เสียงลมหายใจแผ่วในห้องประชุมเล็ก ๆ ชั้นสามของตึกศิลปศาสตร์ ท่ามกลางแสงแดดยามสายฉาบผ่านบานหน้าต่างกระจก ต้นนั่งเขียนข้อสรุปลงสมุด เลขาคณะเคาะโต๊ะประชุมอย่างเบื่อหน่าย ข้างกายคือเสียงหาวปิดปากของฟาง ผู้หญิงผมประบ่า แว่นตากรอบดำที่ดูเข้มแข็งแต่ซ่อนความอ่อนล้าไว้ในแววตา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ตกลง…ใครจะเป็นหัวหน้าโปรเจกต์วิชาเลือกนี้” เสียงบ่นจากอิฐ เพื่อนร่วมห้อง สะท้อนก้อง
ต้นเหลือบตาไปมองฟาง เธอก้มหน้าหลีกเลี่ยงแววตาทุกคู่ ทุกคนนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นแบบไม่รู้จะเลือกใคร จนกระทั่งฟางถอนหายใจ อยากจบเรื่อง
“ฉันทำให้ก็ได้…แต่ขอแค่ทุกคนช่วยกันจริง ๆ นะ” น้ำเสียงเธอเนือย ๆ ปนเหนื่อยใจ
“โอเค งั้นตามนั้น ฟางเป็นหัวหน้า ต้นช่วยเขียนรายงานได้ไหมวะ” อิฐหันมาโยนงาน ต้นพยักหน้า ถึงจะไม่ค่อยอยากยุ่งเท่าไรนัก
เสียงฝีเท้าเดินลงบันไดชั้นสาม หลังจากแยกย้าย ต้นไล่สายตาตามฟางที่ถือแฟ้มรายงานหนีไป เธอเดินเร็ว ๆ เหมือนกลัวว่าถ้ายืนนานกว่านี้น้ำตามันจะซึมออกมาเอง
สี่โมงเย็น ฟางนั่งเหม่อมองต้นไม้หลังตึก กดมือถือวนอยู่กับหน้าแชทกลุ่มโปรเจกต์ ไม่มีใครตอบนอกจากต้น “ขอบคุณที่รับเป็นหัวหน้าคนนะ” ข้อความสั้น ๆ ที่เธออ่านข้อความทวนหลายรอบแล้วก็แค่ยิ้มจาง ๆ
ขณะเดียวกัน ต้นอยู่ในห้อง มองแสงเย็นที่ลอดผ้าม่าน ขีดเขียนแนวคิดลงสมุด ‘เมืองในฝัน’ แนวคิดโปรเจกต์ เขากังวลกับสิ่งหนึ่ง—ใจเขายังไม่แน่ใจเลยว่าจะทำสิ่งที่ครอบครัววางไว้หรือสิ่งที่ตัวเองอยากจริง ๆ ดี
อีกวันหนึ่งในหอสมุดกลาง เสียงขุดค้นในกองเอกสารโปรเจกต์ ฟางกับต้นต่างหลบมุมตัวเอง ก่อนฟางเอ่ยช้า ๆ “นายเชื่อในเส้นทางตัวเองมั้ย”
ต้นนิ่งไปครู่หนึ่ง “ก็…ไม่รู้เหมือนกัน บางทีเราก็แค่อยากทำให้ที่บ้านพอใจ”
“เหมือนกันเลย…ครอบครัวเราก็อยากให้กลับไปช่วยร้าน” ฟางยิ้มจืด ๆ เสมองหน้าต่าง
การสนทนาขาดห้วง ต่างคนต่างคิด ถนนชีวิตของแต่ละคนเหมือนบ้านต่างขั้ว ฟางอยากเดินทาง ท่องโลก ไปเรียนต่อ ส่วนต้นถูกกดดันให้รับช่วงธุรกิจที่บ้าน
วันที่ต้องลงพื้นที่ถ่ายภาพโปรเจกต์ ฟางเงียบขรึม ไม่ยอมสบตาใคร ต้นพยายามชวนคุยแต่เธอแค่ตอบสั้น ๆ “ฝนจะตกอยู่แล้ว เรารีบถ่ายไหม”
“ทำไมเธอไม่คุยกับใครเลย” ต้นถามระหว่างพักเที่ยง ฟางละสายตาจากแก้วชาเขียว ลังเลจะตอบ ก่อนเอ่ยเบา ๆ
“กลัวว่าถ้ามีคนรู้จักมาก มันจะยากตอนต้องจาก” เธอหัวเราะ กลบความขมขื่นในใจ
ระหว่างที่ทุกคนนั่งจับกลุ่มถกงาน ฟางออกมายืนคนเดียวริมบันได ต้นตามออกมา เจอเธอเช็ดน้ำตาเงียบ ๆ
“เธอโอเคไหม” เขาถามเบา ๆ ฟางพยักหน้า แต่ไม่พูดอะไร ต้นหยิบทิชชูส่งให้
