เสียงนาฬิกาแขวนผนังในสตูดิโอศิลปะกลางกรุงเทพฯ ก้องกังวานในความเงียบสงัด มันดังขึ้นทุกครั้งในขณะที่มีใครสักคนอยู่ในห้อง สายตาของ “แพร” หญิงสาวผมสั้นอายุยี่สิบต้นๆ จับจ้องเข็มนาฬิกา เธอนั่งกอดเข่าที่มุมหนึ่งของห้องฝึกวาด มีผ้าใบขนาดใหญ่ถูกห่มด้วยผ้าขาวคลุมไว้ริมผนัง รูปรอยขูดขีดเก่าแก่ตามผนังบอกเล่าว่าที่นี่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์และความลับ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แพร พวกเราจะอยู่นานกว่านี้อีกเหรอ” เสียงต่ำแทรกมาจาก “พีท” หนุ่มเครางามผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มศิลปินรุ่นสุดท้ายของที่นี่ เขาเก็บแท่งถ่านไม้ในมือลง กลิ่นฝุ่นแป้งวาดลอยมาตามลมจางๆ
“เงียบหน่อยสิ พีท ฟังเสียงมันก่อน” แพรกระซิบ ตาแดงจากการอดนอน เธอฟังนาฬิกาอีกครั้ง เงียบ… “ทุกครั้งที่เราอยู่กันครบ มันหยุดเดินเอง”
“นี่มันคำสาปเลยนะ” เสียง “ไอซ์” หญิงร่างเล็กขี้เล่นแต่สายตาหมอง มองไปยังมุมหนึ่ง ซึ่งมีกรอบรูปเก่าๆ ตั้งอยู่ เธอคล้ายจะพูดขำ แต่มือสั่นน้อยๆ
“ทุกคนจะกลัวอะไรกับเสียงนาฬิกา ในนี้มีแต่เรากับฝุ่นสี” “เมษ” อีกคน หนุ่มภูเขาหน้าเข้ม คำพูดตรงไปตรงมาตามสไตล์ เขายักไหล่ หันหลังกลับไปจุ่มพู่กันในกระป๋องน้ำ เสียงน้ำสาดกระทบเบาๆ ในห้อง
“แล้วแกอธิบายได้เหรอว่าทำไมทุกคนถึงไม่กล้าดูผ้าใบนั่นเวลาค่ำคืน” แพรสบตากับเมษ ท่าทีเธอดูแข็งกร้าวขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
เงียบ หลายคู่ตาวูบไหว กลิ่นสีทายังค้างในอากาศ ใต้แสงสลัวจากหลอดไฟเสื่อมสภาพ ทุกคนต่างรู้ดีว่าเบื้องหลังผ้าใบคลุมนั้น เก็บงำเรื่องราวที่ไม่มีใครกล้าเอื้อนเอ่ย
เสียงประตูสตูดิโอเปิดเบาๆ “พลอย” หญิงหน้านิ่งผิวคล้ำ ก้าวเข้ามา เธอวางกระเป๋าสเก็ตลงแล้วพิงกำแพง ท่าทางไม่แยแสต่อบรรยากาศตึงเครียดแต่ดวงตาลึกซึ้งของเธอบ่งว่าสังเกตทุกอย่าง
“นี่ ใครรู้มั้ยว่าครูอิงจะกลับมาตอนไหน” พลอยถามเสียงเรียบ พีทยักไหล่ แต่โหนกแก้มเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อยคล้ายไม่สบายใจ
“ในห้องสมุดศิลป์เงียบๆ ยังดีกว่าต้องมาเจอผ้าใบคลุมผืนนั้น…” “ไอซ์” สูดหายใจลึก หลบสายตาแพร เธอกำมือแน่น นักศึกษากลุ่มนี้เหลืออยู่แค่ห้าคนสุดท้ายของหอศิลป์เก่า—ต่างคนต่างมีแผลของตนที่ซ่อนอยู่
