เสียงวิ่งพล่านกับเหล่ารองเท้าแตะคู่เก่าที่กระเด็นไปคนละทิศทาง สั่นไปทั่วโถงทางเดินหอ “ไอ้โอม แกวิ่งอะไรแต่เช้า!” เสียงแว่วของเป้ เพื่อนร่วมห้องผู้พูดจาตรงไปตรงมา ส่วนโอม นิสิตสันโดษปีสอง ใส่แว่น กำลังเหยียดคิ้วและขมวดคิ้วไปมาพร้อมจ้องนาฬิกาข้อมือ ทำท่าราวกับกำลังแก้สมการชีวิต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แม่บ้านจะมาแล้วไง! แกเคยได้ยินตำนานห้อง 607 มะ?” โอมพูดพลางถอนใจ เป้ขยี้ตา ลากรองเท้าแต่ก็ยังสงสัย “ห้องเหงาอะไรกันวะ?”
ยังไม่ทันตอบ จู่ ๆ แม่บ้านหอ “ป้าหล้า” ก็เดินมาพร้อมไม้ถูพื้น หลุบตามองโอมแล้วพึมพำ “ไอ้นี่อีกแล้วเหรอ ไม่ใช่หัวหน้าแก๊งเด็กแว้นโน้นเหรอ เมื่อคืนเสียงดังลั่นหอ!”
โอมออกอาการตกใจ “ป้า ผมเปล่าเลย ผมก็แค่…”
“ไม่ต้องมาแก้ตัว! ปลายเดือนนี้จะตรวจห้อง ใครห้องรก โดนจดชื่อ!” ป้าหล้าตัดบท สายตาไม่ไว้ใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนขยับไปห้องข้าง ๆ ทันที
โอมถอนหายใจยาว เป้กับอีกคน “รุ้ง” เพื่อนข้างห้องสายไอเดียแปลก ยื่นเข้าโซนสนทนา “โอม! เรื่องเล็กน่ะ ทำไมทำหน้าเหมือนจัดการกับมรดกโลก!” รุ้งหัวเราะแห้ง ๆ
“ถ้าป้าหล้าเข้าใจผิดไปเรื่อย ๆ เราได้ขึ้นบัญชีดำแน่ เดี๋ยวเรียนไม่จบกันพอดี” โอมเดินวน เหมือนจะบ่นกับตัวเอง เป้หาว “หรือไม่ก็โดนป้ายหอขับไล่ แล้วไง?”
“ต้องพิสูจน์ให้ป้าหล้าเห็นว่าฉัน ไม่ใช่หัวหน้าแก๊งป่วน!” โอมย้ำมือปิดอกประกาศก้อง เหมือนฮีโร่ในละครโรงเรียนที่ไม่มีใครอยากดู
“วิธีแรก ฉันจะเก็บห้องให้เนียบที่สุดในโลก ไปขอยืมเครื่องดูดฝุ่นรุ่นใหม่จากป้าหล้า” โอมเดาเองแล้วรีบลุกเดินไป เป้กับรุ้งมองหน้ากัน แค่เครื่องดูดฝุ่นเรื่องจะจบไหม…
ปรากฏ เครื่องดูดฝุ่นที่ยืมมามีป้ายติดว่า “เครื่องเสีย รอช่างซ่อม” โอมเงียบ เป้หันมา “เอาน่ะ โอม ใช้ไม้กวาดก็สะอาดได้”
โอมสูดหายใจจับไม้กวาดสะบัด หมุนกรวดในถาดหินกระจายดัง ‘แกร๊ก’ หน้าห้องในพายุฝุ่น เพื่อนข้างห้องเปิดประตู โอมรีบปิดกระจก แต่ลมวนทำให้ขี้ฝุ่นปลิวกลับเข้าห้อง โอมกุมขมับ
รุ้งสะกิด “รอนิดเดียว ชั้นมีของเจ๋ง” เธอหยิบถุงพลาสติกสองใบและเทป โอมงง “จะทำอะไร” รุ้งตอบ “ประดิษฐ์เครื่องดูดฝุ่นแฮนด์เมด!”
