เรื่องของเราในฤดูที่ผ่านพ้น
แค่ครึ่งแรกของฤดูฝน ฐปนีย์ก็ไม่คิดว่าเธอจะต้องมาทำงานคู่กับเจ้าของร้านกาแฟที่ดูไม่อยากสุงสิงกับใครอย่างชนกันต์ ความลับจากอดีตยังทิ่มแทงใจเขา ขณะที่หนทางสู่ความฝันของเธอกำลังสั่นคลอน หากเมื่อฝนเริ่มจาง หมอกใจและความกลัวก็ค่อยๆ หลุดลอยไป…
เสียงเพรียกแห่งสายฝน
สายฝนโปรยลงกลางเมืองกรุง เปรมและมิ้นเจอกันครั้งแรกบนทางเท้าเปียกฝน ก่อนจะต้องร่วมงานโครงการใหญ่ ท่ามกลางการแข่งขันและความต่าง เป้าหมายชีวิตที่สวนทางกันทำให้ทั้งสองต้องเลือก—จะยอมเสี่ยงเดินร่วมทาง…
เสียงเปียโนในห้องซ้อมลับ
มวลเสียงเปียโนกรุ่นไล้ปลายนิ้วปะทะหัวใจสองดวง เมื่อทั้งศิรินและวิน ต้องซ่อนไม่เพียงความรู้สึก แต่ยังรวมความลับที่อาจทำลายทุกอย่าง…
สายหมอกในวันฟ้าหลังฝน
สายหมอกที่คลุมระเบียงแคบ ๆ ยามเช้าในหอพักชายเงียบสงบบนดอยสุเทพนั้นคือเวทีเล็ก ๆ ที่อิฐกับพายมาพบกัน ท่ามกลางเสียงนกร้องและแสงแดดจาง ๆ ในฤดูฝน…
เพลงลมหายใจ
กลางเสียงกีตาร์เบา ๆ กับกลิ่นฝนในค่ำคืนเดือนหก 'ณิชา' เฝ้ามอง 'ภูผา' เพื่อนสนิทผู้ซ่อนรอยแผลในอดีตไว้ใต้รอยยิ้ม ความรู้สึกที่ไม่กล้าบอกนั้นคือเพลงที่ไม่มีวันร้องออก ทว่าทุกวินาทีในห้องรวมดนตรีนี้ กลายเป็นเวทีแห่งความหวังและความกลัว ที่อาจได้รัก…
คนละฟากของดวงดาว
เรื่องราวโรแมนติกดราม่าของคู่รักที่ต้องห่างไกล ทั้งความฝันและอดีตถ่วงพวกเขาไว้ แต่หัวใจจะค้นพบหนทางของมันผ่านความขัดแย้ง ความลังเล…
สายฝนกับแสงจันทร์
เสียงฝนในเช้าวันจันทร์ปลุกภูผาให้ลุกจากเตียงอีกครั้ง ก่อนจะเดินทางสู่บริษัทซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด ระหว่างสายฝนกับแสงจันทร์ เขาไม่รู้หรอกว่าจิตใจของตัวเองจะเลือกทางไหน และเขาก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหญิงสาวคนใหม่ในแผนก IT…
คืนวันบนดาดฟ้า
รินยืนมองแสงไฟกรุงเทพฯ บนดาดฟ้าสูง เท้าสะเปะสะปะออกไปสุดขอบ เธอกับภาคย์ คนที่เหมือนหนังคนละม้วน ติดอยู่ที่นี่เพราะลิฟต์เสียและประตูล็อก ไม่มีสัญญาณ ไม่มีทางหนี ข้างหลังคืออดีตที่เธอไม่ตั้งใจพูดถึง ข้างหน้าคือภาคย์ ผู้ชายที่เธอไม่เข้าใจ…
ฤดูฝนและเสียงขลุ่ย
กลางคืนฝนพรม เมธินีได้ยินเสียงขลุ่ยลอยมากลางอากาศ รู้ดีว่าเป็นของภูวดล เพื่อนสนิทที่อยู่ข้างห้องสองปีกว่านี้ แต่คืนนี้บางอย่างแตกต่าง—ทั้งความเหงา ความหวัง…
แล้ววันหนึ่งเราจะพบกันกลางสายฝน
เธอวิ่งหลบฝนเข้ามาใต้ชายคาร้านกาแฟ ภควัตมองเธอ เห็นรอยยิ้มเหนียม ๆ กับความเปียกปอนที่สวยสะอาดกว่าภาพไหน ๆ ที่เขาเคยวาดไว้ในหัวใจ แต่เขาไม่กล้าทัก เธอหัวเราะเบา ๆ กับตัวเองก่อนจะหยิบสมุดสเก็ตช์ออกมา…