เสียงแตรรถยนต์ดังลอดเข้ามาถึงในห้องเล็ก ๆ ของหอพักนักศึกษา เป๋า เด็กหนุ่มปีหนึ่ง ผู้มั่นใจในตัวเองเกินเหตุ มองนาฬิกาเรือนกลมตรงผนังข้างเตียง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เหลืออีกสิบห้านาที ห้องน้ำไม่ว่างแน่ ๆ” เป๋าพึมพำพลางมองประตูห้องน้ำรวมอย่างใช้ความคิด ปกติเขาไม่ออกจากห้องเช้าแบบนี้ แต่วันนี้มีกิจกรรมรับน้องตามหมายกำหนดการเป๊ะ ๆ ที่ตั้งใจไว้ว่าจะไม่พลาด
แก้ว เพื่อนข้างห้องหญิงที่จู้จี้กับความสะอาด เปิดประตูห้องตนออกมาพอดี เธอหรี่ตามองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท เสียงน้ำไหลช้า ๆ เหมือนเจ้าของกำลังใช้ชีวิตให้ครบทุกขั้นตอน
“เป๋า นายแซงคิวเหรอ ถ้าใช่ฉันจะฟ้องป้าเจ้าของหอนะ” แก้วขู่เสียงเรียบ เพราะเคยจับได้ครั้งหนึ่งว่าเขาเคยเข้าไปซ่อนกระดาษชำระกะจะให้คิวเร็วขึ้น
เป๋ายกมือ หัวเราะกลบเกลื่อน “เปล่า จะกล้าซะที่ไหน กฎเหล็กกฎทอง… ฉันก็ยืนรอเฉย ๆ”
เสียงฝักบัวหยุดลง ทันใดนั้นประตูห้องน้ำก็เปิดออก พร้อมกับกลิ่นสบู่ฟุ้งรุ่นพี่ตั้งไข่เดินออกมาหวีผม ส่งยิ้มจาง ๆ ให้ทั้งคู่
แก้วทำหน้าคล้ายขอบคุณ แต่เป๋ากลับสะดุดที่ป้ายชื่อในมือรุ่นพี่ตั้งไข่ เขาโน้มดูแว้บเดียวก่อนรีบเข้าไปด้านใน ลืมล็อกประตูจนแก้วส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ
ตลอดทางเดินกลับห้อง เป๋าท่องในใจถึงแผนการของวันนี้อย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนสะดุดกับลูกแก้วใสที่กลิ้งออกมาจากใต้เตียงตนเอง
เขางุนงง หยิบมันขึ้นมาดูแล้วเผลอโยนเล่นไปมา ไม่รู้เลยว่าขั้นต่อไปของความวุ่นวายกำลังจะมาเยือน
เป๋าพยายามตั้งสมาธิผูกเนกไทก่อนลงหอด้วยท่าทางขึงขัง กว่าจะเนกไทออกมาได้ทรงแปลกประหลาดจนแก้วที่บังเอิญเห็นขำก๊าก พลางพูดเสียงเบา “นายแน่ใจเหรอว่าเนกไทมันต้องห้อยได้แบบนี้”
เป๋าทำเฉย “ทรงนี้เด็กนอกเขาฮิต ว่าแต่ แก้ว เธอเห็นลูกแก้วตกไหม? หรือแค่ฉันตาฝาด?”
แก้วทำตาโตซ้อนความงุนงง “ลูกแก้ว? ชั้นล่างเขาเพิ่งบริจาคของเก่า นายไปเก็บมาจากไหนอีก”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะ เป็นข้อความจากสมาย เพื่อนผู้คลั่งไคล้เรื่องลี้ลับประจำหอ ส่งมาเตือนระวัง “คืนนี้อย่าให้ลูกแก้ววิญญาณหลุดไปไหนเด็ดขาด รู้ไหม ของแบบนี้ไม่ปกติ…”
เป๋าชะงัก ยืนฟังแต่ไม่ได้เล่าให้แก้วฟังด้วยความกลัวโดนล้อ แก้วเองก็รีบเดินลงบันไดโดยไม่ทันสังเกต
เช้าวันนั้น ทุกคนรวมตัวกันที่ล็อบบี้หอพัก เจ้าของหอ “ป้าผ่องศรี” ผู้เชื่อว่าระเบียบคือศักดิ์ศรี ยืนถือสมุดจดรายชื่อ ตรวจเช็กของใช้หายไปเมื่อวาน
เป๋าเดินกระหยิ่มใจเฉียดตารางขีดห้ามหลายข้อไปพรืด ๆ แต่ใจเต้นตุ๊บเมื่อเจอสายตารุ่นพี่ตั้งไข่มองป้ายชื่อที่พลิกหน้ากลับหลัง
ทันใดนั้น เด็กหออีกคนร้องขึ้นว่า “ป้าผ่องศรีคะ! เจอลูกแก้วแปลก ๆ ตรงระเบียงด้วย!”
