกใหม่หรอกนะ—คราวที่แล้วนายก็หาว่าฉันขโมยยางลบเด็ก ม.1 ไป” บอสถอนใจแล้วทำหน้าเหนื่อย
“คราวนี้มันของชมรม ถ้าไม่รีบสืบ ประธานก็ซวย คนผิดก็รอด นายกับฉันเป็นผู้กล้าแฝงตัว เราต้องสืบ!” จอมยุ่งพูดพลางตีมือลงโต๊ะด้วยความมั่นใจ
บอสสบตาชั่งใจเพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยเป็นสายลับอะไรเลย เอะอะจอมยุ่งลากเพื่อนไปปฏิบัติภารกิจโดยไม่ทันให้ถามใจ
หลังโรงเรียน เป้าหมายแรกคือสอบปากคำสมาชิกชมรมแต่ละคน บอสเริ่มด้วยสมุดโน้ตจดทุกสิ่งอย่าง แม้แต่สีหน้าผู้ต้องสงสัย “คุณยายนิด อยู่งานไหนช่วงบ่าย?” บอสถามจดชั่วโมงต่อชั่วโมง
ยายนิดเลิกคิ้ว “ยายมารับหลานนะลูก! ยายจะไปขโมยทำไม”
จอมยุ่งสูดหายใจแรง ถามเปลี่ยนเรื่อง “แล้วหลานยายชอบกินแฮมเบอร์เกอร์ไหม?”
ยายส่ายแรง “แพ้กลูเตน!” จดเสร็จ บอสเร่งลากจอมยุ่งออกมา “นายต้องโฟกัส อันนี้ไม่เกี่ยว!”
จอมยุ่งยักไหล่ “ต้องเช็กให้ครบ ทุกคนเป็นผู้ต้องสงสัย!”
วันต่อมา ทั้งคู่ตีเนียนแฝงตัวในงานชมรม บอสถือสมุด จอมยุ่งย่องแปลก ๆ ทุกการเคลื่อนไหวดูต้องสงสัยเสียเอง ซู่ปังเพื่อนสาวคนสนิทของชมรม เห็นท่าเดินของจอมยุ่ง “เอ่อ พวกนายมองหาอะไร?”
บอสขยี้ผมตัวเอง “แค่เก็บสถิติกิจกรรมชมรม…”
จอมยุ่งเสริมทันท่วงที “สำรวจความปลอดภัย! มีขโมยนะ”
ซู่ปังกลอกตา “ฟังดูเหมือนพวกนายเองจะเป็นขโมยนะ…”
“โรคจิตอะไร!” จอมยุ่งโวย ฝ่ายบอสรีบปิดประเด็น “ขอโทษ ๆ เรารีบไปก่อน!”
เหตุการณ์บานปลายอีกเมื่อคนในชมรมเริ่มระแวงกันเอง เพราะข่าวลือจากจอมยุ่ง “ใครกันแน่ขโมยของชมรม” กลายเป็นประเด็นทั้งโรงเรียน ทุกคนต่างเฝ้าหน้าทางเดินด้วยสายตาเพ่งพิศ เหมือนเรียนในคุก บอสเริ่มรู้สึกผิด “นี่นายเอาข่าวลือไปปล่อยรึเปล่า?”
จอมยุ่งยักไหล่ “ก็แค่ถามเพื่อน ๆ นิดหน่อยเอง”
ขณะที่พยายามแก้ข่าวลือ กลับมีข่าวใหม่ว่า…“โจรลึกลับสองคนวางแผนตั้งแก๊ง!” บอสถึงกับจุก “หมายถึงเราป่ะ?”
“มันก็ฟังดูคล้ายอยู่นะ…” จอมยุ่งเกาหัว
เมื่อทุกอย่างเข้าใจผิดมากขึ้น ทั้งคู่จึงคิดจะจับ ‘ขโมยตัวจริง’ ให้ได้ คืนวันศุกร์ บอสชวนจอมยุ่งไปหลบซ่อนหลังตู้ล็อกเกอร์ หวังซ้อนกล้องมือถือเอาไว้ลับ ๆ
ขณะทั้งสองซ่อนตัว หนูตัวโตวิ่งผ่าน ฝ่ายจอมยุ่งตกใจส่งเสียงลั่น “บอส! มีคนแล้ว!”
บอสตกใจซัดเพื่อน จู่ ๆ ก็เงียบ—เสียงฝีเท้าปริศนาเดินเข้ามาจริง ๆ ฝ่ายบอสกลั้นหายใจ
ประตูถูกเปิดออก คนที่เข้ามาคือ ปุ๊ก ประธานชมรมเอง ถือกล่องเปล่าแฮมเบอร์เกอร์ในมือ “บ้าอะไรเนี่ย นี่มัน…กล่องจากขยะของกิจกรรมรณรงค์คัดแยกขยะเมื่อวาน!”
ทั้งคู่ยืนตัวเกร็ง จอมยุ่งรีบยื่นสมุด “พิสูจน์กล้องเลย!”
ปุ๊กปล่อยเสียงหัวเราะ “เถียงกันไปมา ท้ายสุด…ของไม่ได้หายอะไรเลย ของที่นายตามหาน่ะ มันแค่ ‘วางผิดที่’”
ทั้งห้องเงียบก่อนเกิดเสียงหัวเราะกลบกลืน บอสเขกหัวตัวเอง “นี่เราวุ่นวายเพราะคิดเองเออเอง?”
จอมยุ่งมองเพื่อน “นายก็อย่าเครียดเกินไปสิ ฉันก็ไม่ควรปักใจว่ามีขโมยตลอด”
ท้ายสุด ทั้งชมรมครื้นเครง ชูมือกอดคอกัน แม้จะไม่มีใครได้รางวัลสายลับ แต่ทุกคนก็เข้าใจอีกด้านหนึ่งของเพื่อน
บอสยิ้ม “ก็ไม่เสียหายนะ เรื่องขำ ๆ แบบนี้…ไว้คราวหน้าถ้ามีของหาย ฉันจะโทรหานายล่ะ!”
จอมยุ่งสวนกลับ “เอ็งอย่าโทรเลย เดี๋ยวกลายเป็นฉันที่โดนจับแทน!”
เสียงหัวเราะจบฉาก เด็กสองคนเดินออกจากชมรมพร้อมเรื่องเล่าที่จะกลายเป็นตำนาน ว่า ‘บอส’ กับ ‘จอมยุ่ง’ เคยวุ่นวายกันไปทั้งโรงเรียน…เพราะขนมกล่องเดียว!
