ดอกไม้ใต้แสงนีออน

ฝนเริ่มโปรยบนทางเดินแคบ ๆ ของเขตเมืองเก่า อาคารสูงปกคลุมด้วยเงามืดและแสงนีออนที่วูบวาบส่องลงมาเป็นทางยาว ลิฬาในชุดโค้ตหนังสีดำเดินฝ่าแอ่งน้ำ เสียงรองเท้ากระทบพื้นเปียกดังแผ่ว เธอยกกระเป๋าหนังขึ้นแนบตัว พลางพ่นลมหายใจยาว กลิ่นเหล็กเก่าและเศษขยะตลบอยู่ในอากาศ สายฝนยังไม่หยุดตก

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสียงประกาศดิจิทัลบนป้ายไฟด้านข้างถนนกำลังรายงานคดีฆาตกรรมล่าสุด แอนดรอยด์ VY-22 ถูกพบเสียชีวิตกลางบาร์ดอกไม้ ลิฬาขมวดคิ้ว หยิบบัตรตำรวจแสดงให้หุ่นรปภ.ดู พลางเปรยเบา ๆ

“น่าเบื่อ… ไม่ใช่คดีแรกของหุ่นที่โดนฆ่าแบบนี้” เสียงของเธอแข็งกร้าวปนใจลอย เพื่อนรปภ.ในชุดเหล็กขยับแว่วๆ ก่อนพูดเสียงต่ำ “แต่เป็นครั้งแรกที่บาร์นี้มีมนุษย์อยู่ในเหตุการณ์ทุกคน”

ภายในบาร์นีออนกลิ่นเหล้าขมผสมกลิ่นดอกไม้เทียม เจ้าของบาร์หญิงสูงวัยมองมาด้วยแววตาสงสัย เธอกวาดสายตาไปรอบห้อง เห็นชายหนุ่มผมยุ่งนั่งเงียบอยู่มุมห้อง เขาสบตาลิฬา ลุกขึ้นช้า ๆ “สืบอีกแล้วเหรอครับ?”

“ใช่ นายเป็นคนพบศพ?” ลิฬาจ้อง อีกฝ่ายผงกศีรษะอย่างเนือย ๆ “ผมแค่เข้ามานั่งเล่นเปียโน ฝนตกหนักน่ะ เลยอยู่ดึก” ลิฬากระตุกยิ้มน้อย ๆ พลางเดินไปสำรวจร่างแอนดรอยด์ที่ถูกทิ้งไว้ เห็นรอยแตกบริเวณอกและลวดทองแดงปลิ้นออกมา มือขวากำดอกไม้พลาสติกแน่น

เจ้าของบาร์ผสมเหล้าเงียบ ๆ ก่อนกล่าวแผ่ว “นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่แอนดรอยด์ตายที่นี่นะคุณตำรวจ ปีที่แล้วก็มีอีกตัวหนึ่ง แต่ตำรวจปิดคดีเร็วเกินไป”

สายตาลิฬานิ่ง หันไปสำรวจรอบบาร์ มีทั้งมนุษย์และแอนดรอยด์นั่งปะปนกันอย่างประโลมใจ “เธอกลัวอะไร?” ภควัตถามขึ้นอย่างนึกสงสัย ลิฬาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนหันมาตอบ “ฉันกลัวเสียคน… กลัวใจตัวเองจะด้านชาเหมือนพวกนี้”

เสียงเปียโนเงียบงัน บรรยากาศในบาร์คลายตัวลง ลิฬาเดินออกไปหยิบกาแฟจากตู้หยอดเหรียญด้านนอก กาแฟหยอดลงถ้วยกระดาษ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นฝน ภควัตเดินตาม “คุณมักดูโดดเดี่ยว… ชอบกาแฟดำด้วย?”

“มันทำให้ฉันรู้สึกยังเป็นคนดีพอ” เธอตอบเสียงเรียบ ขณะหลบตา ภควัติพยักหน้าเบา ๆ หยิบถ้วยจากมือเธอมาวางบนเก้าอี้ “คุณเชื่อไหมว่าความเสียใจเปลี่ยนโลกได้?”

