เสียงที่เราไม่เคยถ่ายติด
“ภาพสวยแค่ไหน ถ้าไม่มีเสียง คนดูก็จำได้ไม่ครบหรอก” ติณณ์พูดจากหลังโต๊ะมิกซ์เสียง นลินเงยหน้าจากกล้องที่กำลังแกะฝุ่นออก แล้วตอบเบา ๆ ว่า “งั้นนายก็ช่วยทำให้เขาได้ยินสิ…
เสียงเงียบระหว่างเฟรม
“ถ้าเสียงของเรามันไม่พอดีกับหนังพี่ล่ะ” พิมพ์ลานถาม ธารินมองเส้นคลื่นเสียงบนจอ ก่อนเลื่อนหูฟังข้างหนึ่งให้เธอ…
ห้องที่ไม่รับชื่อผิด
ในพิพิธภัณฑ์วชิรสาร สิ่งของทุกชิ้นต้องมีชื่อของมัน และคนทุกคนต้องระวังไม่ให้ถูกเรียกผิด เพราะที่นี่ไม่ได้หลอกหลอนด้วยผี…
สายน้ำที่ไม่ยอมลืม
เมื่อแม่น้ำที่เคยพาความทรงจำไปสู่ฝนหยุดนิ่ง ผู้คนแห่งเอินธาเริ่มลืมเสียงหัวเราะ ลืมรสข้าวสุก และลืมแม้กระทั่งชื่อบุตรหลานของตน ธาลุน ผู้ปั้นหม้อที่อยากให้โลกจำชื่อเขาไว้…
ชั้นเงียบที่ไม่มีในแผนผัง
เมื่อเสียงกระซิบจากตู้คืนหนังสือเรียกชื่อเธอ นลินรู้ทันทีว่าเพื่อนที่หายไปไม่ได้ออกจากห้องสมุด…
โรงแรมห้ามหัวเราะ
กานต์พิชชาเชื่อว่าความเรียบร้อยช่วยชีวิตโรงแรมได้ จนกระทั่งเมืองออกกฎห้ามหัวเราะ แขกคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมเครื่องบันทึกเสียง…
ห้องสมุดเงียบเกินเหตุ
ในวันที่ห้องสมุดต้องเงียบที่สุด พิมพ์พายกลับทำให้ทั้งมหาวิทยาลัยเชื่อคนละเรื่องกัน กรรมการคิดว่านี่คือการแสดง นักศึกษาคิดว่ากรรมการเป็นตัวประกอบ และป้านงค์บรรณารักษ์คิดอย่างเดียวว่า ถ้าใครเอากาแฟเข้าห้องอ่านอีกครั้ง…
เสียงเรียกจากชั้นครึ่ง
เสียงไซเรนซ้อมอพยพดังขึ้นตอนเข็มนาฬิกาแตะสองทุ่มสิบเจ็ด แต่ในห้องอ่านเงียบชั้นสี่ ไม่มีใครขยับทันที จนกระดาษบัตรรายการใบหนึ่งปลิวออกจากลิ้นชักที่ล็อกไว้…
ละอองหมึกในวันที่ฝนหยุด
เขายื่นเครื่องอัดเสียงให้เธอฟัง เสียงฝนในร้านหนังสือเก่าดังเหมือนใครกำลังพลิกหน้ากระดาษช้า ๆ เมษาไม่ยอมมองหน้าเขา แต่ปลายนิ้วของเธอหยุดสั่นลงเมื่อได้ยินเสียงตัวเองหัวเราะอยู่ในนั้น…
เสียงเงียบก่อนฉาย
หลินคิดว่าหนังที่ดีต้องควบคุมได้ทุกเฟรม ภูมิเชื่อว่าเสียงที่สำคัญที่สุดมักเกิดตอนเราเผลอเงียบ เมื่อทั้งสองต้องทำหนังเรื่องเดียวกัน…