“เรายังต้องอยู่ตรงนี้จนกว่างาน ‘วันสิ้นหอ’ จะจบอยู่หรือเปล่า” เมษหันไปถามเสียงตึง วงเล็บโศกเศร้าในน้ำเสียงลอยเข้าหูแพร เธอสูดลมหายใจลึก
“มันคือโอกาสสุดท้ายที่จะพิสูจน์ว่าเรามีค่าพอจะสร้างอะไรที่ยิ่งใหญ่ได้… หรือไม่ก็…” แพรเสียงเบา สั่นตามใจที่หวั่น ไม่กล้าต่อท้ายจนจบประโยค ทุกสายตาก้มลงต่างเข้าใจโดยไม่ต้องพูดจบ
กลางคืน เหนือหอศิลป์ แสงนีออนริบหรี่ เงาของนักศึกษาแต่ละคนเดินสลับกันบนบันไดแคบ ๆ ไปยังห้องบนสุดเพื่อดูภาพลายเส้นที่เป็นลิ่มเลือดศิลปะของตำนานหอเก่า เสียงขาเหยียบไม้กระดานดังเอี๊ยดอ๊าดพาใจเต้นแรง
ในห้องเก็บอุปกรณ์จิตรกรรม “แพร” ก้มมองสเก็ตบุ๊กของตน ลายเส้นยุ่งเหยิงผิดวิสัย เธอลองวาดภาพครูอิง ตัวละครในหัวที่เธอเองยังไม่แน่ใจว่ารักหรือกลัวกันแน่ เสียงไอซ์เย้าแหย่มาจากข้างหลัง “ถ้าวาดหน้าเธองี้ เอาไปแปะหน้าหอ รับรองผีหนีหมด” ทั้งสองหัวเราะเสียงเบา แต่ดวงตาแพรเหนื่อยล้า ไอซ์ขยับเข้าใกล้”เหนื่อยเหรอ เพิ่งฝันร้ายอีกล่ะสิ”
แพรหลบตาเงียบ คิ้วขมวดแน่น พูดปัด “แค่คิดอะไรบางอย่าง…เราทุกคนต่างกลัวอะไรในหอนี้ใช่ไหม” ไอซ์ไม่ตอบ ยืนเงียบ นานสักพักก่อนถอนหายใจเบา ๆ
รุ่งเช้า ห้องประชุมเล็ก นักศึกษาทั้งหมดรวมตัวรอกันอยู่ตรงโต๊ะยาว ครูอิง หญิงสูงอายุผมดกดำ แต่งกายเรียบหรูเปิดประตูเข้ามาด้วยฝีเท้าแน่วแน่ “ฉันว่างานใครยังไม่เสร็จ? เหลือเวลาสองอาทิตย์ จำไว้ ถ้าพิสูจน์ไม่ได้ว่าแนวคิดในศิลปะนายมีตัวตนจริง หอนี้จบ นายไม่มีอนาคต” คำพูดเฉียบคมแทงใจแต่ละคน
พีทกัดฟันกรอด “ก็แค่โปรเจกต์สุดท้าย จะอะไรกันนักกันหนาวะ” เมษหันมามอง คิ้วขมวดตึง “ถ้าแกไม่อยากจะจริงจัง ก็อย่าโยนความผิดให้ห้องนี้”
“ฉันจริงจังนะ แต่ฉันเบื่อความกลัวในนี้แล้ว ทุกคนเหมือนหนีอะไรบางอย่าง” พีทย้ำเสียงหนัก ฝ่ามือกำแน่น พลอยปรายตามองและพูดเบา ๆ “แล้วแกไม่หนีเหรอ หรือว่า…แกกลัวอะไรอยู่เหมือนกัน”
ความอึดอัดปะทุขึ้นกลางโต๊ะประชุม เงียบชั่วครู่หนึ่ง แพรถอนหายใจ ตัดบท “เรามาช่วยกันค้นหาว่าผ้าใบนั่นมันซ่อนอะไรดีไหม”
พลอยเงยหน้าหามิตรในดวงตาทุกคน ไอซ์สบตาเป็นคนแรก พยักหน้าเงียบ ๆ เมษลอบมองพีทและยอมขานชื่อตาม ไฟในตาเปลี่ยนไปชั่ววูบ ครูอิงขยับริมฝีปากเหมือนจะค้านแต่เปลี่ยนใจ
