แสงแดดยามสายกระทบใบหน้าของณภัทร เขาสะดุ้งจากแรงเขย่าโดยไม่รู้ตัว ลมหอบกลิ่นเกลือทะเลมาแตะจมูก ก่อนที่เสียงอึ้งอ่างจะถาโถมขึ้นแทน เสียงตะโกนของมุก ลูกสาวเจ้าหน้าที่ภาคสนามดังฝ่าเสียงคลื่น “พวกนาย ยังมีใครเหลือบ้าง!” เธอกวาดตามองซากเรือสำรวจเก่าแก่ที่แตกกระจัดกระจายบนหาดหิน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ณภัทรจับแขนตัวเอง เจ็บแปลบ รอยฟกช้ำเริ่มขึ้นเป็นแนวยาว ผิวข้างศอกมีรอยขีดโลหิตซิบ ๆ เขากัดริมฝีปาก ไม่กล้าตอบสนองใคร เขารู้ดี—ครั้งนี้มันเป็นความผิดของเขาเอง หากเมื่อคืน เขาทำอย่างที่ใจคิด เรือจะไม่หลุดจากเส้นทางอย่างนี้
เสียงรองเท้ากระทบกรวดดังใกล้เข้ามา กิตติ เพื่อนร่วมเอกชีววิทยา ตะโกนถามทั้งน้ำตา “โจ มายด์อยู่ไหน? ใครเห็นพวกเขาบ้าง!” ไม่มีใครตอบ ใบหน้าทุกคนซีดเซียว บางคนได้แต่เงียบ ร่างหลายร่างนั่งพิงก้อนหิน หายใจหอบเหนื่อย ทุกสายตาหมองหม่น
มุกวิ่งพล่าน ต้องแสงสะท้อนจากแว่นกันแดดโทนดำที่เธอสวม “ทุกคนตั้งสติ! มีใครได้รับบาดเจ็บสาหัสไหม!” เธอหยุดหายใจเข้าออกลึก ลอบมองณภัทรที่กำลังพยายามหลบสายตาทุกคน
อิงฟ้า ผู้ตามกลุ่มอยู่บ้างแต่ไม่สนิทกับใครนัก กระซิบเสียงตกใจ “เมื่อคืน…ใครเห็นอะไรตรงปล่องไฟเก่าไหม? ฉันฝันไปหรือเปล่า—”
เฉลิม เพื่อนรูปร่างใหญ่ เป็นสายลับที่นั่งฟังมากกว่าพูด ถอนหายใจเสียงดัง ถามเสียงนิ่ง “ตอนนี้เรื่องอยู่รอดก่อน หรือจะนั่งโทษกันเอง? ณภัทร นายพอมีความคิดไหม?”
ณภัทร เบือนหน้าลง ไม่กล้าสบตาชาวคณะ เขาลูบรอยช้ำเบา ๆ ในใจมีแต่เสียงตอกย้ำผิดพลาดจากเมื่อวาน “เราต้องหาทางออกไปจากเกาะนี้ก่อน รอความช่วยเหลือ…หรือไม่ก็ซ่อมเรือ…” เสียงของเขาแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน
สายลมกรรโชก และกลิ่นเน่าของซากสาหร่ายที่ปะปนกับกลิ่นเหล็กสนิมเข้าจมูก เสียงไม้แตก มายด์โผล่หน้ามาจากแนวพุ่มไม้ ใบหน้าซีดขาว แขนมีรอยข่วนแดง “โจ…โจยังไม่เจอ! ฉันหาแล้ว!” เธอกระวนกระวาย มือสั่น
กิตติวิ่งไปคว้ามือ เงียบกริบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำปลอบใจ กลุ่มแต่ละคนค่อย ๆ รวมตัว คำถามและความเงียบสร้างบรรยากาศอึดอัดขึ้นทุกวินาที ในดวงตาทั้งเจ็ดคู่มีแต่เงาความหวาดกลัว—ไม่ใช่เพียงเพราะเกาะที่ไม่รู้จัก หากแต่เป็นความลับที่แต่ละคนต้องซ่อนไว้
