ภาพลวงกลางหิมะ

แสงไฟสีอำพันกระพริบสะท้อนพื้นน้ำแข็งบนถนนเมืองคิริวะ ภาพเงาของผู้คนซุกคอเสื้อเดินฝ่าลมหนาว บางคนหยุดที่ร้านขนมปัง สีหน้าคล้ายเก็บมวลความเศร้าไว้เบื้องหลังพวงตา พวกเขายืนเงียบ เฝ้าคอยความเปลี่ยนแปลงโดยไม่รู้ว่าสิ่งใดจะมาถึง

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ซึกะ เด็กสาววัยสิบเก้าปี ก้มหน้าดูท่อนแขนที่มีรอยข่วนจาง ๆ จากเมื่อสองวันก่อน คำพูดของแม่วนซ้ำในหัว “เธอต้องเข้มแข็ง คนที่ล้มก็แค่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง” ความหนาวกัดผิวแต่เธอไม่สะทกสะท้าน ซึกะมีเป้าหมายคือออกจากเมืองนี้ ความลับเดียวที่เธอซ่อนคือพ่อแท้จริงของเธอที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่เด็ก และนั่นคือเหตุผลที่เธอไม่เคยไว้วางใจใคร

ค่ำคืนนี้บนถนนสายเดียวกัน ซาโต้ ลูกชายเจ้าของร้านของชำ ผิวเข้ม มีรอยยิ้มเย้ยหยัน พึมพำกับเพื่อนว่า “นี่มันเงียบผิดปกติว่ะ” เสียงแว่วจากด้านหลังทำให้เขาหันขวับ เจอแค่เงายืนก้มหน้าข้างต้นสน ซาโต้นิ่งไปสักพัก ก่อนเดินต่อ “สงสัยหมาจรจัด” เขาหัวเราะกลบเกลื่อน มีเพียงอากาศเย็นยะเยือกที่สะกดความวิตกกังวลเอาไว้

กลางดึกในแฟลตเก่าริมประตูเมือง อิคุมิ เด็กสาวผู้เงียบขรึมกำลังมองออกหน้าต่าง เห็นร่างของใครบางคนเดินฝ่าหิมะไปยังซอยมืด เธอยกกล้องถ่ายรูปขึ้นช้า ๆ กดชัตเตอร์ เสียงคลิกกระทบผนังห้อง หัวใจเต้นแรง แต่อิคุมิไม่กล้าเปิดหน้าต่างมากเกินไป เธอรู้ดีว่าการเฝ้ามองคือความปลอดภัยเพียงอย่างเดียว

เช้าวันต่อมา เมืองคิริวะตื่นตระหนกเมื่อมีคนพบรองเท้าบูตสีขาวเด็กสาวปริศนาทิ้งไว้ข้างเนินหิมะ กลุ่มคนมุงดู ใบหน้าซีกหนึ่งฝังในผ้าพันคอ รอยเท้าวนเวียนกับความสัมพันธ์ที่สับสน หัวหน้าตำรวจ อิยาเสะ มาถึง เขาหันไปสบตาซึกะ เหมือนทุกครั้ง “รู้จักคนหายไหม?” ซึกะเบือนหน้าหนี

วันเวลาผ่านด้วยสายตาเงียบงัน ซึกะเดินในตลาด ได้ยินคนซุบซิบถึงสาวคนใหม่ที่หายตัว ซาโต้เดินเข้ามา “หายใจไม่ทั่วท้องเลยใช่มั้ย?” ซึกะไม่ตอบแต่ส่งสายตาเย็นชา ซาโต้ถามต่อ “เธอกลัวเหรอ?” ซึกะหัวเราะห้วน ๆ “เมืองนี้ไม่น่ากลัวเท่าคนในเมือง”

บ่ายวันนั้น อิคุมิถ่ายรูปไปทั่ว เธอมองรูปในกล้องเจอเงาบางอย่างซ้อนอยู่ เธอซูมดู พบว่ามีรอยเลือดจาง ๆ ยาวไปสุดถนน ริมภาพเป็นเงาผู้หญิงผมยาว อิคุมิหยุดหายใจ สับสนว่าควรเปิดเผยสิ่งที่เห็นไหม

ค่ำของอีกวัน ร้านขนมปังเงียบผิดปกติ ซึกะเดินมาหาซาโต้ที่ร้าน ซาโต้จุดบุหรี่ “คนในเมืองนี้คงรู้อะไรมากกว่าที่พูดทุกคน–รวมทั้งพวกเรา” ซึกะสบตาเขา “นายเคยปิดบังใครไหม?” ซาโต้ถอนใจ “ทำไมล่ะ?”

