เสียงเครื่องยนต์เรือยนต์ดับลงอย่างกระทันหัน เมฆหนาลอยคลุมแสงอาทิตย์ เด็กหนุ่มเจ็ดคนหญิงสามคนยืนเกาะขอบเรือ ชายหนุ่มร่างบอบบางชื่อ”ภูมิ”มองไปยังเกาะขนาดเล็กกลางทะเลอันราบไร้คลื่น ด้านหลังเขาคือสีน้ำมันและกล่องผลงานศิลปะมากมาย ทุกคนต่างไม่รู้ว่าอะไรจะรออยู่ข้างหน้า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มันเงียบเกินไปว่ะ” เซฟ เพื่อนสนิทภูมิพูด น้ำเสียงกึ่งตลกแต่มีแววประหม่า “แล้วยังไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ด้วย จะอยู่รอดถึงสิ้นสัปดาห์ไหมเนี่ย”
มุก เด็กสาวผมหยักศกและแว่นทรงกลม ยกกล้องขึ้นถ่ายภาพเรือกับผู้ร่วมทาง “ถ้าวิวสวยแบบนี้จะอยู่กี่วันฉันก็รับไหวนะ นี่…โปรเจกต์สุดท้ายของชีวิตปีสี่ จะเสียใจทำไมถ้าภาพมันออกมาดี”
อาจารย์ศราวุธ ชายวัยกลางคนที่ดูเหน็ดเหนื่อยจากภาระงาน ลุกขึ้นจากท้ายเรือ กวาดสายตามองเด็กทั้งหมด “ตั้งใจนะทุกคน เกาะนี้ไม่ได้เปิดให้นักท่องเที่ยว บุญหนักศิลป์นะที่จะได้ทำงานกันที่นี่ ตะวันตกเมื่อไหร่ห้ามออกนอกเขตบ้านพัก เข้าใจไหม”
ทุกคนลงจากเรือ เดินผ่านสะพานไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด บ้านพักไม้เก่าหลังใหญ่เหมือนลอยอยู่บนชายหาด ทั้งกลิ่นเค็มของทะเลและกลิ่นไม้ผุประสานกลายเป็นบรรยากาศอึดอัด พิม สาวน้อยหน้ามนที่สมัครใจมาเป็นแม่ครัวกล่าวขึ้นเจื่อน ๆ “คืนนี้ทำกับข้าวด้วยเตาถ่านนะ หม้อไฟกับปลาทะเลสด ๆ ใครจะช่วยบ้างมะ” ไม่มีใครพูดอะไรสักครู่ จากนั้นเบส ผู้มีท่าทีจริงจังยกมือขึ้น “ผมเอง”
ห้องโถงตกแต่งด้วยรูปถ่ายเก่าหลายสิบปี ทุกคนได้ห้องนอนสองคนต่อห้อง ภูมิพักกับเซฟ ขณะที่มุกกับพิมได้อยู่ห้องริมหน้าต่าง กลางคืนแรกหมอกหนาเข้าปกคลุมกลุ่มนักศึกษาอย่างช้า ๆ
กลางดึก ภูมินอนไม่หลับ ได้ยินเสียงฝีเท้านอกประตู เขาลุกมาดู เห็นเพื่อนอย่างเบสเดินเงียบ ๆ ตรงไปยังชายหาด มือถือโคมไฟ ภูมิลังเลแต่ตัดสินใจเดินตาม ค่อย ๆ แง้มประตู บ้านพักทั้งหลังเงียบเชียบยิ่งขึ้นเมื่อเสียงเคลื่อนไหวค่อย ๆ จาง
ข้างนอกเดือนดับแสง หาดทรายสีเงินทอดยาวจนสุดสายตา เบสยืนหยุดนิ่ง พร้อมกับหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ออกจากเสื้อ ฝ่ายภูมิย่อตัวหลบอยู่หลังต้นไม้ หัวใจเต้นแรงไม่แน่ใจว่าควรออกไปถามดีไหม ทันใด ลมทะเลขึ้นแรงพัดกล่องไม้นั้นตกพื้น เบสสะดุ้ง หันซ้ายขวาก่อนรีบกลับเข้าบ้าน ภูมิขมวดคิ้ว คาดเดาไม่ได้ว่าเบสทำอะไรอยู่กับกล่องนั่น