สิบห้านาทีผ่าน รุ้งแปะเทปกับถุง ใส่สก็อตเทปติดพัดลม จู่ ๆ ถุงแนบกับพื้นแล้วหลุดเสียงดัง ‘ป๊าบ’ พัดลมกระเด็นใส่แจกันใบจิ๋ว โอมหน้าเจื่อน เป้ประเมินสถานการณ์ “ next idea เถอะรุ้ง!”
ระหว่างวุ่นวาย ป้าหล้าเดินผ่าน เห็นขี้ฝุ่นในห้องโอมกับพัดลมเละเทะ “โอม! ไหนว่าไม่ใช่หัวหน้าแก๊ง แต่นี่หัวหน้าโกลาหล!” ป้าหล้าถอนใจ ส่ายหน้าแล้วจากไปทันที
“ไอ้โอม ยิ่งพยายาม ยิ่งโดนจับผิด” เป้ประชด โอมย้ำ “สงสัยต้องแผนใหญ่!”
แผนต่อไป โอมคิดรวบยอดว่าจะเป็นพลเมืองดีตัวอย่าง นัดเพื่อนสองคนช่วยกันปลูกต้นไม้หน้าอาคาร รุ้งมีพร็อพจอบก้านกล้วย เป้ถือขวดน้ำ แต่จังหวะกำลังขุดเจอเศษเหล็กจนเสียงดัง ป้าหล้าได้ยิน “จะทำอะไรน่ะ!”
“ปลูกต้นไม้ประดับหอยังไงล่ะป้า!” รุ้งยิ้ม โอมรีบ “ถูกต้องครับ!” แต่เป้ขุดไปโดนท่อ รดน้ำแล้วโคลนพุ่งเข้าหน้าทุกคน ป้าหล้ามองสลดกว่าเดิม
ป้าหล้าเรียก “มานี่! สามคน นายคิดว่าป้าจะเชื่อแผนหลอกเด็กแบบนี้เหรอ” โอมหน้าเสีย “เอ่อ ป้า จริง ๆ แล้วผม…”
“พอ! ฉันจับตาดูพวกแกแล้ว!” ป้าหล้าผละไป
โอมเริ่มเครียด “ข้อกล่าวหาของป้าหล้า มันลึกซึ้งกว่าที่ฉันคิด เย็นนี้แก้ไม่ได้ ฉันได้ชื่อเสียแน่” เป้ตบบ่า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่ป้าคิดผิดเอง”
แต่โอมคิดมาก “ถ้าป้าหล้าแจ้งผู้บริหารล่ะ? ถ้ามีประชุมผู้ปกครองโดยที่ไม่มีใครอยากให้ฉันอยู่ อนาคตดับ!” รุ้งเนิบ “ไปกินข้าวก่อนไหม สมองแกโอเวอร์โหลด”
ที่โรงอาหาร ระหว่างโอมเสียบปลั๊กโน้ตบุ๊กพร้อมทำ presentation แก้ภาพย้อนแสงของตัวเองให้ดูเป็นคนดี ยื่นให้เป้ดู “ถ้าเอาเอกสารนี้ให้ป้าหล้า เธอน่าจะเห็นหลักฐานว่าเราไม่ใช่หัวหน้าแก๊ง…”
เป้เลื่อนดู “เอาตรง ๆ ไม่มีใครเชื่อ presentation ที่มีแต่กราฟไอเดียง่อย ๆ กับรูปเซลฟี่แก…”
โอมพูดตัดบท “ถ้าจะดี ต้องมีพยาน จากทุกห้อง!”