เสียงกริ่งหน้าประตูร้านดังขึ้น อิคุมิเข้ามา ดูอึกอักก่อนจะพูด “ฉัน…เก็บภาพนี้ไว้ แต่กลัว…” เธอยื่นกล้องให้ซึกะ ซึกะเลื่อนภาพบนหน้าจอ ชะงักใจเมื่อเห็นรอยเลือดและเงานั้น ซึกะหน้าเคร่งขรึม “นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่มั้ย?”

ตำรวจอิยาเสะได้รับรายงานใหม่ว่า ร่างข้างเนินหิมะมีบางอย่างเปลี่ยนไป–รองเท้าถูกย้ายตำแหน่ง ร่องรอยหายไปทีละจุด คนงานกวาดหิมะพูดเสียงสั่น “เมื่อคืนนี้ฉันเห็นใครลากบางอย่างไปฝังในป่าสน แต่กลัว…เลยไม่กล้าแจ้งตำรวจ”

อิยาเสะพูดกลางวงอย่างจริงจัง “เราต้องค้นหาความจริง ห้ามใครปิดบัง” ซึกะมองหน้าอิยาเสะ ดวงตาฉายความลังเล หลังประชุม ตำรวจหนุ่มเดินมาใกล้เธอ “เธอเคยกลัวอะไรที่สุด?” ซึกะตอบเสียงแข็ง “กลัวแม่…” ก่อนจะนิ่งงันแล้วรีบเดินออกไป

วันรุ่งขึ้น พายุหิมะถาโถมทั้งเมือง ไฟดับบางโซน ร้านขนมปังเปิดไฟเทียน ซาโต้นั่งคุยกับอิคุมิ “เราควรบอกซึกะมั้ย–เรื่องบ้านเก่าตรงเนินสน” อิคุมิก้มหน้า “เธอมีสิทธิ์รู้…” แต่เสียงฝีเท้าขัดขึ้น หนึ่งในคนงานหิมะสัตว์หน้าซีด “กุญแจห้องใต้ดินนั่น หายไป!”

บรรยากาศตรึงเครียด ซึกะถามแรง ๆ “ใครเป็นคนสุดท้ายที่จับกุญแจ?” ซาโต้เหลือบมองอิคุมิ ทุกคนเงียบงัน ซาโต้พูดแผ่ว “บ้านนั้น…เคยมีคนตายในอดีต…” ความเงียบหนักแน่นกดทับ ทุกคนมองกันและกัน จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น เจ้าหน้าที่แจ้งว่าเจอผ้าพันคอเปื้อนเลือดในห้องใต้ดินบ้านเก่า

ซึกะและอิคุมิตามไปดูสถานที่จริง ประตูบ้านเก่าแง้มแผ่ว ลมหนาวพัดเสื้อคลุมปลิว ซึกะหยิบไฟฉายส่องพื้น เป็นรอยรองเท้าบูตสีขาวเดียวกับคนหาย อิคุมิหายใจกระชั้น แต่ไม่มีใครพูดอะไร ทั้งคู่เดินตามรอยเลือดบนพื้น ร่างกายตึงเครียดจนขณะนั้นซึกะสะดุดเข้ากับกล่องไม้เล็ก ๆ ซุกอยู่ใต้โต๊ะ เธอเปิดกล่อง พบจดหมายลายมือแปลกประหลาด “อย่ายุ่งกับเรื่องนี้…”

เสียงประตูปิดเองอย่างแรง อิคุมิกระโดดผวา สีหน้าเย็นยะเยือก กระทั่งแสงไฟฉายส่องสะท้อนภาพชายแก่ยืนอยู่มุมห้อง เขาคืออดีตเจ้าของบ้าน อายุมากกว่าแปดสิบปี สีหน้าแข็งกร้าว เงียบงันซ่อนบางอย่าง “เธอทั้งสองมากันทำไม…” เขาเสียงต่ำ ซึกะฝืนถาม “คุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนหายไหม”