รุ่งเช้า เซฟยื่นกาแฟให้ภูมิ พลางทำตลกหน้าเบ้ “เมื่อวานตื่นเต้นใช่ไหม กลัวอะไรวะ อย่าไปฟังหมอกเลย ตื่นมามีปลาหมึกผัดเผ็ดของพิมรออยู่นะ” พิมเดินเข้ามาประชิด แววตาซ่อนความกังวล “เมื่อคืนใครเดินออกไปนอกบ้านวะ ฉันได้ยินเสียงประตูเปิด”
เบสมองหน้าทุกคน สีหน้าราบเรียบ “ฉันเอง แค่ไปเอาอุปกรณ์ศิลปะที่ลืมไว้” ใครบ้างที่เชื่อ คำอธิบายปลิวไปกับลมทะเลข้างนอก
ทีมงานแบ่งกลุ่มออกสำรวจเกาะ ระหว่างเดินภูมิกับมุกแลกเปลี่ยนประสบการณ์ชีวิต มุกสารภาพเบา ๆ ว่าเธอสมัครเข้าเรียนศิลปะเพราะโดนบังคับ “ถ้าฉันวาดรูปไม่ได้ ฉันก็เป็นแค่คนธรรมดา ไม่มีอะไรโดดเด่น”
ภูมิเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบว่า “ฉันวาดเพราะกลัวตัวเองว่างเปล่า กลัวว่า…วันหนึ่งจะไม่มีเศษอะไรเหลือให้จดจำ” มุกมองเขาด้วยความเห็นใจ “บางที คนเราก็กลัวสิ่งที่ไม่มีตัวตนทั้งนั้น”
ขณะที่กลุ่มสำรวจภูเขาเล็ก ๆ หัวหน้าทีมคืออาจารย์ศราวุธเจอเสาไม้สูงพร้อมริบบิ้นสีน้ำเงินผูกไว้รอบเสาเหมือนสัญลักษณ์ สายตาทุกคู่จ้องริบบิ้นนั้นด้วยความฉงน
พลันมีเสียงตะโกน ก้อง เพื่อนร่างท้วมร้องลั่น พบขวดโหลแก้วในพงหญ้า ข้างในมีเศษกระดาษขาด ๆ พร้อมข้อความลายมือหวัด “อย่าเชื่อในแสงจันทร์”
อาจารย์ศราวุธเดินเข้าไปดูสีหน้าตื่นตระหนก เขาถอนใจ ชวนทุกคนกลับบ้าน “ของเล่นเด็กในหมู่บ้านเก่าน่ะ อย่าไปคิดมาก” แต่ภูมิยังสงสัย เดินวนดูร่องรอยรอบ ๆ ขณะเบสหลบสายตาและมุกแอบกระซิบกับพิม
ค่ำคืนที่สอง กลุ่มนักศึกษารวมตัววาดรูปที่ระเบียง หัวข้อวันนี้คือ “ความทรงจำของเกาะ” ต่างคนต่างจมกับความคิด ปลายพู่กันสั่นสะท้อนอารมณ์คลุมเครือ ขณะเดียวกันเสียงบางอย่างในป่าหลังบ้านพักทำให้ทุกคนหยุดหายใจ พิมวางพู่กัน น้ำเสียงแผ่วผ่านความกลัว “นั่นเสียงอะไร ไปดูด้วยกันไหม”
ภูมิอาสาเดินนำ มุกและเซฟตามหลัง กลิ่นหญ้าแห้งผสมกลิ่นไอทะเล พวกเขาเจอบ่อเก่าตื้นขนาดใหญ่ ในนั้นมีเศษรูปถ่ายไหม้ไฟ เศษผ้าเปื้อนลายจันทร์ พวกเขารวบรวมความกล้าเก็บของเหล่านั้นกลับมา
ในบ้านพัก อาจารย์ศราวุธเห็นของที่เจอกันเข้า โยนรูปถ่ายทิ้งเตาผิง “ของไร้ประโยชน์ เดี๋ยวพรุ่งนี้เก็บข้าวของ เราจะกลับ”
เช้ามืด เซฟเดินออกจากบ้านอย่างลอบเร้น มุกเห็นจึงตามไป ข้างล่างหาด เซฟนั่งเหม่อมองโขดหิน น้ำตารื้นขอบตา “ฉันพลาดอีกแล้ว ฉันไว้ใจผิดคนจนเกิดเรื่อง” มุกนั่งข้าง ๆ พยายามปลอบ “เรื่องอะไรเหรอเซฟ” เซฟส่ายหน้า เงียบกลางเสียงคลื่น
กลางวันซัดคลื่นแรง เรือที่จอดอยู่ถูกคลื่นซัดพัง ทุกคนวิ่งขวัญเสีย ภูมิรีบตะโกน “ไม่มีเรือ พวกเราถูกตัดขาดจากฝั่ง!” เริ่มมีเสียงสั่นเครือในกลุ่ม “ใครซ่อนเรื่องไว้บ้าง บอกมาตอนนี้!” เบสเงียบกริบ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลตามขมับ
ค่ำวันนั้น ตะวันลับท้องฟ้า เกิดไฟดับทั้งหลัง ทุกคนรวมตัวกลางความมืด ตัดสินใจเล่นเกม “พูดความจริงหนึ่งเรื่องที่ซ่อนเร้น” อาจารย์ศราวุธยอมรับว่าเคยถูกกล่าวหาว่าทำให้นักเรียนเก่าหายตัวไปบนเกาะนี้เมื่อสิบปีที่แล้ว เจ้าตัวน้ำตาคลอ “ฉันอยากให้มันเป็นแค่ข่าวลือ แต่…แต่ฉันไม่แน่ใจว่าทำอย่างไรถูกผิดกันแน่”
เซฟสารภาพว่าเคยขโมยภาพวาดของแฟนเก่มาแอบส่งประกวดแต่โดนจับได้จนเกือบถูกไล่ออก “ผมอยากมีคุณค่า…แต่ผมกลัวความล้มเหลวจนทำร้ายคนอื่น”
ภูมินิ่งนาน ก่อนพูดเสียงเบา “อดีตของฉันไม่ดีนัก ฉันเคยปล่อยให้คนที่รักจมหายไปในความเงียบ เพราะฉันกลัวจะรับผิดชอบความผิดพลาด” เสียงขาดห้วงของภูมิคลอเสียงคลื่นที่ปะทะฝั่ง
รุ่งเช้า พิมซึ่งหายตัวไป เพื่อนทุกคนออกตามหา วิ่งไปทั่วเกาะจนถึงเนินที่มีริบบิ้นสีน้ำเงิน ทุกคนร่วมแรงกันขุดตรงจุดนั้น พบห้องเก็บของใต้ดินโบราณ พิมถูกขังอยู่ในนั้นโดยประตูไม้หนา ภายในสลักเครื่องหมายจันทร์และแสงเงา พิมสั่นงัน ขอบคุณทุกคน “ฉันเดินตามเสียงเด็กผู้หญิง แต่ถูกดึงเข้ามาปิดประตู พวกเขาบอกว่า ถ้าไม่เปิดเผยความลับ เกาะจะไม่ปล่อยใครออกไป”
กลางห้องใต้ดิน ทุกคนรวมตัวกันอีกครั้ง เจอกล่องไม้ของเบส ในนั้นมีสมุดบันทึกเก่าของเด็กสาวชื่อ “ดาลัด” ผู้เคยอยู่ที่นี่เมื่อสิบปีที่แล้ว เนื้อหาบันทึกความเจ็บปวดที่ถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม จนตัดสินใจหายไปในคืนเดือนดับ
มุกพลิกอ่านบันทึก น้ำตาร่วง พูดเสียงสั่นกับเพื่อน “หากอดีตยังไม่ได้รับการให้อภัย เรื่องราวก็ต้องเกิดซ้ำอีกใช่ไหม” ภูมิมองเบสที่ชะงักนิ่ง ทุกคนตัดสินใจจัดพิธีเล็ก ๆ จุดเทียนขอขมาความหลัง เงามืดในห้องใต้ดินเริ่มจาง
พวกเขามองหน้ากัน น้ำตาคลอขณะที่แสงแรกของเช้าเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้า เรือกู้ภัยแล่นมาเทียบท่าได้ในที่สุด พิมจับมือภูมิแน่น มุกยิ้มทั้งน้ำตา เซฟหอบลมหายใจเปี่ยมหวัง ทุกคนยืนเงียบครู่หนึ่งก่อนจะหันมาสวมกอดกัน ต่างคนต่างอภัยให้บาดแผลของตัวเอง และเงียบงันกับเสียงทะเลที่พัดผ่านราวกับคืนลมหายใจให้เกาะพรางจันทร์อีกครั้ง
เมื่อลงเรือกลับฝั่ง สายลมเย็นปัดผ่านใบหน้า สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความเปลี่ยนแปลงจากภายใน พวกเขารู้ว่าต่อให้ฟ้าข้างนอกจะคลี่คลาย แต่ความกล้าที่ได้จากเกาะนี้ จะหล่อเลี้ยงการใช้ชีวิตขึ้นบทใหม่ด้วยตัวเอง ผลงานศิลปะจากโปรเจกต์สุดท้ายในวันรับปริญญาจะเป็นเครื่องยืนยันว่าไม่มีใครหนีความกลัวหรือปล่อยอดีตทิ้งไว้เบื้องหลังได้อีกต่อไป