กลางวันนั้น ทุกคนรวมตัวหน้าผ้าใบผืนนั้น มือแพรแตะผ้าคลุมริมผ้าใบ เสียงหัวใจทุกคนเต้นดัง แขนขาแข็งเกร็ง ไอซ์กลืนน้ำลายเงียบงัน
แพรชะงัก เงียบไปอึดใจยาว ในขณะที่ลมในห้องนิ่งสนิทเหมือนหยุดหายใจ “ใครจะเป็นคนดึงออก?” เมษเดินมากลางวง “ฉัน” คำพูดขรึมแต่เสียงสั่นเล็ก ๆ
เมื่อผ้าคลุมถูกดึงออก เสียงลมหายใจขาดสาย ภาพนั้นเป็นภาพเหมือนกลุ่มเพื่อนรุ่นก่อนๆ ยืนข้างหน้าหอศิลป์สายตาโศกเศร้า สีในรูปเหมือนเคลื่อนไหวเบา ๆ ตามแสงไฟพริบ ฟุ้งไอหม่นขับให้บรรยากาศน่ากลัวกว่าปกติ
“นี่มัน…” ไอซ์พึมพำ เบื้องหลังภาพเหมือนนั้นมีกระดาษแผ่นเล็กลายมือซีดจางเสียบอยู่ “จงตามหา จิตวิญญาณของตนเอง ในเงาแห่งคืนสุดท้าย” ทั้งหมดสบตากันท่ามกลางความหวาดแก่ภายใน
จากนั้น ทุกคนต่างนำคำใบ้ไปแปลความในแบบของตนเพื่อสร้างผลงานศิลป์สุดท้าย เมษหลบออกไปที่ห้องเก็บของ เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ เขาเริ่มวาดรูปเปลวไฟโหมกระหน่ำท่ามกลางเงาคนจำนวนมากแต่ในเปลวไฟนั้นมีดวงตาเหลือบมองเขาอยู่
พีทอยู่ลำพังในลานระเบียง เขาวาดภาพบุคคลใส่หน้ากากทุกใบหน้ามีรอยร้าวลึก “ทำไมฉันถึงไม่กล้าถอดหน้ากากตัวเอง” พีทพึมพำ มุมปากกระตุกเหมือนอัดอั้น
แพรนั่งมองสเก็ตบุ๊กในมุมหอ เธอหวนคิดถึงความผิดวันสอบเข้ามหาลัย เธอไม่กล้าตัดสินใจเส้นทางชีวิตตัวเอง ถูกครอบครัวผลักดันสู่วงการศิลป์ ทั้งที่ไม่มั่นใจว่ารักจริงหรือแค่กลัวเผชิญหน้าตัวตนจริง “ฉันกลัวจะผิดซ้ำอีก กลัวเป็นใครไม่ได้สักคน” เธอพูดกับเงาในห้องเปล่า
ไอซ์แต่งหน้าตุ๊กตาปูนในห้องระเบียง เธอพยายามทาสีหน้าตัวเองลงไปในใบหน้าของตุ๊กตาแต่ทุกครั้งที่วาดถึงดวงตา มือก็สั่นจนปั้นไม่เสร็จ “ทำไมฉันต้องกลัวที่จะเป็นตัวเองด้วย…” เสียงเธอเบากว่าเสียงลมที่ลอดหน้าต่าง
พลอยปีนขึ้นไปเหนือหอศิลป์บนดาดฟ้า ก้มมองลงยังถนนเบื้องล่าง เธอหยิบฟิล์มกล้องถ่ายรูปเก่า ๆ มาดูในแสงแดด ภาพในฟิล์มคืออดีตของตนเอง—วันหนึ่งที่เคยสูญเสียแม่ในอุบัติเหตุ ปากสั่นเบา ๆ พลอยปิดฟิล์ม “ฉันต้องให้อภัยอดีตได้แล้วใช่ไหม…” สำเนียงเศร้าที่ไม่ได้ตั้งใจให้ใครได้ยิน
ค่ำวันหนึ่ง ขณะทั้งกลุ่มเตรียมนำผลงานออกมาตรวจสอบ ก็เกิดเหตุกระแสไฟฟ้าขัดข้อง ไฟดับวูบ หอศิลป์ถูกทิ้งไว้ในเงามืด ได้ยินเพียงเสียงหายใจและฝีเท้าเดินอย่างระแวดระวัง