ชายแก่เพียงยิ้มบาง “เครื่องหมายบางอย่างไม่เคยเปลี่ยน…คนที่กลัวอดีตมักสาบานว่าจะไม่กลับไปเจอมันอีก แต่คนหายต้องการเพียงอ้อมกอด” เขาค่อย ๆ หันหลังให้ ก่อนเดินหายเข้าเงามืด ปล่อยสองสาวยืนอึ้งในความเงียบ

ค่ำนั้น ซึกะกลับบ้าน เปิดตะเกียงนั่งนิ่ง หน้าเหนื่อยล้า เธอหยิบจดหมายมาอ่านซ้ำ เสียงแม่ในครัวเอ่ย “กินข้าวเถอะ จะได้ไม่ต้องนอนฝันร้าย” ซึกะเดินไปหามารดา เงียบกว่าวันอื่น ๆ สบตากันชั่วครู่ แม่ถามเสียงเบา “ทำไมยังสนใจเรื่องคนอื่น ทั้งที่เรื่องของตัวเองยังไม่จบ?”

ซึกะนิ่ง น้ำเสียงอ่อนลง “เพราะฉันเองก็กลัวว่า ถ้าเกิดกับฉันจะไม่มีใครตามหา…” แม่ชะงัก น้ำตาคลอ แต่รีบปาดออกอย่างเร็ว “แม่เคยช่วยใครไว้ แต่ก็เสียเขาไป…”

วันถัดมา อิคุมินำรูปถ่ายทั้งหมดไปร้านถ่ายรูปเมือง ใจลึกคิดว่าต้องมีอะไรซ่อนอยู่ในฟิล์มเก่า ๆ ที่ถ่ายไว้ เจ้าของร้านปล่อยคำพูดติดค้าง “รูปบางรูปไม่ได้มีไว้โชว์…มีไว้เตือนใจ” อิคุมิเก็บรูปอยู่ในซอง ซ่อนความกลัวของตนเองไว้ภายใต้ความเย็นชา

ตำรวจอิยาเสะเก็บหลักฐานผ้าพันคอและเชื่อมโยงกับครอบครัวเด็กสาวที่หายไป ซาโต้เดินเข้าไปซักถามอย่างจงใจ “ในเมืองนี้ทุกคนโกหกอะไรบางอย่างไหม?” อิยาเสะตอบเรียบ “ถ้าความจริงเจ็บปวด คนก็เลือกโกหก” ซาโต้หัวเราะแห้ง ๆ สีหน้าเหนื่อยล้า

ระหว่างนั้น ทั้งเมืองอยู่ในอารมณ์หวาดระแวง ไฟถนนสลัวลงกว่าปกติ คนไม่กล้าออกจากบ้านยามค่ำ ซึกะเดินบนถนนว่างเปล่า รับรู้ถึงสายตาเฝ้ามองจากหน้าต่าง หลังตู้จดหมาย เธอใจเต้นแรงแต่ยังไม่หยุดก้าวเดิน

คืนหนึ่ง ซาโต้นั่งสูบบุหรี่ริมสะพาน พูดกับเงาสะท้อนในน้ำ “ทำไมเราต้องกลัวอดีตด้วยวะ” อิคุมิเดินเข้าหา นั่งเงียบข้าง ๆ ไม่พูดอะไร ท่ามกลางความเงียบซาโต้ถาม “ถ้าเธอเป็นคนหาย…จะให้ใครตามหา?” อิคุมิปรายตาหา “ไม่มีใครสักคน…” ทั้งคู่สบตากัน คล้ายเข้าใจความเปราะบางของกันและกันเป็นครั้งแรก

ความตึงเครียดสูงสุดเกิดขึ้นเมื่อมีเด็กอีกคนในเมืองหิมะหายไป ทุกคนในเมืองถูกเรียกตรวจสอบ ซึกะถูกซักถามอย่างละเอียด อิยาเสะพยายามดึงความจริงจากเธอ “ถ้าเธอเห็นอะไร ควรพูด” ซึกะเบือนหน้าหนี สีหน้าต่อสู้กับความกลัวในใจ