ค่ำคืนเริ่มมาเร็วอย่างผิดปกติ เสียงคลื่นเริ่มหวีดแปลกประหลาด ไกลออกไปตรงเขตป่าทึบ มีปล่องไฟโบราณตั้งตระหง่าน ราวกับเงาใครสักคนยืนจ้องมองกลุ่มนักศึกษาอยู่จากในเงามืด ไม่มีใครเอ่ยถึงปล่องไฟอีก ทุกสายตาเลี่ยงจุดนั้นราวกับรู้ตัวว่ามีอะไรผิดปกติ
ขณะตั้งแคมป์ไฟอันริบหรี่ เฉลิมหยิบระฆังแปลก ๆ ที่พบในซากเรือขึ้นมาหมุนเล่น “ใครคิดว่าฉันคลั่ง ถ้าอยากมีชีวิตรอด เราควรเชื่อสัญชาตญาณ เห็นปล่องไฟนั่นไหม? ผมว่าไม่ใช่ของดี ไม่ควรเข้าใกล้”
ณภัทรสบตาประสานกับมุก เสียงเคร่งขรึม “นายกลัวอะไรวะเฉลิม? หรือแค่จินตนาการไปเอง? เกาะนี้ไม่ได้อยู่ในแผนที่ และเราไม่รู้ว่ามันมีอะไรบ้าง” เฉลิมนิ่งงัน ยักไหล่ หันไปมองมายด์ที่ยังคงสั่นกลัว ซบคอกิตติ นิ้วมือจิกคอเสื้อแน่น
เสียงกิ่งไม้หักในเงาทึบ ตะวันจวนตก กลุ่มต่างทยอยนอนรวมกันใต้ฟางและผ้าใบเก่า ๆ ไม่มีใครหลับอย่างแท้จริง ทุกดวงตาจ้องเงามืด วนเวียนด้วยความหวาดระแวง เบื้องหลังเงาต้นไม้ เสียงระฆังลึกลับก็เริ่มดังก้องกังวาน
รุ่งเช้าอากาศเย็นฉ่ำ ณภัทรเดินสำรวจรอบ ๆ หวังหาน้ำสะอาด สีหน้ากังวลติดอยู่บนใบหน้า เมื่อเขาเดินเข้าใกล้ปล่องไฟ กลิ่นไหม้เก่า ๆ ลอยมาแตะจมูก รอยเท้าสัตว์ประหลาดลึกลงดินหลายคู่ถูกฝังอยู่ในร่มเงา เขาเขย่งก้าวถอย ไหล่สั่นม่อย
อยู่ ๆ เฉลิมกับมุกปรากฏตัวข้างหลัง “เห็นไหม นายก้าวมาไกลเกินไปแล้ว” เฉลิมจ้องตา “หรือว่า…นายเองมีอะไรที่ปกปิด?” ณภัทรอึกอัก เงียบงัน
“เมื่อคืน…ฉันเห็นนายเดินใกล้ปล่องไฟคนเดียว” มุกพูดเบา ๆ “นายกำลังตามหาอะไร? หรือแค่…” เธอนิ่งไปแวบหนึ่ง เพราะสายตาเฉลิมกดดันเหมือนอยากให้ณภัทรพูดออกมา ณภัทรเม้มปากแน่น
เสียงไม้กรีดกับโลหะดังจากปล่องไฟ ณภัทรชะงักลมหายใจ กำหลังมือจนเล็บจิกฝ่ามือ เฉลิมมองนิ่ง ๆ รอยย่นลึกที่หว่างคิ้วแสดงถึงความไม่พอใจ “โจหายไป ยังไม่รู้ชะตา เราต้องสามัคคี นายไม่ช่วยก็อย่าเป็นภาระ”
ณภัทรกราดสายตาไปทั่วป่า เขาอยากบอกว่ารู้ตัวผิดตั้งแต่ออกทะเลมาแล้ว แต่ในใจยังกลัวถูกเพื่อนประณาม เขาหันหลังเดินหนี เฉลิมพึมพำ “คนอย่างมัน กลัวรับผิดเอง แต่ไม่กลัวทำคนอื่นเดือดร้อน” มุกชะงัก ริมฝีปากสั่นอยากพูดอะไรบางอย่างแต่ยั้งใจ
ขณะที่พวกเขากลับแคมป์กิตติกำลังปลอบมายด์ “เราหาทางกลับบ้านแน่ เชื่อฉันนะ” มายด์ไม่พูดอะไรนอกจากซบอยู่นิ่ง ๆ ความเงียบสลับกับเสียงคลื่นกลบทุกความหวัง
บ่ายวันนั้น ทั้งคณะออกสำรวจรอบเกาะ มุกเสนอแผนการแบ่งกลุ่ม กิตติกับมายด์ปักใจอยู่ติดกัน เฉลิมจับกลุ่มกับณภัทร อิงฟ้าติดสอยไปด้วย แม้จะกลัวแต่จำต้องเข้มแข็ง
