เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นห้อง 507 สะท้อนกับผนังห้องขนาดพอดี เต็นท์—เด็กปีหนึ่งไฟแรงที่เชื่อว่าทุกปัญหาต้องแก้ได้ถ้าเขาเป็นคนจัดการ—สะดุ้งเฮือกพร้อมตะโกนลั่น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พีค! ตื่น! มีสัตว์อะไรไม่รู้อยู่ใต้เตียง!”
พีค—หนุ่มสายติสต์ประหยัดคำพูด ค่อย ๆ หรี่ตาขึ้น มองเต็นท์อย่างหมดแรง
“เต็นท์ นายฝันอีกแล้วแน่ ๆ…”
จังหวะนั้น นัท—หนุ่มนิสัยระเบียบจัดตัวเอง แต่บ้ากฎเกินเหตุ—เดินเข้ามาพร้อมถือไม้ม๊อบ
“รายงานสถานการณ์เตียงขวา! สภาพเตียงเต็นท์พบผ้าขาด เบาะหลุด และ…ขวดน้ำซ่อนอยู่ข้างใต้!”
เต็นท์หน้าซีด เงยหน้ามองเพื่อน
“เมื่อคืนใครกินน้ำในมุ้งฉัน?”
พีคหัวเราะแห้ง ๆ ไม่ยอมรับ วนเวียนมาสู่ปัญหาใหม่ เมื่อพบว่าฝาครอบฝักบัวในห้องน้ำพังเป็นรูโหว่ พวกเขาโทษกันไปมาแต่ไม่มีใครรับว่าทำ
“ฉันว่าต้องเป็นผีหอแน่ ๆ พวกนาย…!” เต็นท์กระซิบบอกพลางเหลียวหลังดูตลอดเวลา
“ใครจะไปกลัวผี ข้อมูลระบุว่าผีเป็นแค่คอนเซปต์ของความกลัว…” นัทพยายามอ้างทฤษฎีแต่หางเสียงสั่น ๆ จนพีคมองบน
เสียงเคาะประตูดังขึ้นแบบรวดเร็ว
“เปิดหน่อย ๆ! พี่ปอ ผู้ดูแลหอ!”
ทั้งสามชะงัก พีคกระซิบ
“เมื่อคืนเราทำหอแฉะน้ำหรือเปล่าวะ ใครก็ไม่รู้ลากสายยาง….”
นัทรีบเดินไปเปิดประตูแล้วยิ้มฝืน
“สวัสดีครับพี่ มีอะไรหรือเปล่าครับ?”
พี่ปอ—สาวสายเป๊ะเข้มงวด หน้าขรึม—ชี้นิ้วมาที่พวกเขา
“เมื่อคืนน้ำหยดจากห้องนี้ลงไปข้างล่าง ทำให้ไฟดับชั้นล่างสามห้อง ใครจะรับผิดชอบ?”
ทั้งสามเงียบ ใจเต้นแรง เหงื่อแตกพลั่ก พีคกระซิบเบา ๆ แทบไม่ได้ยิน
“นายบอกไปเลยว่าโดนผีหลอก…”
“ไม่เอา! เดี๋ยวได้ซวยกว่าเดิม!” เต็นท์รีบแย้ง
“ผม…ว่า…เอ่อ…ผมไม่ทันสังเกตครับพี่” นัทตอบเหมือนเด็กโดนจับได้
พี่ปอมองทั้งสามอย่างจับผิด
“ใครเป็นหัวหน้าห้องนี้”
สามคนพร้อมกัน “ไม่มีครับ!”
เสียงนาฬิกาปลุกสำรองที่ตั้งไว้เพื่อปลุกเต็นท์ดังซ้อนขึ้นมาอีก ส่งเสียงกวนประสาทจนทุกคนเงียบไปชั่วอึดใจ
พี่ปอกัดฟัน “เย็นนี้เจอกันที่ห้องประชุมหอ ทุกคน”
ประตูปิดลงแบบมีพิธีการ เพื่อนทั้งสามหันมามองหน้ากันอึ้ง ๆ
“แก้ไขเฉพาะหน้าได้เวอร์ชั่นซวยสุด” พีคพึมพำ
เต็นท์เดินวนไปมาอย่างคิดมาก
“ถ้าอธิบายว่าท่อน้ำมันแตกเองเขาจะเชื่อไหม?”
นัทหยิบสมุดกฎระเบียบหอขึ้นมา
“ข้อ 27—ห้ามน้ำรั่วลงไปชั้นล่าง ถ้าผิดปรับสามพัน…”
พีคกลอกตา “แถเป็นต้องขอรหัสผ่านห้องน้ำชั้นล่างด้วยนะ”
เต็นท์จ้องทั้งสองคน
“โอเค ใครสำนึกผิด ให้ยกมือขึ้น!”