อิคุมิตัดสินใจนำรูปถ่ายไปให้ตำรวจ แต่หัวหน้าตำรวจกลับไม่กล้าดู เพราะรูปสุดท้ายในซองคือภาพลูกชายตัวเองที่ตายไปเมื่อหลายปีก่อน อิคุมินิ่งเงียบ ซาโต้จ้องเขม็ง “จริง ๆ แล้วในเมืองนี้ทุกบ้านล้วนมีเงาศพอยู่ในใจ” อิยาเสะเงียบงัน น้ำเสียงสั่นสะอื้น

กลางคืนในวันที่หิมะตกหนัก ซึกะหลับตานอน เห็นภาพตัวเองในวัยเด็กเดินหลงในป่าสน เสียงลมหวีดและเสียงกรีดร้องแผ่ว ๆ ผ่านเข้าหู เธอลุกขึ้นเดินออกนอกบ้าน มุ่งไปยังเนินหิมะ ตรงที่พบรองเท้าครั้งแรก

ณ จุดนั้น ซึกะก้มลงขุดหิมะ มือเย็นชาจนชา เธอเจอกล่องเล็ก ๆ อีกกล่อง ภายในมีจดหมายประหลาดอีกฉบับ “สิ่งที่เธอหา ไม่เคยถูกฝัง มีเพียงความกลัวในใจตัวเอง…”

เธอร้องไห้เงียบ ๆ ปล่อยให้น้ำตาผสมกับหิมะ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง เป็นอิคุมิกับซาโต้เดินเข้ามาหา อิคุมิเอื้อมมือจับแขนซึกะ “เราเองก็กลัว…แต่บางอย่างควรเผชิญหน้าด้วยกัน” ซึกะพยักหน้า น้ำเสียงสั่น “ฉันไม่ได้อยากค้นหาแค่คนหาย…แต่ค้นหาตัวเอง”

ท่ามกลางหิมะโปรย ซึกะ อิคุมิ และซาโต้ ยืนอยู่ที่เนินสนมองเมืองหิมะเบื้องล่าง ซึกะเริ่มพูดถึงอดีตตนกับคนอื่น เปิดใจยอมรับความกลัว ขอโทษต่อความผิดพลาดในอดีต อิคุมิสารภาพกลัวจะถูกลืม ซาโต้เผชิญกับการสูญเสียในครอบครัว ทุกคนยอมรับบาดแผลของกันและกันเป็นครั้งแรก

วันต่อมา เมืองเริ่มกลับมาคึกคัก ผู้คนในตลาดพูดจาส่งเสียงหัวเราะเสียดสีมากขึ้น ความเย็นเหน็บน้อยลงในบรรยากาศ บานประตูบ้านเก่าเปิดรับแสงแดดอ่อน ๆ เป็นครั้งแรกในรอบสิบปี

สองเดือนต่อมา ซึกะเปลี่ยนใจ ไม่ออกจากเมืองนี้อีกต่อไป แต่เลือกทำงานอาสาออกตามหาผู้หายและช่วยเหลือครอบครัวคนที่ต้องการความหวัง เธอเดินเคียงข้างอิคุมิและซาโต้ สามคนกลายเป็นแรงผลักดันให้เมืองเผชิญหน้ากับอดีต

ในร้านขนมปัง ซึกะพูดกับอิคุมิ “บางที เราไม่ได้กลัวเมืองหรอก…แค่กลัวความจริงเกี่ยวกับตัวเอง” อิคุมิหัวเราะแผ่ว ๆ ขณะที่ซาโต้เดินมาเสิร์ฟขนมปัง “ไม่เป็นไร อย่างน้อยคืนนี้เรามีขนมปังอุ่น ๆ” พวกเขานั่งหัวเราะระคนเศร้า กลางเสียงหัวใจที่เต้นประสานกับหิมะละลายหน้าต่าง

ภาพสุดท้ายคือแสงเช้าสาดลงหิมะ เมืองคิริวะค่อย ๆ ละลายจากอดีต…พร้อมให้ทุกคนได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง