เสียงดนตรีแจ๊สเบา ๆ ดังคลอในร้านกาแฟเล็ก ๆ ใกล้มหาวิทยาลัย ข้างหน้าต่าง มองออกไปเห็นต้นจามจุรีทิ้งใบสีเหลืองทอง อัยย์ก้มหน้าลงมองสมุดบันทึก หน้ากระดาษพรุนไปด้วยลายมือของเธอ เห็นแววตากังวล เธอหยุดหัวปากกา ขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนถูกความคิดบางอย่างรบกวน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“วันนี้เงียบจัง” เสียงนทีเอ่ยทัก เขาวางแก้วชาเย็นลงตรงหน้า น้ำแข็งละลายเป็นหยดบนผิวแก้ว เขามองอัยย์อย่างเงียบ ๆ เหมือนจะรอฟังคำตอบ เห็นใจแต่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้มากเกินไป
“เรากำลังคิดอะไรอยู่นะ” อัยย์พูดเบา ๆ แล้วหยุดมองกระจกฝ้า ริมฝีปากเล็ก ๆ ขบเม้มเพราะลังเล เธอวกกลับ:“พรุ่งนี้จะประชุมชมนักเขียนอีกแล้ว ยังไม่ได้เขียนอะไรเลย”
นทีสบตาเธอผ่านไอเย็น เห็นแววเหนื่อยล้า เขาพยายามแทรกปล่อยมุข:“ถ้าเขียนไม่ได้ก็เขียนชื่อเราลงไปก็ได้ เราให้ฟรี ห้ะ”
อัยย์หัวเราะนิด ๆ แต่สายตาซ่อนเศร้าบางอย่าง ไม่ได้ต่อมุก เธอแค่พยักหน้าเงียบ ๆ แล้วก้มหน้าเขียนต่อ เสียงขูดปากกาเหมือนกลบเสียงเขาไปหมด
…
ในหอพักหญิงยามค่ำ อัยย์นั่งคุยกับกิ่ง เพื่อนร่วมห้องซึ่งกำลังเปิดโน้ตบุ๊กดูคลิปตลกเสียงดัง “เออ…นทีโทรมาหาด้วยเหรอคืนนี้?” กิ่งถามอย่างขี้เล่น
อัยย์สะดุ้ง เลื่อนสายตามามองโทรศัพท์ที่วางนิ่ง ๆ ข้างเตียง “ไม่…ไม่ได้คุยอะ…” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนบอกเบา ๆ “เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นหรอก”
กิ่งหัวเราะเบา ๆ “ใครจะเชื่อ อัยย์กับนทีเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ถึงวันนี้ก็ยัง…”
“พอเถอะน่า” อัยย์ตัดบท จ้องหน้าจอโทรศัพท์ไล่รายชื่อคนในกลุ่มไลน์ เหมือนหาเหตุผลไม่ให้ตัวเองเผลอคิดถึงเขา
เสียงสายลมตีผ่านหน้าต่าง กิ่งหันกลับไปหัวเราะกับคลิป อัยย์ทอดสายตาออกนอกหน้าต่าง เงาร่มไม้ไหวอยู่กลางแสงสลัว เธอแอบถอนหายใจลึก ๆ
…
เช้าวันถัดมาในชั้นเรียนวรรณกรรม อัยย์นั่งจดข้อความในสมุด นทีแวะผ่านมาแบบเนียน ๆ วางเบเกอรี่กล่องเล็กไว้ข้าง ๆ โดยไม่ได้พูดอะไร
“สำหรับคนนอนดึกเมื่อคืน” เขาเอ่ยเบา ๆ ขณะเดินผ่าน อัยย์แค่เหลือบตามอง พลางยิ้มน้อย ๆ ไม่กล้ามองเขาตรง ๆ
เวลาผ่านไป นทีนั่งคุยกับเพื่อนในกลุ่มที่ม้านั่งหน้าคณะ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและการหยอกล้อ เพื่อนคนหนึ่งแซวว่า “ที่มึงชอบอยู่กับอัยย์…นี่ตกลง…”
“ก็เพื่อนเราไง” นทีตอบนิ่ง ๆ สายตาฉายวูบของความลังเล เขาชะงักเล็กน้อยเหมือนมีอะไรติดค้างในใจ ก่อนกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม
…
เย็นวันศุกร์ ฝนตกพรำ นทีโทรหาอัยย์ “อยู่ไหน…ฝนตกหนัก ออกมาไม่ได้ใช่ไหม เดี๋ยวเราไปรับ” เสียงเขาเปียกปอนทั้งจากฝนและความกังวลจริง ๆ
“ไม่ต้องหรอก เราโอเค” อัยย์ตอบเสียงเบา ๆ มีแววขัดเขินในน้ำเสียง แต่นทีดื้อ
ในที่สุด รถจักรยานของเขาก็มารับเธอใต้ร่มฝน ถนนเปียกชื้น สายฝนพร่างพราวสองข้าง เธอซุกตัวอยู่เบื้องหลังเขา กลิ่นฝนผสมกลิ่นสบู่จากเสื้อของนทีทำหัวใจเต้นแปลก ๆ
“ขอบใจ…ที่มาดื้อ ๆ แบบนี้” เธอพูดเบา ๆ
“ไม่ได้ดื้อสักหน่อย กลัวเธอเปียก” เสียงเขาเบากว่าเสียงฝน ทั้งสองไม่สบตากัน
…
หลังจากนั้น อัยย์เริ่มทุ่มเทให้งานชมนักเขียนมากขึ้น เธอนั่งจมอยู่กับโลกตัวอักษร นทีเริ่มห่างออกไปโดยไม่มีใครบอก ทั้งสองคนยุ่งกับชีวิต เหมือนฤดูกาลหนึ่งค่อย ๆ หมุนผ่าน
อัยย์เจอรุ่นพี่ในชมรมที่คอยแนะนำแนวทางสู่เส้นทางนักเขียนที่เธอใฝ่ฝัน รุ่นพี่คนนั้นใกล้ชิดกับอัยย์มากขึ้น “ถ้าสนใจอยากฝึกงานกับสำนักพิมพ์ พี่แนะนำให้นะ” น้ำเสียงเอื้ออาทรที่ทำให้อัยย์ใจเต้นแรง เธอเก็บเรื่องนี้ไว้ ไม่กล้าเล่าให้นทีฟัง
…
วันหนึ่ง นทีโทรหาตอนดึก เสียงในสายมีอะไรบางอย่างเหนื่อยล้า “ช่วงนี้ห่างกันไปนะ อะไรทำให้ดูยุ่งกว่าปกติ”
อัยย์นิ่งไปนาน “ก็…เราแค่รู้สึกต้องเร่งตามความฝัน ฝันของเราใกล้ความจริงขึ้นทุกที”
“แล้วเพื่อน…อยู่ตรงไหนในฝันนั้นล่ะ” นทีถามแผ่ว ๆ
ความเงียบพาดผ่านกลางราตรี อัยย์ไม่กล้าตอบ เธอปิดไฟ จ้องเพดานพราวแสงจันทร์ รอยยิ้มเศร้า ๆ ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตา
…
วันรับรางวัลงานเขียน อัยย์ขึ้นเวทีเก็บกล่องถ้วยรางวัล รุ่นพี่คนนั้นส่งช่อดอกไม้ให้ เธอยิ้มรับอย่างปลื้มใจ ในขณะเดียวกัน นทียืนเงียบ ๆ อยู่หลังแถวคนดู เขามองไปที่คนทั้งสอง เห็นอัยย์หัวเราะอย่างสดใสให้คนอื่น ใจเขาวูบโหวงเหมือนหล่นลงใต้ฝ่าเท้า
หลังงานจบ อัยย์เดินมาเจอนที “กลับบ้านยัง” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มั่นใจเหมือนเมื่อก่อน
นทีมองเธอ แล้วยิ้มบาง ๆ “ดีใจด้วยนะ” คำพูดเรียบง่ายแต่อัยย์สัมผัสได้ถึงความห่าง เธอลังเล เหมือนสิ่งที่อยากพูดตีวนในอกแต่ไม่กล้า
…
ฤดูหนาวเริ่มเยือน นทีสมัครงานกับโรงเรียนประถมที่ต่างจังหวัด ฝันของเขาคือการเป็นครูในที่ห่างไกล อัยย์เพิ่งรู้ข่าวจากกิ่ง เพื่อนร่วมห้องที่เดินมาส่งข่าว “นทีกำลังจะไปจากเราแล้วนะ”
อัยย์ทำหน้าอึ้ง เธอกวาดตาไปรอบห้องสุ่มความรู้สึกใหม่ที่เพิ่งผุดขึ้นมา จู่ ๆ นึกถึงทุกภาพฝน ภาพหัวเราะ ภาพเงียบ ๆ ระหว่างเธอกับเขา
…
อาทิตย์ถัดมา อัยย์พยายามโทรหานที หัวใจเธอเต้นแรงเมื่อรอสาย แต่เขาตัดสายไปหลายครั้ง จนในที่สุดรับสายในคืนที่เงียบงัน
“พรุ่งนี้…จะไปใช่ไหม” เสียงอัยย์สั่น ๆ
“อืม…ไป” นทีตอบเบา เสียงเหมือนคนหมดแรง
“เรา…ยังไม่ได้…พูดอะไรสักอย่าง” อัยย์พูดค้าง ๆ ไว้แบบนั้น ไม่กล้าพูดต่อ
“ไม่เป็นไร เราเข้าใจ” นทีเว้นจังหวะ เงียบอยู่นาน “เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม”
“ถ้าเพื่อนมันหมายถึงเราจะยังคิดถึงกัน…ก็ได้” น้ำเสียงอัยย์คลอเบา ๆ เหมือนจะร้องไห้
…
ฤดูร้อนมาเยือน อัยย์เริ่มฝึกงานที่สำนักพิมพ์ใหญ่ใจกลางเมือง เธอทุ่มเทกับโลกใบใหม่ ล้อมรอบด้วยเพื่อนสนิทใหม่ๆ แต่เธอมักแอบเปิดแชตดูชื่อนทีโดยไม่กดเข้าไป เธอเขียนอีเมลส่งหาเขา “สบายดีไหม ฝนที่นั้นตกเหมือนปีที่แล้วรึเปล่า เราคิดถึง”
ไม่มีคำตอบนอกจากเงียบงัน
…
ฝนแรกของปีถัดมา อัยย์นั่งบนพื้นสนามในสวนสาธารณะ ท้องฟ้าขมุกขมัวเหมือนใจ เธอเขียนร่างเรื่องสั้นเรื่องใหม่ แต่กลับจ่อปากกาอยู่นานแล้วนึกถึงแววตานทีในเย็นวันหนึ่ง
กิ่งนั่งลงข้าง ๆ “ยังไม่ลืมใช่ไหม”
อัยย์ไม่ได้ตอบ แค่ส่ายหน้าเบา ๆ
กิ่งสบตาแล้วพูดอย่างจริงใจ “บางความรู้สึก มันไม่ได้มีคำไหนจะพอ”
…
เดือนต่อมา ขณะที่อัยย์กำลังจัดนิทรรศการนิยายครั้งแรกของเธอ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหมายเลขที่เธอคุ้นเคย
“อัยย์…” นทีพูดเบา ๆ ในสาย เหมือนฝนพรำผ่านมาอีกครั้ง
อัยย์นิ่งไปนาน “เธอ…ยังห่วงเราไหม”
“เราห่วงเสมอ เราคิดถึง” นทีเว้นวรรค “ที่อยากโทรมา…แค่จะบอกว่าอ่านเรื่องสั้นของเธอแล้ว”
หัวใจอัยย์เต้นแรง “ถึงเวลาจะจากกัน…แต่เรายังห่วงกันได้ใช่ไหม”
นทีหัวเราะในลำคอ “เราคิดถึงตอนที่ฝนตก เธอเคยบอกว่าฝน…มันทำให้กลับไปคิดถึงทุกอย่างที่เรายังไม่ได้พูด”
…
วันหนึ่งในฤดูฝน ขณะแสดงนิยาย อัยย์เห็นเงาร่างนทีปรากฏตรงมุมห้อง เธอยืนหน้าตู้โชว์ผลงานของตัวเอง ทั้งคู่อยู่ท่ามกลางเสียงฝนพรำข้างนอก อัยย์ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้
“คิดว่าวันนี้จะไม่มา” อัยย์เสียงสั้น
“คิดว่าวันนี้ต้องมา” นทีส่งยิ้มที่คุ้นเคยอยู่ริมฝีปาก
ทั้งสองต่างเงียบอยู่นาน อัยย์มองลงบนพื้น โต๊ะนิยาย หัวใจเต้นแรงแต่ไม่กล้าเอื้อมหา
“เรากลัว…” เธอบอกโพล่ง น้ำตาซึม “กลัวว่า…ถ้าพูดไป มันจะเปลี่ยนไปหมด”
นทีหยุดนิ่ง “เราก็กลัว…” เขาพูดเบา ๆ “กลัวเสียเธอไปตั้งนานแล้ว”
เสียงฝนดังกลบความเงียบ อัยย์ยิ้มทั้งน้ำตา
“ฤดูกาลเปลี่ยนไปแล้วเนอะ”
นทีพยักหน้า “แต่หัวใจเรายังเหมือนเดิม”
เธอก้าวไปใกล้เขาอีกนิด ขอเพียงแค่ใกล้ชิดตรงนี้ แม้จะไม่รู้อนาคตจะพาไปทางไหน
เสียงฝนยังคงดังต่อไป ทว่าฤดูกาลในหัวใจไม่ได้พรากเขาทั้งสองออกจากกันอีกเลย
