เสียงตะโกนที่หน้าหอพักซอยยิ้มในเช้าวันอังคารไม่ได้มาจากคนโกรธ แต่เป็นเสียงของพีต้า เด็กหนุ่มผู้คิดมากจนคนอื่นคิดว่าเขาคงเป็นห่วงชีวิตมนุษย์ทั้งโลก พีต้าสวมแว่นกรอบหนา ตั้งผมยุ่งๆ พลางยืนกลางลานหน้าหอพัก พร้อมป้ายที่เขียนว่า “วันนี้เราจะทำให้หอพักซอยยิ้มใสปิ๊ง!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายจะเริ่มจากอะไรก่อนดีวะ?” ไข่ตุ๋น เพื่อนร่วมห้องผอมสูง ขี้เซา เดินมาพร้อมถือตุ๊กตาหมอนข้างออกมาอาบแดด
“เราต้องจัดการกับกลิ่นขมุกขมัวตรงบันไดก่อน กลิ่นนี้แหละต้นเหตุเพื่อนสาวข้างห้องไม่ออกมาทักใครเลย!” พีต้าพูดมั่นใจสุดขีด สายตาแน่วแน่เหมือนผู้กล้าก่อนออกรบ
“จริงเรอะพี?” เสียงแป้งหอม เพื่อนสาวสุดร่าเริงของกลุ่ม วิ่งถือขนมฮอทดอกมาเสริมทัพ เธอหยุด ขมวดคิ้วดมอากาศ “กลิ่นออกจะหวานๆ นะ เหมือนกลิ่นน้ำหอมปลุกความทรงจำสมัยอนุบาล”
“ไม่ได้นะ!” พีต้าชูมือ “ทุกกลิ่นมีความหมาย! เรื่องกลิ่นต้องแก้ไข ไม่อย่างนั้นหอจะกลายเป็นป่าละเมาะ!”
ขณะเดียวกัน ตุ้ย เพื่อนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้าหอวันแรก ตัวเล็กท่าทางเงียบๆ ก็กำลังลากกระเป๋าผ่านกลุ่มนี้ แต่ไม่มีใครสังเกต เพราะพีต้ากำลังแจกงาน
“ไข่ไปเอาน้ำยาในห้องมาก่อน แป้งไปเรียกเพื่อนๆ ที่เหลือ! วันนี้ทุกคนต้องได้กลิ่นใหม่!”
ไข่ตุ๋นเดินไป หัวเราะเบาๆ “นายมั่นใจเกินไปแล้วนะพี เรื่องแค่นี้หนึ่งแปรงก็เอาอยู่มั้ง ฮ่าๆ”
แป้งหอมวิ่งกลับ เอาใจช่วยสุดชีวิต “ถ้าแก้วนมคิดวิเคราะห์นายจะไม่รอด!”
พีต้าพยักหน้า จริงจังจนทุกคนเชื่อว่ากลิ่นนี้ต้องร้ายแรงแน่ ทั้งสามโดดเด้งแยกย้าย ซักพักจากทางเดินก็มีเสียงกระป๋องน้ำยากลิ้งมา ตามด้วยไข่ตุ๋นถือไม้ถูพื้นที่หักกลางคน
“น้ำยาเก่าไปสามวัน ยังใช้ได้มั้ย หรือจะเรียกแม่บ้าน?” ไข่ตุ๋นถามแบบไม่ค่อยสนใจ แต่พีต้าคว้าไว้ทัน “ต้องทำด้วยใจสิ อย่าให้กลิ่นนี้ชนะความตั้งใจ!”
กำลังจะเริ่ม แก้วนม เพื่อนร่วมห้องอีกคนซึ่งเปิดรัศมีสายเจ้าระเบียบ เข้ามา “นี่พวกนายจะทำอะไรกันเสียงดังแต่เช้า?”
“เราต้องคืนความหวังให้หอนี้! เราจะเปลี่ยนมันให้สดใส!”
แป้งหอมยังเคี้ยวขนมไม่หมด “ฉันว่างเดี๋ยวเดียวเองนะ ต้องไปเรียนเลย… แต่ถ้าตั้งทีมขัดพื้น ต้องวางกลยุทธ์นะเพื่อน”
ทุกคนก้มมองคนที่คิดมากเกินเหตุแต่ยังคงเป็นศูนย์กลางจังหวะวุ่นวายนี้
ขณะที่กำลังจะเริ่มปฏิบัติการ เสียงปริศนาโผล่มาจากห้องเก็บของท้ายทางเดิน เป็นเสียงที่ไม่ได้ยินชัด แต่ฟังดูเหมือนมีลูกแมวหรืออะไรบางอย่างอยู่ด้านใน
“เสียงอะไรอะ?” พีต้าชะงัก
ไข่ตุ๋นเงี่ยหูฟัง “เหมือนแมวติดอยู่หรือเปล่า…”
แป้งหอมยืนสำรวจ สะกิดแก้วนม “ถ้าเราไปยุ่งจะโดนดุมั้ยอะ?”