ในแนวป่าทึบ อิงฟ้าเดินสะดุดหิน เลือดซิบตรงรอยข่วนเก่า เธอหยุดเช็ดแผล นิ้วมือสั่น ณภัทรเงยหน้ามองท้องฟ้า เอ่ยเบา ๆ “นายกลัวอะไรอิงฟ้า?” เธอนิ่งไปครู่ ก่อนหลบสายตา “ฉันไม่อยากอยู่ในที่ที่ใคร ๆ ไม่ต้องการ” ในแววตาเธอแฝงรอยเหงาลึก ๆ
เฉลิมแค่นหัวเราะ “เวลานี้ ไม่มีใครอยากอยู่ที่นี่ทั้งนั้น” เฉลิมมองณภัทรนานเกินปกติ เหมือนจะถามว่าทำไมถึงต้องปิดบังอะไร
ขณะหมอกปกคลุมตอนเย็น เสียงระฆังลึกลับดังก้องจากปล่องไฟ พร้อมเสียงกระซิบแปลกประหลาด ทุกคนสะดุ้งโหยง รีบเดินกลับแคมป์ด้วยความร้อนรน กิตติรีบใช้ไฟฉายสาดไปที่ดงไม้ พบว่ามีรอยเปื้อนเลือดใหม่ ๆ บนโขดหินใกล้ ๆ
สีหน้ากิตติเปลี่ยนเป็นเข้ม หันไปถามทุกคน “เมื่อคืน ใครเดินออกจากแคมป์? มายด์ นายไปไหน?” มายด์สั่นศีรษะปฏิเสธตาแดง “ฉันอยู่กับเธอ…นายลืมไปแล้วเหรอ!” กิตติเงียบ สิ้นเสียง ไม่มีใครพูดอะไรอีก
คืนนั้น แสงไฟริบหรี่ล้อมกลุ่มไว้อย่างหวาดหวั่น ช่วงหนึ่ง ณภัทรเผลอหลับไปและสะดุ้งตื่นจากเสียงฝีเท้าฝ่าทราย เขาขยับพลิกตัว เห็นเงาดำเข้าใกล้ปล่องไฟ ปรากฏเป็นอิงฟ้า เธอนั่งมองเปลวไฟนิ่งอยู่เนิ่นนาน จากนั้นเธอค่อย ๆ ลุก เดินหายไปในเงามืด
ตอนเช้า ไม่มีใครเห็นอิงฟ้าคืนแคมป์ กิตติแสดงความตกใจ “เรากำลังสูญเสียเพื่อนทีละคน!” มุกกัดริมฝีปากน้ำตาคลอ เฉลิมอารมณ์เสียปึงปังเตะก้อนหินใกล้เท้า
ระหว่างที่มุกพยายามปลอบทุกคน ณภัทรเดินแยกไปตามหาตัวอิงฟ้า เขาผ่านพุ่มไม้ เจอรอยเท้าลึกจาง ๆ ไปทางปล่องไฟเก่า มือเขาสั่น รู้สึกเย็นเยียบในใจแปลบปลาบ ขาแข็งไม่กล้าเดินต่อแต่ก็ฝืนไปตามทิศนั้น
ระฆังดังใกล้ขึ้นทุกย่างก้าว เงาดำลับเร้นแวบผ่านมุมตา ณภัทรก้มมองแขน รอยแผลเดิมเปลี่ยนเป็นรอยไหม้สีดำ เขาหยุด ชีพจรเต้นแรง ทันใด เขาได้ยินเสียงกระซิบจากความมืด “อย่าทิ้งกัน…อย่าให้ความผิดซ้ำเติมอีก…” เสียงนั้นคล้ายเสียงอิงฟ้ารวมกับเสียงของตัวเองในอดีต
เสียงกิตติ เรียกให้ณภัทรกลับแคมป์ “เราต้องช่วยกัน! อย่าเดินคนเดียว!” เฉลิมเงียบ อยู่อีกมุมหนึ่ง หน้าบึ้งไม่พูดอะไรสักคำ
วันต่อมา กลุ่มตัดสินใจค้นหาตัวอิงฟ้าให้ทั่ว เมื่อเข้าใกล้ปล่องไฟ มายด์กรีดร้อง พบสร้อยข้อมือของอิงฟ้าเปื้อนเลือด ณภัทรทรุดลงกับพื้น รู้สึกผิดอย่างหนัก เฉลิมกัดฟันแน่น ก่อนเอ่ยเสียงกร้าว “นายต้องพูดความจริง! นายพาหมู่คณะหลุดเส้นทาง นายปิดบังอะไร?”
