สายลมเย็นๆ สะบัดผ้าม่านในห้องพัก 507 ปีเตอร์ยืนหน้าแน่นิ่งถือกระเป๋าเป้ ก่อนตะโกนลั่นห้อง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ประกาศชัยชนะ! ปีเตอร์คนใหม่แห่งมหาวิทยาลัยศิรินันต์ จะตีแตกทุกภารกิจ! ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“มึงจะเสียงดังทำไม” บอย เพื่อนร่วมห้องที่ผมรุงรัง เงยหน้าจากมือถือขุ่นขวาง “พึ่งเช้าเอง”
ปีเตอร์ยิ้มกว้าง “เช้านั่นแหละเวลาคนกล้าเริ่ม!”
บอยถอนหายใจ รุ่นพี่ในหอข้างห้องชื่อแพรวเดินผ่านประตูเหลือบมอง “มีปัญหาแต่เช้าอีกละ?”
“ไม่มี ไม่มี! แค่ปีเตอร์คนใหม่พร้อมรับทุกอย่าง!” ปีเตอร์ยักไหล่ ประโยคนี้เองกลายเป็นจุดเริ่มต้นความวุ่นวายที่ไม่มีใครตั้งใจ
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น โตโต้ ปีสาม ตัวล่ำเหมือนนักกล้ามแต่กลัวแมลงสาบ กำลังยืนหน้าประตู “มีใครเห็นสมุดบันทึกปริศนาในห้องบ้าง?”
บอยขมวดคิ้ว “สมุดอะไร?”
“ที่ขอร้องปีเตอร์ช่วยหายังไงล่ะ!” โตโต้พูดแบบมั่นใจแต่เพิ่งมานึกขึ้นได้ว่าไม่ได้บอกใครเลย
ปีเตอร์รีบเสริม “ภารกิจแรกของฉัน! สมุดเล่มนั้นต้องมีเบื้องหลังแน่!”
แพรวมองแนวห้อง “ใช่รึเปล่า สมุดของโตโต้ หรือสมุดที่เจ๊คนทำความสะอาดบ่น?”
บอยเริ่มมองปีเตอร์เหมือนมองมนุษย์ต่างดาว “ตกลงนี่มันอะไรกันวะ”
“ฟังนะ!” ปีเตอร์ผายมือ “คืนนี้ ฉันจะหาสมุดบันทึกเล่มนั้นมาให้ได้! มันต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่”
โตโต้พยักหน้า “ใช่! ถึงจะมีแมลงสาบแอบอยู่ตามห้อง ฉันจะตั้งใจหา—ไม่สิ ให้ปีเตอร์หาจะดีกว่า!”
แพรวแทรก “อย่าเลอะเทอะนะ เดี๋ยวห้องก็โดนป่วนทั้งชั้น”
ปีเตอร์ไม่ฟัง จดทุกคำเหมือนกำลังเดินตามแผนลับ “คืนนี้ เตรียมตัวเข้าสู่ปฏิบัติการ คืนสมุดลับ 507!”
เมื่อถึงค่ำ ทุกห้องในชั้น 5 ก็เริ่มได้ยินเสียงคนเดินปะปนกับเสียงวี๊ดของโตโต้ที่คิดว่าเห็นแมลงแต่เป็นผ้าขี้ริ้ว
ปีเตอร์ย่องไปที่ห้องน้ำรวม “ดูซินะ พวกสมุดปริศนา มักจะซ่อนในที่ประหลาด…”
ขณะที่ปีเตอร์สำรวจถังซักผ้า แพรวเดินมาเห็น “อ้าว ทำอะไรน่ะ ปีเตอร์หาอะไรงงๆ อีกแล้วเหรอ”
“ภารกิจลับน่ะ เจ๊แพรว ระดับนี้แล้ว” ปีเตอร์ผิวปาก แพรวหัวเราะเบาๆ แล้วเดินผ่านไป
ระหว่างสำรวจลิ้นชักใต้เตียงในห้องพัก บอยก็ถาม “มึงเลิกเวอร์แล้วหาเงียบๆ ได้มั้ย สมุดนั่นอาจแค่สมุดรายงานโตโต้เอง”
“บอย ไม่เคยเชื่อเรื่องลับๆเลยนะ” ปีเตอร์ยักคิ้ว “ของแบบนี้ ใครเชื่อก็คว้าก่อน!”