“กลิ่น กลายเป็นเสียงแล้วเหรอ?” ไข่ตุ๋นมึนพลางหัวเราะ “หรือหอพักนี้มีผีแมว?”
พีต้ามั่นใจอีกครั้ง “ไม่! เราต้องช่วยสิ่งมีชีวิตทุกตัว!”
ปฏิบัติการช่วยนำไปสู่จุดเริ่มต้นของปัญหาใหม่ ทีแรกพวกเขาคิดว่าเป็นแมว เลยตกลงกันให้ไข่ตุ๋นถือไม้ถูไปงัดประตู ส่วนแป้งหอมเตรียมขนมไว้ล่อ
ประตูกำลังเปิดอยู่ดี ๆ อยู่ ๆ มีเสียงคนไอจากข้างใน
“ใครอะ? เปิดทำไม!” เสียงหญิงวัยกลางคนในชุดนอน โผล่มาเต็มตัวจนทุกคนตกใจ
“ขอโทษครับ นึกว่าแมว…” ไข่ตุ๋นรีบขอโทษด้วยใบหน้าเหวอ ส่วนแป้งหอมรีบซ่อนขนม “เราได้ยินเสียงอะค่ะ!”
หญิงคนนั้นหัวเราะเสียงแปร่ง “เสียงฉันเอง อารายจะดังขนาดนั้น ไม่ใช่แมว ไม่ใช่ผี!”
บรรยากาศเงียบกริบสักพัก พีต้าหัวเราะแห้งๆ “อ้าว ถ้าอย่างนั้น กลิ่นก็คงไม่ใช่จากห้องนี้”
แป้งหอมกระซิบ “ที่แท้คุณป้าติดอยู่เอง…”
แก้วนมถอนหายใจแรง “ทีนี้จะเริ่มเคลียร์กลิ่นกันได้หรือยัง?”
พีต้ายื่นน้ำยาให้ไข่ตุ๋น “เราจะถูพื้นตั้งแต่ชั้นล่างถึงดาดฟ้า!”
ทุกคนเริ่มทำแผนของพีต้าจริงจัง โดยมีแก้วนมคอยจ้องจับผิดความสะอาด แป้งหอมร้องเพลงช่วยเสริมกำลังใจ ตุ้ยพยายามเดินหลบทุกคนเพราะกลัวโดนจับไปช่วยถูด้วย
ขณะขัดถูอยู่นั้น ไข่ตุ๋นก็เจอกล่องข้าวกล่องวางทิ้งไว้ใต้บันได “ของใครวะเนี่ย? หรือกลิ่นจริงๆ มาจากนี่!”
พีต้าตกใจ “อย่าบอกนะว่านี่คือกล่องข้าวโบราณแห่งหอพัก!”
แป้งหอมตีความเอง “หรือเป็นภารกิจลับของคนหอข้างหลัง? กล่องนี้ซ่อนความลับไว้!”
แก้วนมกลอกตา “นั่นแค่ข้าวบูด ใครลืมทิ้งมากกว่า”
ทุกคนแย่งกันตีความข้าวกล่องวางทิ้งไว้ บางคนคิดว่าเป็นของตกทอด บางคนคาดว่ามีเบาะแสของคนแปลกหน้าที่จะเข้ามาสืบข่าวในหอ
ในช่วงที่แต่ละคนกำลังเฉลยกันเอง ตุ้ยเดินกลับมา กลิ่นข้าวบูดทำให้เขาน้ำตาไหล รีบพูดเสียงเหน่อ “ของผมเองครับ ลืมไว้เมื่อวาน…”
แป้งหอมขำกิ๊ก “ภารกิจลับแตกซะงั้น!”
กลิ่นยังไม่หาย แต่เสียงหัวเราะมาแทนที่ พีต้าพูดจริงจัง “จงระวังกลิ่นบูด! สัญญาณเตือนคนลืม!”
ไข่ตุ๋นสังเกต ตุ้ยหน้าเศร้า “เฮ้ ไม่เป็นไรหรอกนาย นี่เป็นกลิ่นที่ทำให้ทุกคนมารวมกัน!”
ทุกคนหยุดขัดฝืน แล้วเปลี่ยนเป็นช่วยกันขนของไปทิ้ง พีต้าดูภูมิใจในแผนการโดยไม่รู้ว่าทั้งหมดมาจากความเข้าใจผิดเรื่องกลิ่น
ปัญหายังไม่จบ เมื่อแก้วนมอยากเช็คห้องน้ำต่อ “ถ้าตั้งใจจะเปลี่ยนหอ ต้องเช็คห้องน้ำให้ใสสุด!”