“บางทีมันก็เหนื่อยนะ กับการต้องเป็นคนที่ทุกคนคาดหวัง” เธอเปรย สายตานิ่งไปไกล
หลังจากวันนั้น ทั้งสองเริ่มเปิดใจ คุยกันมากขึ้น เรื่องราวเล็ก ๆ ถูกแลกเปลี่ยน ฟางเล่าเรื่องร้านก๋วยเตี๋ยวที่บ้าน ต้นเล่าเรื่องคุณแม่ป่วย แต่ทำเป็นเข้มแข็ง ทั้งคู่หัวเราะกับความเปิ่นของกันและกัน พลางเถียงกันเรื่องรายละเอียดรายงานจนดึก
บางคืนเวลานั่งคีย์งาน ฟางส่งข้อความ “ยังไม่นอนเหรอ” ต้นตอบในใจ “นอนไม่หลับ มีอะไรค้างๆ ในหัว” ฟางพิมพ์กลับ “เหมือนกันเลย เราไม่กล้าฝันจริง ๆ ด้วยซ้ำ”
บรรยากาศเย็นของต้นฤดูฝน วันที่โปรเจกต์ต้องนำเสนอกลุ่ม ฟางวางแผนละเอียดแต่ตื่นเต้นจนน้ำเสียงสั่น ต้นเห็นเธอเหงื่อซึมที่ขมับ เลยช่วยเธอรับผิดชอบพรีเซนต์หลักบางส่วน
การช่วยเหลือกันทีละก้าวทำให้สายตาทั้งคู่เริ่มเปลี่ยน ต้นเห็นฟางยิ้มจริงจังกับสิ่งที่ชอบ ฟางเห็นต้นดูแลเพื่อนและใส่ใจรายละเอียด แม้จะเคยคิดว่าเขาเย็นชา
จนมีคำถามค้างคาในใจฟาง—ต้นกับเธออยู่โลกเดียวกันได้จริงไหม? ทุกอย่างเหมือนจะดีขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่ง คนรักเก่าของต้นกลับมาหาเขาในวันที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปด้วยดี
มุก อดีตคนรักของต้น ยืนรอหน้าอาคารเรียน ฟางเดินผ่านมาได้ยินเสียงหัวเราะคุ้นหู มุกยิ้มกว้างแล้วแตะไหล่ต้น “เราแค่คิดถึงนาย คิดถึงทุกอย่างที่เคยมี รวมถึงฝันของเราด้วย”
ฟางยืนลังเล มองสองคนคุยหัวเราะกัน ภาพอดีตของเธอตัวเองผุดขึ้นมา—ความรู้สึก ‘ขาดเหลือ’ และ ‘ไม่ใช่’ ที่เคยได้รับจากครอบครัว หรือเพื่อนสมัยเด็ก
คืนนั้นฟางตอบแชทต้นแค่สั้น ๆ “ฝันดีนะ” แล้วเงียบ ต้นสงสัยแต่ไม่กล้าถาม
ความห่างเริ่มก่อตัว ต้นพยายามคุยฟางในคลาส เธอเฉยชา หลีกเลี่ยงจะสบตา วันหนึ่งหลังกลุ่มเลิกประชุม ต้นเดินตามฟางกลับหอ
“เธอโกรธอะไรรึเปล่า เรารู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป” ต้นถามเสียงขรึม เงียบเป็นนาที ฟางค่อย ๆ จับสายกระเป๋าแน่น
“เรา…แค่ไม่แน่ใจว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของอะไรในชีวิตนายรึเปล่า มันดูเหมือนยังมีอดีตมากั้น”
ต้นส่ายหน้า “อดีตก็แค่สิ่งที่เราเคยเป็น…แต่ตอนนี้ เรากำลังเดินไปข้างหน้า—แต่เธอก็พูดถูก”
คืนนั้นฟางร้องไห้คนเดียว นึกถึงเหตุการณ์บ้านแตกตอนเด็ก ๆ เธอกลัวจะเป็น ‘ส่วนเกิน’ ในชีวิตใครอีก
ต้นเองกลับบ้านเย็นวันเสาร์ มารดานั่งรออยู่บนเก้าอี้หวาย วางมือที่หน้าตักเบา ๆ
“ลูกคิดจะทำอะไรต่อ” น้ำเสียงอบอุ่นแต่กดดัน ต้นนิ่งไปนาน
“ยังไม่รู้เลยแม่…มีอะไรหลายอย่างที่อยากเลือกเอง แต่กลัวผิดหวัง”
“แม่เข้าใจนะ บางทีความกล้าของเรามันไม่ใช่การเอาชนะใคร แต่แค่กล้าเผชิญหน้ากับใครสักคน”
