ราตรีที่เงียบสงัด วิทยาเพิ่งเลิกคลาสเรียน และเดินกลับไปยังบ้านเช่าที่เขาอาศัยอยู่กับเพื่อนๆ ข้างในมีกลิ่นอาหารบ้านๆ ที่เพื่อนของเขาทำไว้ แต่ภายในใจมีความรู้สึกแปลกๆ รออยู่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อเปิดประตูเข้าไปในบ้าน เพื่อนๆ ทั้ง แพร, บัญชา และกล้า นั่งรอต้อนรับอยู่บนโซฟา บัญชามักจะใช้เวลามากเกินไปในการเล่นเกมส์ แต่วันนี้กลับมีบรรยากาศตึงเครียด
“เฮ้ เพื่อน เราไปตั้งใจทำการบ้านกันดีกว่า” วิทยาพูดขึ้นพร้อมยิ้ม แต่ไหวพริบที่ผิดปกติทำให้แพรถามกลับ
“ทำไมวันนี้เงียบจัง” แพรพูดพร้อมเคี้ยวขนม
บรรยากาศเริ่มหนาวเย็น วิทยารู้สึกถึงเสียงกระซิบที่ดังมาจากมุมหนึ่งของบ้าน
“ไม่ใช่ว่าเพื่อนๆ เคยเล่าถึงเรื่องบ้านนี้ไหม” กล้าถามขึ้น เสียงของเขาดังลอดผ่านความเงียบสงัดที่หนาแน่น
“ว่ากันว่า มีคนหายไปที่นี่” บัญชาตอบเสียงเบา พร้อมสายตาที่สะดุ้งเพราะตกอยู่ภายใต้แสงไฟ
การเล่าเรื่องเกี่ยวกับอดีตทำให้ทุกคนพาลนึกถึงทะเบียนเสียงที่แปลกปลอม เริ่มทำให้เกิดความลังเล วิทยาพยายามเก็บความกลัวไว้ในใจ เขาไม่อยากให้เพื่อนรู้ว่าเขากังวล
คืนเศร้าผ่านไปรู้สึกว่าผีสางแอบซ่อนในทุกมุมมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างหวังใจว่าจะคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแค่เสียดสีเลขปัจจุบันเท่านั้น
แต่กระนั้น เสียงเพลงโบราณเริ่มดังขึ้น ทว่าไม่มีใครเปิดมัน วินาทีนั้นทำให้วิทยารู้สึกเหมือนมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้น และกลายเป็นจุดเริ่มต้นของคำถามมากมายที่ทำให้คืนเย็นยะเยือกไปพร้อมกัน
เขาตัดสินใจไปดูว่าวิทย์แล็บอยู่ที่ไหนด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่เมื่อเปิดประตูไป ภาพตรงหน้าทำให้เขาอึ่ง!
ห้องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นแล็บวิทยาศาสตร์กลายเป็นสีดำทมิฬ ไม่มีเสียง ไม่มีแสง มีเพียงความว่างเปล่า วิทยาทบทวนความเข้มแข็งของตนเองแล้วบากบั่นเดินต่อไป
กลับไปที่ห้องนั่งเล่น ทุกคนเริ่มเตรียมตัวสำหรับคืนแห่งการเอาตัวรอดติดต่อกันอย่างเต็มกำลังแบบที่ไม่ได้คิดไว้ก่อน วิทยาจะไม่มีวันยอมให้ความมืดเข้ามาฉวยโอกาสไว้
“เราต้องอยู่ด้วยกัน อย่าห่างกัน!”เสียงหนึ่งพูดขึ้นในห้อง ทำให้ทุกคนตระหนัก ว่าผู้ที่พยายามทำลายในคืนที่มืดมิดนี้ไม่มีทางจะต้องอยู่คนเดียว
สิ่งที่ตามมาคือการต่อสู้ระหว่างความกลัวกับความไว้วางใจจนกว่าจะถึงคำตอบที่ทุกคนต้องการ วิทยารู้สึกแล่นลึกไปสู่ความรู้สึกที่ไม่เคยได้สัมผัสพร้อมกับน้ำตาที่เปลี่ยนเป็นความเข้มแข็ง
เมื่อเวลาผ่านไป สถานการณ์เริ่มระอุและยากจะจินตนาการ ทุกคนเสียงดังในความสับสน ต้องพบกับการตัดสินใจที่ต้องทำเพียงแต่ยามมีประชาชนในภัยพิบัติ ครอบครัวไม่สามารถเลือกได้ แต่มีเพียงความเชื่อและความรักที่จะแสดงออกมา
กลางดึกลมหนาววิ่งวนผ่านอย่างรุนแรง ทำให้พวกเขาต้องเคลื่อนที่ ปล่อยให้การต่อสู้กับปีศาจลับของห้อง ยิ่งทำให้พวกเขาไม่มีหนทางเลือก
เมื่อถึงคลีนิกสุดท้ายในความมืด ทำให้วิทยาเริ่มเข้าใจว่าสิ่งที่เขาเชื่อคือครอบครัวเข้ากัน และพวกเขาต้องยืนหยัดไม่หมดสิ้น
ในคืนที่มืดมิด คืนนี้ขอให้แรงแห่งชีวิตนำไปสู่แสงในอุโมงค์ และชีวิตของพวกเขาจะมีชีวิตต่อไป”