“ใครอยู่ข้างนอกนั่น!” เมษตะโกน พีทคว้าไฟฉายมาส่อง—แสงวูบไหวสะท้อนบนผนัง ในเงานั้นคล้ายมีเงาร่างจำนวนมากเดินวนเวียนรอบกลุ่ม
แพรร้องเสียงแผ่ว “ทุกคนมารวมกัน เราต้องอยู่ด้วยกัน ตอนนี้…” เธอสูดหายใจรวบรวมกล้า นำเพื่อนแต่ละคนเดินขึ้นสู่ห้องบนสุดด้วยกันทุกคน ลมหายใจสั่น
เมื่อเข้าห้อง ศิลปะทุกชิ้นงานบนผนังเหมือนเคลื่อนไหวในแสงเงาสลัว ใต้ภาพเหมือนผืนใหญ่นั้น เสียงกระซิบเบา ๆ ดังมาจากกรอบ “จงให้อภัยตัวเอง จงยอมรับแผลในอดีต”
เฉียดนาทีนั้นเอง พลอยเป็นคนแรกที่ก้าวไปหาภาพ เดินไปอิงกรอบภาพ ช้อนน้ำตาที่รื้นขึ้น “แม่…ถ้ายังอยู่…แม่จะยิ้มให้เราไหม” เสียงสะอื้นของพลอยข้อคอความตึงเครียด ทุกคนเงียบ พีทเดินมาหยุดข้าง ๆ “ฉัน…ไม่เคยกล้าหยุดโทษตัวเองเลย ฉันโง่มานาน” มือเขาสั่นแต่ยังแตะหลังพลอยเบา ๆ อย่างเข้าใจ
ไอซ์กล้ำกลืน ฝืนยิ้ม “เราเคยอยากหนีหอศิลป์นี้มาก…แต่จริง ๆ ที่กลัวคือการอยู่กับตัวเอง”
เมษหันมามองแพรประสานตาเงียบ ๆ “ที่ฉันชอบเถียง เพราะกลัวว่าทุกคนจะไม่ยอมรับฉัน วาดรูปโกรธให้โกรธออกมาแทนตัวจริง”
แพรยิ้มเศร้า “เราทุกคนเคยผิด เคยหลง เคยกลัว …แต่จะเลือกจำกัดชีวิตแค่ในนี้ หรือก้าวข้ามออกไปดี”
วินาทีนั้น ภาพศิลป์เหมือนละลาย รวมกลายเป็นเงาแสงสายรุ้งของแต่ละคนสาดลงบนพื้น ทุกคนยืนล้อมจับมือกัน ใจค่อย ๆ เบาลง
ไฟฟ้ากลับมาสว่างอีกครั้ง เสียงนาฬิกาเดินต่อแบบไม่หยุด ภายในห้องเงียบ แต่ดวงตาแต่ละคนมองกันด้วยความเข้าใจ พลอยเช็ดน้ำตา พีทหัวเราะเบา ๆ ไอซ์กระโดดกอดเมษ แพรเปิดหน้าต่าง เผยให้ลมเช้าวันใหม่พาอากาศบริสุทธิ์เข้าสู่ห้อง
งานนิทรรศการสุดท้ายเริ่มขึ้น ภาพผลงานแต่ละคนจัดวางอย่างเรียบง่าย มีผู้คนจำนวนน้อยเลือกเข้าชมนิทรรศการนี้ แต่ทุกรอยยิ้มที่ได้รับต่างกลับมาหยั่งลึกในใจของกลุ่มนักศึกษารุ่นสุดท้าย
ค่ำวันพิธีปิดท้าย…เมื่อพ่อแม่และครูอิงมากล่าวอำลา น้ำตา ไออุ่น และรอยยิ้มปะปนกัน “ไม่มีหอศิลป์นี้แล้ว…แต่เราจะสร้างห้องใหม่ของเราเอง” แพรกล่าวก่อนเปิดสมุดสเก็ตหน้าสุดท้ายซึ่งวาดภาพเพื่อนทุกคนในวันสุดท้าย
เสียงหัวเราะและน้ำตารวมกัน ทุกคนกอดอำลากันตรงกลางห้องเก่า ผ้าคลุมผ้าใบผืนนั้นปกป้องความลับไว้เป็นตำนานอีกรุ่นของหอศิลป์ เกลียวลมเย็นพัดเข้ามาเป็นครั้งสุดท้าย ทิ้งใจแต่ละคนไว้กับความกล้าที่มากขึ้น…