โตโต้หอบแฮ่ก วิ่งมาตบไหล่ปีเตอร์ “เจอซองจดหมายน่าสงสัยใต้โต๊ะคอมในครัว!”
“ไหน ไหน เอามาดู!” ปีเตอร์รีบแย่งเปิด ข้างในมีแผ่นกระดาษเขียนว่า ‘หยุดขุดคุ้ย ชีวิตจะง่ายขึ้น’
โตโต้หน้าเสีย “ใครแกล้งวะ!”
บอยกลอกตา “หรือจะเป็นเจ๊แพรว?”
แพรวได้ยินก็แห้งเสียง “มีแต่พวกแกนี่แหละเรื่องเยอะสมกับปีหนึ่ง”
ปีเตอร์ไม่สนใจ ไฟมุ่งมั่นลุกโชน “ภารกิจยังไม่จบ!”
ระหว่างนั้น เจ๊แอน คนดูแลหอพักเดินมาด้วยหน้าตาอารมณ์ไม่ค่อยดี “ได้ยินว่ามีคนค้นหอพักกันวุ่นวาย ใคร?”
บอยรีบชี้ปีเตอร์ “มันนี่แหละ!”
ปีเตอร์พยายามยิ้มกลบเกลื่อน “ภารกิจรุ่นพี่สั่งมา”
เจ๊แอนถอนหายใจ “ถ้าไม่หยุด คืนนี้ย้ายชั้นล่าง!”
ปีเตอร์สบตาบอยกับโตโต้ “นี่ล่ะแรงกดดัน!”
แต่แทนที่หยุด พวกเขากลับคิดว่าจะเปลี่ยนแผนใหม่ “พี่ย้าย เราย้ายด้วยสิวะ!” โตโต้เสนอ
“จะบ้าหรือ” บอยร้อง “ปีเตอร์ นี่มันบ้าบิ่นอะไรกว่านี้ได้อีกมั้ย”
ปีเตอร์นิ่ง เงียบไปสักพัก แล้วก็บอก “โอเค เปลี่ยนยุทธวิธี ลอบเข้าแฟ้มบันทึกของเจ๊แอน!”
เสียงหัวเราะ ผสมกับเสียงเดินขวับของแพรวที่พยายามกันไม่ให้เรื่องบานปลาย “ขอร้อง อย่าพายุมากนักเลย ฉันอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง ยังไม่เคยเจออะไรสายบู๊แบบนี้”
ระหว่างพวกเขากำลังเสียบปลั๊กดักฟังหน้าห้องเจ๊แอน ประตูเปิดพอดี “จะเล่นซ่อนกล้องก็เงียบกว่านี้หน่อย” เจ๊แอนพูดอย่างเหนื่อยใจ
ปีเตอร์รีบวิ่งหนี ฝ่ายโตโต้สะดุดสายชาร์จของบอยจนมือถือกระเด็นใส่หัวแพรว “เฮ้ย มือถือตก!”
ทุกคนหยุดเงียบ เส้นขอบแห่งความวุ่นวายก่อตัวขึ้นรอบตัวเจ๊แอน “อยากเล่นนักใช่มั้ย? โอเค เดี๋ยวจัดกิจกรรมล่าหาสมุดสำหรับหอพักทั้งชั้นไปเลย!”
“จริงดิ!” ปีเตอร์น้ำเสียงตื่นเต้นชัด
“จริงมาก” เจ๊แอนรีบเสริม “พรุ่งนี้ 6 โมงเช้า รายงานตัวทุกคน”
ทุกคนหน้าซีด ยกเว้นปีเตอร์ที่ยังกัดฟันยิ้ม “บอย นี่สิความท้าทาย!”