ณภัทรสะอื้น ใบหน้าสั่นเทาจนปาดน้ำตาไม่ทัน “ผม…ถ้าเมื่อคืนผมฟังเสียงเตือน ผมคงไม่ให้เรือเข้าใกล้เกาะ…ผมอยากพิสูจน์ตัวเอง ก็เลย…ไม่ฟังใคร” ทั้งกลุ่มเงียบงัน ความตึงเครียดเพิ่มทวีคูณ มุกเดินเข้ากอดณภัทรเงียบ ๆ กิตติเพียงพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ มายด์หอบสะอื้นรุนแรงยิ่งขึ้น
ขณะมืดจนมองอะไรแทบไม่เห็น แสงไฟจากปล่องไฟจู่ ๆ ก็ลุกไหม้โดยไร้เหตุผลแหล่งเชื้อเพลิง เงาปริศนาเคลื่อนไหวเหมือนเป็นร่างของคนหลายคนปะปนกับเสียงระฆัง ทุกคนวิ่งหนีด้วยความตื่นตกใจ แต่เสียงกระซิบดำมืดนั้นยังคงตามมา “อย่าปิดบังความผิด…จงเผชิญหน้า…”
ณภัทรคร่ำครวญต่อหน้าเปลวไฟโบราณ “ผมผิดเอง ผมขอโทษ!” เฉลิมกรีดร้องต่อสู้คลั่งกับเงามืดด้วยเศษไม้ขว้างฟาดไปทางแสง ระฆังแหลมบาดหูดังอย่างบ้าคลั่ง มุกพยายามวิ่งรวบมายด์และกิตติให้ปลอดภัย
เสียงฝูงนกดำบินแตกกระเจิงกลางหมอก เงามืดจางหายไปทีละน้อย ปล่องไฟสั่นสะเทือนไปมาก่อนจะสงบที่สุดท้าย แผลรอยดำที่แขนณภัทรจางหาย เมฆหมอกกระจาย คลื่นลมสงบ
ธารน้ำจืดที่แห้งขอดฉับพลันก็เริ่มไหลได้อีกครั้ง ทุกคนรวมตัวใหม่นั่งนิ่ง ต่างรู้ว่าผ่านค่ำคืนสุดท้ายมาได้ ณภัทรเอื้อมมือจับไหล่เพื่อนแต่ละคน ร้องไห้ทั้งเสียงหัวเราะและน้ำตาผสมปะปนกันไป
มุกพูดเบา ๆ เสียงสั่น แต่มั่นคง “ถึงเราจะยังหาทางออกจากเกาะไม่ได้ แต่เราจะไม่ปกปิดอะไรต่อกันอีก เงาของความผิด…จะไม่ไล่ล่าเราอีกแล้ว ใช่ไหม?” ทุกคนพยักหน้า แม้จะยังมีร่องรอยอดีต แต่บทเรียนจากเกาะนี้เปลี่ยนแปลงหัวใจพวกเขาไปตลอดกาล
ณภัทรมองภาพปล่องไฟเก่าในแสงอาทิตย์ เขายิ้มทั้งน้ำตา เงาสุดท้ายจางหาย เหลือเพียงคำสัญญา—จะไม่ปล่อยให้สิ่งใด กลืนกินใจพวกเขาอีกต่อไป