ไข่ตุ๋นส่ายหัว “ห้องน้ำนี่ของขึ้นกันทุกชั้นนะ แต่อย่าเปิดห้องไอ้ต้นข้างห้องเล้ย…”
แป้งหอมหยุดขำ หันไปทำตาดุด้วย “ทำไมล่ะ?”
“สมาคมรักห้องน้ำข้างห้องตั้งใจอย่าไปยุ่งกับต้น… หรือมันจะมีอะไรซ่อนอยู่?” ทุกคนเงียบไปอึดใจ
“เราในฐานะคณะปฏิบัติการต้องกล้าเผชิญ!” พีต้าประกาศชูมือ
เหล่าทีมบุกไปหน้าห้องน้ำข้างห้องของต้น พีต้าคลำลูกบิดแล้วค่อยๆ เปิดประตูเข้าไป เห็นต้นนั่งขัดสมาธิอยู่กับสมุดจด
“อ้าว แกจะอึ… เอ๊ย เขียนไดอารี่ในห้องน้ำเหรอ?” ไข่ตุ๋นถามแบบสนุกปนสงสัย
ต้นตกใจ “อะไรของมันวะ ฉันแค่มาหาแรงบันดาลใจ!”
แป้งหอมพึมพำ “แรงบันดาลใจ จะออกน้ำตาหรือออกบทกลอนก็ไม่รู้แฮะ”
แก้วนมหยุดทุกคนไว้ “งั้นขอโทษที่บุกรุกนะ แต่ตอนนี้หอมันวุ่นวายไปหมดเลย คนเข้าใจผิดไปไกล…”
ต้นหัวเราะเบาๆ “คือพวกแกมายุ่งมากกว่า…”
หลังจากนั้น ทุกคนเริ่มทะเลาะกันเรื่องแนวทางความสะอาด ใครจะถูตรงไหน ความวุ่นวายเริ่มมากขึ้น มีเสียงจากห้องข้างๆ โวยวาย “เสียงอะไรแต่เช้า!”
ไข่ตุ๋นตอบ “รวมพลังพิชิตกลิ่น!”
เสียงนั้นสวนกลับ “อย่าให้ถึงมือป้าข้างห้องนะ เดี๋ยวจะเจอน้ำร้อนลวกๆ แทนน้ำยาถูพื้น!”
ไข่ตุ๋นหันมาหัวเราะ “พีต้า นายไปคิดเยอะเกินจนบานปลายแล้ว!”
พีต้าหน้าแดง พูดเบาๆ “บางทีเรื่องที่ใหญ่ที่สุดก็คือการที่เราคิดมากกันเอง…”
แป้งหอมโผเข้ากอด “ไม่ต้องคิดมาก! วันนี้หอวุ่นแต่มันก็สนุกใช่ไหมล่ะ!”
ตุ้ยยิ้มอาย ๆ “ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นคนเช็ดหอด้วยทีมขำขนาดนี้…”
เสียงโทรศัพท์ดัง พีต้ากดรับ มีสายเรียกประชุมด่วนจากเจ้าของหอ “เอ่อ… หนุ่มๆ สาวๆ ลงมาชั้นล่างเถอะ มีเรื่องจะคุย”
ทุกคนลงไปพบว่าคุณป้าเจ้าของหอเตรียมประกาศกฎใหม่เรื่องการทิ้งขยะ “ปัญหาทั้งหมดคือขยะไม่ได้ทิ้งตรงจุด ลูกหลานเอ๊ย วุ่นวายทั้งหอก็เพราะใครบางคน…”
ทุกสายตาหันไปมองพีต้าพร้อมกัน
พีต้าหัวเราะแห้ง “ผมขอรับผิดชอบเองครับ ตั้งแต่วันนี้จะมีทีมเวรผลัดเปลี่ยนดูแลความสะอาด… จะตั้งชื่อว่า #ทีมซอยยิ้ม”
แก้วนมยิ้มละมุน “สุดท้ายทุกคนก็ร่วมมือกันจนได้”
ไข่ตุ๋นกระซิบ “แต่ถ้ามีเสียงปริศนาอีก อย่าให้พีต้าฟังคนเดียวล่ะนะ…”
แป้งหอมกอดคอทุกคน “ครั้งหน้าเราไปสำรวจดาดฟ้าไหม? เผื่อจะมีแรงบันดาลใจดีกว่าเสียงข้าวบูด!”
พีต้าพูดทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม “ไม่ว่าซอยนี้จะวุ่นอีกแค่ไหน อย่างน้อยก็มีรอยยิ้มทุกวันละนะ!”