แล้วจึงเริ่ม “โครงการสัมมนาโอมไม่ใช่หัวหน้าป่วน” จัดแจกใบปลิวทุกห้อง แต่เกิดความเข้าใจผิด มีข่าวลือแปลก ๆ ว่าโอมจะชวนตั้งชมรมแปลก พาเพื่อน ๆ สมัครสมาชิกมากขึ้นด้วยตัวเอง เพราะคิดว่าโอมจะจัดกิจกรรมลึกลับอย่างลับ ๆ
เป้เห็นสัญญาณไม่ดี “เหมือนจะบานปลายแล้วไงวะ”
เช้าวันต่อมา ห้องโอมกลายเป็นศูนย์กลางคำถาม “โอมจะมีกิจกรรมเหนือธรรมชาติ?” “ต้องแอบซ้อมตอนกลางคืนแน่เลย” โอมพยายามแก้ข่าวแต่ไม่สำเร็จ เผลอหลุดพูด “จริง ๆ แล้วฉันไม่สนใจอะไรแบบนั้นเลย…” แต่ยิ่งแก้ ยิ่งทุกคนเข้าใจผิดมากขึ้น
ป้าหล้าได้ฟังไปถึงหู คิดว่าโอมเปิดรับสมัครแก๊งใหม่ แถมส่งสายลับ (คือเพื่อนร่วมหอที่ขี้สงสัย) ไปสังเกตการณ์ สถานการณ์ยิ่งกลายเป็นความวุ่นวายขยายตัว ยันเข้าช่วงเย็น
รุ้งเข้ามาบอก “ปัญหาแบบนี้ต้องเผชิญหน้า!”
โอมตั้งโต๊ะกลางโถง แจ้งจะเปิดประชุมแจงข่าวลือ เป้คุมไมค์ รุ้งทำฉาก “โปรดรับฟังความจริง!” แต่จังหวะนั้น ไฟดับทั่วหอพัก!
ทุกคนตื่นตกใจ เสียงซุบซิบดังขึ้น มีคนกรี๊ด ใครบางคนตกใจจริง ๆ ว่ามีการลับลอบจัดพิธีกรรม ประตูห้องน้ำเปิดเสียงดัง ป้าหล้าเปิดไฟฉายแล้วชี้ไปที่โอม “จับเขาไว้ เขาคือตัวตั้งตัวตี!”
ความวุ่นวายถึงขีดสุด ทุกรวมกลุ่มกันจับมือเป้แล้วรุ้งสั่ง “เลิกเข้าใจผิดได้แล้วค่ะ โอมไม่ใช่ตัวป่วนโว้ย!”
ไฟกลับมา ทุกอย่างสงบลง โอมทำหน้าเครียดก่อนยิ้มแหย ๆ แล้วบอก “ผม… แค่ตั้งใจใช้ชีวิตเงียบ ๆ ไม่ได้อยากมีเรื่องกับใครเลยนะครับป้า”
ป้าหล้าสีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย “บางทีป้าก็อาจด่วนสรุปเร็วไป” เธอยิ้มแห้ง ๆ
คืนต่อมา โอมกับเพื่อนตกลงกันจะใช้ชีวิตให้เป็นตัวเอง ไม่ไปฝืนภาพใคร “จะซวยบ้างจะฮาบ้าง” เป้หัวเราะ “ขอแค่ไม่เนียนแล้วซวยเหมือนเดิมก็พอ!”
ป้าหล้าแวะมาทำความสะอาด เห็นโอม สบตาแล้วค่อย ๆ ยิ้มให้ โอมกล้าขอถ่ายเซลฟี่คู่แม่บ้าน เอาไว้เป็นที่ระลึกความวุ่นวาย เป้ถือกล้องบอก “อย่าหายใจแรง เดี๋ยวป้าหล้าเข้าใจผิดอีก!” ทุกคนหัวเราะคลายเครียดอย่างเป็นมิตร
และตั้งแต่นั้น แม้ว่าหอพักจะยังวุ่น ๆ เป็นครั้งคราว แต่อารมณ์อบอุ่นกับเสียงหัวเราะก็ไม่ห่างไปไหน…