คนทั้งล็อบบี้หันมามอง เป๋าหน้าซีด หันไปสบตาแก้วจัง ๆ สองคนรีบเดินแยกออกจากกลุ่มเหมือนไม่อยากเกี่ยวข้อง
แก้วบ่นงึมงำ “ถ้านายไปทำหล่นไว้ ก็ไปเก็บมาเถอะ เดี๋ยวฉันช่วยดูต้นทาง แต่ถ้าเจอลูกแก้วนี่ตกครั้งเดียวใครจะรู้ทัน!”
เป๋ารวบรวมความกล้า รีบตามแก้วไปที่ระเบียงท้ายตึก ตรงนั้นพบสมายจ้องลูกแก้วตาไม่กะพริบ
“ของแบบนี้พิลึก นายสองคนคิดอะไรกับมัน?” สมายถามเสียงต่ำ
“ไม่ได้คิดอะไร…” เป๋าแกล้งทำเสียงนิ่งแต่ลิ้นพันกันเล็กน้อย “…คือ, เอ่อ, บางทีก็แค่ของเล่น!”
เรื่องลูกแก้วกลายเป็นข่าวลือทันที มีเด็กหอแอบแชตกันว่านี่คือลูกแก้วเรียกวิญญาณตามตำนาน เป๋าพยายามจะทำให้ดูเป็นมุกขำ แต่ยิ่งพูดยิ่งทุกคนเชื่อว่ามันต้องมีอะไรจริงจังซ่อนอยู่
แก้วถอนหายใจ “อย่าพูดมากสิ พวกนี้ยิ่งคิดเองไปใหญ่”
เป๋านึกขึ้นได้ว่าต้องรีบเอาลูกแก้วไปซ่อน ไม่อย่างนั้นป้าผ่องศรีจะต้องตรวจเจอแน่ ๆ เขาเสนอแผนสุดแปลก “แอบใส่ถุงเท้าแล้วแกล้งเดินขากะเผลกไปก็แล้วกัน ทุกคนจะได้คิดว่านิ้วเท้าพลิก!”
แก้วอ้าปากค้าง “แผนอะไรของนายเนี่ย คิดใหม่เถอะ!”
แต่เป๋าไม่ฟัง หยิบถุงเท้ามายัดลูกแก้วเข้าไป เดินกะเผลกกลับเข้าไปในหอ ทิ้งให้แก้วยืนกลอกตา
ระหว่างเดินผ่านล็อบบี้ ป้าผ่องศรีขมวดคิ้ว “เดินยังไงยังกะจะไปแข่งเดินทรหด มีอะไรซ่อนอยู่รึเปล่า”
เป๋ายิ้มแห้ง “เปล่าครับป้า เมื่อคืนผมเตะขอบเตียง”
รุ่นพี่ตั้งไข่เดินเข้ามาสมทบ “นายยังไม่ได้คืนป้ายชื่อฉันเลยนะ”
เป๋ายิ้มเจื่อน “เดี๋ยวเย็นนี้ผมเอามาให้ครับ”
เสียงกระซิบจากเด็กหอรอบข้างเริ่มดังขึ้น “เห็นไหมล่ะ วันนี้มีเรื่องแน่ ฉันฝันว่ามีวิญญาณมาเยี่ยมด้วยนะ”
เป๋าได้แต่ยิ้มกลืน ๆ ขณะหัวใจเต้นแรง
แผนที่สองรออยู่ เป๋าและแก้วกลับมาปรึกษากันในห้อง “ถ้านายไปขุดดินหลังตึกแล้วฝังลูกแก้ว เรื่องคงจบ”
เป๋าเห็นดีด้วย พอฤกษ์งามยามค่ำ เวลาคนอื่นดูซีรีส์ในห้อง เป๋าแอบย่องออกหลังตึก แก้วช่วยคุมเชิง
แต่ฝนดันตกปรอย ๆ พื้นกลายเป็นเละ เป๋าตั้งใจขุดแต่หกล้มเล็ก ๆ (ไม่เน้นตลกจากล้ม) ทำเอาดินกระเด็นเปื้อนตัวเองจนแก้วมองแล้วอดขำไม่ได้
เสียงโทรศัพท์แก้วดังขึ้น สมายส่งข้อความเตือนว่า “วิญญาณลูกแก้วไม่ควรฝัง นายฝังผิดที่จะซวยไปทั้งหอ!”
เป๋าปาดเหงื่อ “แล้วเราจะทำยังไงดี”
แก้วถอนหายใจ “หรือสุดท้าย เราต้องเอามันไปคืนที่เจอแต่แรก?”