คืนต่อมา ทั้งชั้นหอพักเต็มไปด้วยคนวิ่งหาสมุดบันทึกลึกลับ ซึ่งไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาเป็นอย่างไร ปีเตอร์เดินขึงขังพร้อมใบจดชื่อเพื่อนทั้งชั้น
โตโต้สะกิด “นี่ มันจะใช่สมุดเล่มเดิมที่ฉันหามั้ย? หรือเจ๊แอนกำลังแก้เผ็ดเราวะ?”
“เดี๋ยวก็รู้!” ปีเตอร์บอกยิ้ม
แพรวเดินผ่านพลางบ่น “ปวดหัวกับเด็กพวกนี้จริงๆ”
บอยกระซิบกับแพรว “ปีเตอร์คิดว่าเป็นสายลับ”
แพรวหัวเราะ “สายลับ แต่โดนจับได้ทุกครั้ง”
บรรยากาศกลายเป็นเทศกาลวุ่นวาย บางคนหากันในกระเป๋าเสื้อ บางคนค้นใต้โต๊ะ ทุกคนหลุดโฟกัสมากขึ้นเรื่อยๆ
กระทั่งเพื่อนชื่อจุ๊บจิ๊บวิ่งมาพร้อมสมุดรายงานเก่า “นี่ใช่มั้ย เจอแล้ว!”
ปีเตอร์ชี้ “ไม่ใช่ สมุดปริศนาต้องซับซ้อนกว่านี้!”
โตโต้โวย “ฉันไม่ได้อยากได้ปริศนา แค่อยากได้สมุดทำรายงาน!”
ทุกคนชะงัก ค้างกันเป็นแถว “หา? แล้วที่หาทั้งคืน…”
เจ๊แอนเดินเข้ามาปรบมือ “ดูสิ ทีแรกหาเรื่องชั้นเดียว ทีนี้ยุ่งไปทั้งตึก!”
แพรวหัวเราะ “ซวยเพราะมั่นใจผิด ว่างั้น”
บอยถอนหายใจ “ปีเตอร์ นี่มึงยังจะหาอะไรอีกมั้ย?”
ปีเตอร์ยิ้มแห้ง แต่ด้วยสีหน้าที่ไม่เคยเปลี่ยน “ถ้าไม่มีเป้าหมาย คงไม่ใช่ปีเตอร์!”
โตโต้ถาม “เป้าหมายต่อไป?”
ปีเตอร์ล้วงกล่องเล็กๆ จากกระเป๋า “ใบสมัครเลือกตั้งประธานหอพัก!”
บอยมองอย่างระอา “ชีวิตนี้ไม่เคยเงียบ”
เสียงหัวเราะและบ่นดังตามกันตลอดโถงทางเดิน หอพักชั้น 5 กลับมีสีสันเหมือนเพิ่งถูกเติมชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง และปีเตอร์ก็ยังคงเดินหน้าหาเป้าหมายใหม่ ท่ามกลางเสียงจับตามองและห้ามปรามของทุกคน
เรื่องวุ่นวายจบลงแต่กลับทำให้ทุกคนรู้จักกันดีขึ้น กลายเป็นครอบครัวใหม่ที่อบอุ่น แม้จะเต็มไปด้วยความเข้าใจผิดแบบ ‘ปีเตอร์’ ไม่มีเปลี่ยน
แพรวพูดยิ้ม ๆ ก่อนแยก “อยากมีอะไรตื่นเต้นอีก ไปถามปีเตอร์นะ!”
บอยปรบมือสามที “เอาน่า อย่างน้อยก็ไม่เหงา”
เสียงฮาครืนอีกครั้ง กลายเป็นตำนานในหอพัก 507 ที่ยังไม่มีใครลืมได้ตลอดปี