คำนี้ฝังอยู่ทั้งคืน ต้นตัดสินใจทักหาฟาง “ขอโทษนะ ถ้าเราทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น เราไม่เคยอยากให้เธอเป็นส่วนเกิน” ฟางอ่านข้อความแต่ไม่ตอบ
ช่วงพรีเซนต์รอบสุดท้าย ฟางขอเพื่อนช่วยแบ่งหน้าที่หนีออกมาเดินริมสระน้ำ ต้นตามมายืนข้าง ๆ
“ถ้าเธอจะเดินทางตามฝัน เราว่ายินดีนะ” ต้นพูดเรียบ “เราไม่ควรเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอต้องละทิ้งอะไร”
ฟางนิ่งอยู่นาน น้ำตารื้นในตา
“นายเคยคิดจะเดินทางเหมือนเรามั้ย หรือมีอะไรมากั้น” เธอถามเบา ๆ
“เราเคยเลือกผิด…เคยทิ้งอะไรหลายอย่าง ปล่อยคนสำคัญออกจากชีวิตไป เพราะมัวแต่กลัว”
ฝนพรำเบา ๆ คล้ายพรางน้ำตา ฟางยิ้มอย่างไม่แน่ใจ มุมปากกระตุก
ฤดูสอบปลายภาคเริ่มต้น ฟางก้มหน้าตั้งใจอ่านหนังสือ ต้นส่งขนมมาตามปกติ กล่องเล็ก ๆ พร้อมโพสต์อิท “พักบ้างนะ” ฟางอมยิ้ม แล้วเก็บซ่อนไว้ใต้หนังสือ
เพื่อนเริ่มกระซิบว่าพวกเขาคง ‘แอบคบกัน’ แต่ทั้งคู่ยังนิ่ง ปฏิเสธผ่านรอยยิ้ม ฝางเล่าว่าจะย้ายไปเชียงใหม่เพื่อสมัครเวิร์กช็อปงานกราฟิก ฝั่งต้นยังลังเลจะตามฝันตัวเองหรืออยู่ช่วยที่บ้าน
วันประกาศผลเวิร์กช็อป ฟางได้เข้ารอบ เธอก้มหน้ามองจอมือถือ น้ำตาไหลแต่เหมือนดีใจไม่สุด ต้นเดินเข้ามา ยื่นช่อดอกไม้เล็ก ๆ
“ยินดีด้วยนะ” เสียงต้นนุ่มแต่แฝงความหวาดกลัวว่าสิ่งนี้จะนำไปสู่การจากลา ฟางรับดอกไม้เงียบ ๆ
ในค่ำคืนสุดท้าย ฟางยืนอยู่ที่ระเบียงหอพัก มองไฟเมืองไกล ๆ ต้นเดินมาหยุดข้าง ๆ
“เธอกลัวอะไรที่สุด” ต้นถาม
“กลัวไปแล้วจะไม่มีวันกลับมา” ฟางตอบเสียงแผ่ว
“เราเองก็กลัว…กลัวไม่มีเธออยู่ตรงนี้ แต่กลัวเสียใจมากกว่า ถ้าไม่ได้ให้เธอไปตามฝัน” ต้นเอ่ย สองมือสั่นน้อย ๆ
ฟางซุกหน้ากับบ่าต้น น้ำตาร่วงเปียกเสื้อ กอดกันเงียบ ๆ อยู่ในคืนที่ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้าใจนอกจากกันและกัน
เช้าวันเดินทาง ต้นมารอส่งฟางที่สถานีรถไฟ ฟางยิ้มทั้งน้ำตา
“สักวันหนึ่ง นายต้องตามหาความฝันของตัวเองเหมือนกันนะ”
“สัญญา” ต้นตอบ ยิ้มเศร้าแต่จริงใจ
ขบวนรถไฟเคลื่อนตัวออก ฟางนั่งริมหน้าต่าง มองต้นยืนโบกมือ ทั้งคู่รับรู้ว่าความรักระหว่างเส้นทางอาจไม่เหมือนในนิยาย แต่มันจริงที่สุดแล้วในห้วงเวลานั้น ไม่มีคำมั่นสัญญา มีเพียงความหวังและความเชื่อมั่นในกันและกัน
ในคืนวันรับปริญญาปีต่อมา ต้นเดินผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวที่ฟางเคยเล่าไว้ เงยหน้ามองป้ายผ้าเก่า ๆ แล้วส่งรูปผ่านแชท “ความฝันของเธอกำลังงดงาม—และของเราก็ด้วย” ฟางตอบกลับพร้อมภาพท้องฟ้าที่เธอเห็นต่าง แต่ก็เชื่อมถึงกันจากหัวใจ