แต่ทั้งสองต่างลังเล กลัวเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมด ป้าผ่องศรีวนตรวจรอบหอทุกชั่วโมง
คืนนั้น เป๋าฝันประหลาด ฝันเห็นป้าผ่องศรีเอาลูกแก้วไปแจกเด็กหอตามห้องเพื่อลุ้นโชค พอตื่นมาก็เหงื่อตก
วันรุ่งขึ้น ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้น เมื่อรุ่นพี่ตั้งไข่ประกาศกลางลาน “ขอความร่วมมือใครเจอลูกแก้วใสคืนให้ผมที เผลอทำหล่นตอนซ่อมประตูหลัง”
เป๋าช็อก รีบวิ่งไปหาแก้ว “ตกลงของมันไม่ใช่ของลี้ลับ? แล้ว sms สมายล่ะ?”
แก้วเหล่ตาสบถ “สมายเขียนนิยายสยองในกลุ่ม กะหลอกพวกชอบเชื่อ!”
ทั้งสองถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเป๋าจะนึกกลัวว่าถ้าเล่าเรื่องแผนโง่ ๆ ให้ใครฟังจะเป็นยังไง จึงช่วยกันวางแผนส่งลูกแก้วคืนแบบลึกลับที่สุด
“งั้นเราต้องเอาไปซ่อนในรองเท้าตั้งไข่ แล้วทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น” เป๋าวางท่าอย่างมีแผนเลศนัย
แก้วทำหน้าเบื่อโลก “อีกละ…”
ขณะที่ทั้งคู่กำลังย่องย้ายลูกแก้วใส่ในรองเท้าตั้งไข่ ป้าผ่องศรีเดินผ่านมาเป๊ะ ๆ ถามเสียงขรึม “อะไรน่ะ”
เป๋าหลุดปาก “รองเท้าคู่นี้นิ่มดี ป้าอยากลองไหม?”
ป้าผ่องศรีหัวเราะเบา ๆ “พูดจาอะไรแปลก ๆ เดี๋ยวก็ได้เข้าหมั่นโถวกับคุณลุงยาม”
ทั้งคู่แก้ตัวจนน้ำเหงื่อหยดกระจาย เป๋างัดแผนสำรอง “ซ่อนในแจกันล็อบบี้ แล้วเอากระดาษจดไว้แปะใต้แจกัน ถ้าใครหาเจอก็ต้องเก่งมาก”
ตกเย็น ราเมศ เพื่อนขี้ระแวงเดินผ่านมาเจอ “เฮ้ย แก้ว เป๋า คนในหอนี้ซ่อนอะไรไว้ใต้แจกัน!”
กลายเป็นว่าคืนนั้น เด็กหอทั้งชั้นแห่กันมาดูแจกันจนแตก ราเมศเจอจดหมายลึกลับเขียนว่า “ขอให้ความลับยังเป็นความลับ” ความวุ่นวายขยายวงยิ่งกว่าเดิม ทุกคนหาว่าเป็นปริศนาลี้ลับใหม่ กลุ่มแชตหอเต็มไปด้วยทฤษฎีสมคบคิด
รุ่งเช้า เป๋าเดินไปคืนลูกแก้วที่รุ่นพี่ตั้งไข่แบบหน้าตาเฉย “พี่ครับ คือผมเจอในรองเท้า จริง ๆ มันเป็นของใคร”
ตั้งไข่หัวเราะ “ของฉันเอง ทำหล่นตั้งแต่วันแรกเข้าหอ…ขอบใจก็แล้วกัน”
แก้วถาม “แล้วที่คนเขาว่าตำนานลูกแก้ว…?”
รุ่นพี่ตั้งไข่เกาหัว “ฉันก็ฟังมาตอนปีหนึ่ง ใคร ๆ ก็ชอบเติมน้ำไปเรื่อย”
ทุกคนหัวเราะ ขำกับการตีความผิด ๆ ของตัวเอง เป๋าปาดเหงื่อ “คราวหน้าเรื่องแค่นี้ ผมจะไม่ทำซับซ้อนแล้ว…”
ป้าผ่องศรีออกจากมุม “ขอให้เรื่องซับซ้อนเลิกซะทีเถอะ! เอาลูกแก้ววางโชว์ตู้กลางหอเลย ใครทำหล่นอีกคราวหน้านับสิบคะแนน!”
เป๋ายิ้มเจื่อน แต่ทุกคนเริ่มหัวเราะทั้งน้ำตา เรื่องเล็ก ๆ เลยกลายเป็นบทเรียน—ทุกอย่างแค่เข้าใจผิด ถ้าใจกว้าง สุดท้ายจะแค่ขำมันไปเอง
เสียงแชตในกลุ่มหอส่งท้าย “นอกจากลูกแก้ว ยังมีรองเท้าหาย ใครไปซ่อนไว้ใต้แจกันบ้างครับ?”
เป๋าส่งอีโมจิยิ้ม พร้อมพิมพ์ “ไม่ได้ตั้งใจ พรุ่งนี้หาคืนได้แน่นอน ถ้าลูกแก้วยังอยู่!”