ทุกคนเงียบ…เต็นท์พยายามยกมือ แต่เปลี่ยนใจ
เวลาเย็นใกล้มาถึง ความกดดันยิ่งทวีคูณ ห้อง 507 เต็มไปด้วยฉากจำลองการให้การ พีคแกล้งเป็นพี่ปอ นัทเดินวนอ่านบท ส่วนเต็นท์เปลี่ยนสำเนียงเป็นเด็กต่างจังหวัด
“เอ้า ซ้อม! ใครเริ่ม?”
“ขออนุญาตสาบานได้ไหมว่าสุขภัณฑ์แตกเพราะ…กรวดบิน?” นัทถามขึ้นจริงจัง
เต็นท์ตอบ “ขอให้ฝักบัวมีชีวิตจริง ฉันจะขอโทษมัน…”
เสียงเคาะประตูมาอีกรอบ มิน—หญิงสาวห้องตรงข้าม—เดินเข้ามาด้วยสายตาเป็นงาน
“พวกนายทำอะไรเสียงดัง ฉันจะสอนพวกนายจัดการเรื่องวุ่นวายให้จบใน 3 นาที”
เธอแจกโพสต์อิทคนละใบ
“เขียนว่าคิดว่าตัวเองทำผิดอะไร!”
สามคนมองหน้ากันอย่างงง ๆ
“ฉันผิดที่ไว้ใจพีคหิ้วสายยางเข้าห้อง” เต็นท์เขียน
“ฉันผิดที่อ่านกฎระเบียบหอทุกวัน” นัทมองซ้ายขวา
มินตบมือดัง ‘แผละ’
“ผิดหมด ทุกคนผิดที่ไม่คุยกันตรง ๆ!”
จังหวะนี้เสียงปริศนาแว่วมาจากระเบียง
“อ้าว อันนี้ใครลืมก๊อกน้ำไว้?” เสียงน้องเฟรชชี่ปีสองทักมาจากข้างล่าง
ทั้งห้องเหวอ หันไปมองพร้อมกัน…
“ใครลืมว่าเมื่อคืนไปจัดปาร์ตี้ที่ระเบียง???” เต็นท์ร้อง
ความวุ่นวายขยายเป็นปัญหาใหม่ พีคส่ายหน้า
“ถ้าเรายอมรับแต่แรกคงไม่บานปลายขนาดนี้”
จนถึงเวลาประชุมหอ พวกเขาประชุมแบบเงียบสนิท ทุกสายตาจับจ้อง พี่ปอยกไมค์ขึ้น
“ใครลงมือเปิดก๊อกทิ้งไว้ ช่วยสารภาพออกมาตรงนี้”
ห้องประชุมเงียบจนได้ยินเสียงหายใจ เต็นท์สูดหายใจแรง รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบรอให้เขาพูดผิดแค่คำเดียว
“ผม…สามคนนี้…เอ่อ คือ…”
นัทรีบเสิร์ฟบทเสริม “เป็นความผิดสามัคคีครับ!”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังในห้องประชุม พี่ปอมองแบบอมยิ้มบาง ๆ
“คราวหน้าคงไม่ต้องสามัคคีแบบนี้แล้วนะ”
หลังจบประชุม ทั้งสามเดินกลับห้องพร้อมถอนหายใจยาว
พีคพูดช้า ๆ “แปลว่าเรายังไม่ถูกไล่ออกหอใช่ไหม?”
นัทปรับเสียงเป็นแบบสารภาพ “แต่ผมยังอยากเป็นหัวหน้าห้องนะ!”
เต็นท์ตบไหล่เพื่อน “เก็บตำแหน่งนี้ไว้ให้งานถัดไปละกัน”
หลังจากนั้น ทุกคนช่วยกันซ่อมฝักบัว—ซ่อมผิดวิธี เสร็จแล้วน้ำก็ยังรั่ว—จนสุดท้ายต้องยอมซื้อใหม่ด้วยเงินส่วนตัว เต็นท์บ่นพึมพำ
“รอบหน้าเราตรวจน้ำทุกก๊อกก่อนนอนนะ สาบานเลย!”
เสียงเพลงประหลาดจากโทรศัพท์พีคดังขึ้น สั้น ๆ
“นั่นสัญญาณเตือนอะไรอีกวะ?” นัทถาม
“อ้อ ลืมปิดเตารีด!” พีคลุกลี้ลุกลนวิ่งออกห้องไปพร้อมเสียงขำ
ทุกคนมองตามพร้อมรอยยิ้ม บนหอพัก 507 คืนนี้ มีแต่เสียงหัวเราะและกลิ่นอายของคำว่า “บ้าน” แม้ปัญหาจะตามมาได้ทุกวัน แต่ถ้ามีเพื่อนวุ่นวายในแบบนี้ ก็คงไม่มีอะไรต้องกลัว