ลิฬานิ่งไป ใบหน้าแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นเศร้า เธอวางมือลงบนโต๊ะ กำถ้วยกาแฟไว้แน่น “ฉันไม่เชื่อว่าความเจ็บปวดเปลี่ยนอะไรได้ มันแค่ทำให้คนอยากหนีเท่านั้น”

เสียงฝนยังตกไม่หยุด อากาศเย็นเริ่มซึมเข้ามา เจ้าของบาร์ยื่นผ้าห่มบางมาให้ลิฬา “มีคนเห็นชายชุดหนังดำเข้าบาร์เมื่อคืน เพิ่งออกไปตอนตีสอง ไม่ใช่คนประจำ” ลิฬารับผ้าห่มมากอด พลันเพ่งความคิด สายตาเริ่มจับจ้องรายละเอียดใหม่ “…เขานั่งตรงนั้น?”

เจ้าของบาร์พยักหน้า พลางชะเง้อมองไปยังมุมเปียโน ภควัตเสียงต่ำ “ผมไม่เห็นหน้าเขาชัด แต่จำกลิ่นได้… มีกลิ่นน้ำหอมดอกไม้จาง ๆ”

ลิฬาสัมผัสได้ถึงรอยแผลในอดีต เรื่องแม่ของเธอที่หายตัวไปพร้อมแอนดรอยด์ผู้ดูแลเมื่อปีก่อน เธอก้มหน้ารับมือกับความทรงจำ ก่อนเอ่ยขึ้น “เราต้องหาว่าใครเป็นเจ้าของน้ำหอมนั่น”

บรรยากาศอึดอัดปกคลุม แต่ละคนเงียบงัน เจ้าของบาร์หยิบขวดน้ำหอมออกมา ดมช้า ๆ แล้วส่งให้ลิฬา ลิฬากระซิบถาม “นี่ใช่กลิ่นเดียวกันมั้ย?” ภควัติสูดกลิ่นแล้วถอนใจ “ใช่ คล้ายกันมาก”

ในขณะเดียวกัน บนชั้นสอง เสียงหุ่นรปภ.รายงานผ่านลำโพงว่า มีการปลอมแปลงหลักฐานในระบบกล้องวงจรปิด ลิฬารีบขึ้นบันได ภควัตตามมาติด ๆ ทั้งสองเห็นจอมอนิเตอร์แสดงภาพเบลอ ๆ ข้อมูลมีบางส่วนถูกลบ

“ใครมีสิทธิ์เข้าระบบนี้บ้าง?” ลิฬาซักทันควัน เจ้าของบาร์ลังเล “ก็มีแค่ฉัน… กับลูกชาย”

ลูกชายของเจ้าของบาร์, ‘ธารี’ เด็กหนุ่มผิวคล้ำ ผมหยิก เสียงเข้มแต่แฝงความสั่น “ผมไม่ได้ทำ… ผมแค่เล่นเกมคอม”

ลิฬามองจ้องเข้าไปในตาธารี เห็นความกลัว เลือดฝาดบนใบหน้าสะท้อนถึงความกดดัน เธอเปรยเสียงอ่อนลง “ถ้ามีอะไรผิดปกติ บอกฉันได้เลย ฉันจะช่วย”

อากาศเย็นสั่นสะท้าน ภควัตเอื้อมมากอดปลอบลูกชายเจ้าของบาร์เบา ๆ สะท้อนปมในอดีตของเขาเองที่สูญเสียน้องชายเพราะเรื่องเข้าใจผิดกับแอนดรอยด์ ลิฬาสังเกต ท่าทางห่างเหินระหว่างมนุษย์กับแอนดรอยด์ ยิ่งเห็นชัดขึ้น

คืนนั้น ลิฬากลับบ้านพักเก่าโทรม แสงไฟกระพริบ ลิฬาจ้องรูปถ่ายเก่าในมือถือ รูปแม่ยิ้มคู่กับแอนดรอยด์ตัวเดิม ภาพสั่นไหว เธอกำโทรศัพท์แน่น น้ำตาคลอ

เสียงแจ้งเตือนแทรกขึ้น การสืบคดี VY-22 มีข้อมูลอัปเดต เธอกดดูอย่างลังเล พบว่ามีหลักฐานเชื่อมโยงแอนดรอยด์ที่ตายกับอดีตของตัวเอง ลิฬานั่งนิ่ง เงียบ หัวใจปั่นป่วน

วันต่อมา ลิฬากลับไปสอบสวนต่อ เธอจับมือภควัต หรี่เสียงกระซิบข้างหู “คืนนี้ฉันว่าจะลองเสี่ยงดู จะล่อฆาตกรออก” ภควัตเบิกตาอย่างหวั่นใจ “มันอันตรายนะ เธอ… เราควรแจ้งตำรวจภาคกลาง”

ลิฬายิ้มเจื่อน “ถ้ารอ มันจะกลับมาทำร้ายพวกนี้อีก”

กลางคืน ตะเกียงนีออนรอบบาร์ส่องแสงพลิ้ว เสียงดนตรีเบา ๆ ลิฬานั่งที่เคาน์เตอร์ ภควัตนั่งห่างออกไป เธอสั่งน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ วางข้างตัว เธอจงใจให้เห็นง่าย ๆ

เวลาผ่านไปช้า ๆ ลูกค้าหายไปทีละคน สุดท้ายเหลือแต่กลุ่มเดิม จู่ ๆ ไฟบางส่วนดับ เงามืดปกคลุม เจ้าของบาร์รีบหยิบไฟฉาย ลิฬาเหลือบเห็นชายชุดหนังดำเดินเลียบผนัง เธอหยิบปืนพก แต่ไม่ได้ยิง

ชายคนนั้นเดินเข้าใกล้ ลิฬาสบตาเขา ใจเต้นแรง “หยุด! บอกมาว่าทำไมต้องฆ่า VY-22!”

ชายคนนั้นลอบยิ้มเย็น “มันขโมยอะไรบางอย่างไปจากฉัน… ของสำคัญ”

ลิฬาขมวดคิ้ว เธอเหลือบมองภควัต ภควัตส่งสัญญาณเงียบ ๆ เธอถามต่อ “อะไรกันแน่?”

เขายกขวดยาดมดอกไม้ออกมา เปิดฝาดมช้า ๆ กลิ่นฟุ้งตลบ ลิฬาชะงัก กลิ่นนี้…เหมือนกับที่แม่เธอเคยใช้

เจ้าของบาร์เดินออกมา “คุณ…เอาน้ำหอมมาจากไหน?”

ชายคนนั้นมองตาพวกเธอทีละคน “จากผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยรักแอนดรอยด์มาก… แต่สุดท้ายแอนดรอยด์ก็ทำลายชีวิตเธอ”

ลิฬาถอยหลัง สับสน น้ำตาซึม คำพูดเขาปลุกความทรงจำเก่า เมื่อตอนแม่เธอหนีไปกับแอนดรอยด์ ทิ้งเธอไว้คนเดียว

เสียงในบาร์เงียบงัน ภควัตเดินมายืนข้างลิฬา เอ่ยเบา ๆ “บางที ความเจ็บปวดก็ไม่ได้มาจากแอนดรอยด์… แต่มาจากคนที่เราไว้ใจ”

ชายคนนั้นถูกจับ ภควัตจับมือปลอบลิฬา เธอร้องไห้กับแขนเขาเป็นครั้งแรก เสียงฝนหนักขึ้นข้างนอก

คืนวันนั้น แสงนีออนค่อย ๆ จาง ลิฬาเดินกลับบ้าน ภควัตเดินเคียงข้าง มือทั้งสองจับกันแน่น ไม่มีคำพูด แต่หัวใจคนทั้งคู่ค่อย ๆ พร่างพรายแสงใหม่ท่ามกลางสายฝน เหมือนดอกไม้ใต้แสงนีออนที่ไม่เคยเหี่ยวเฉาอีกเลย