เสียงช้อนกระทบจานกระจายดังลั่น “โอม นายเห็นใบแจ้งหนี้ค่าหอมั้ย!?” จิมเพื่อนร่วมห้องของโอมโผล่หน้ามาแบบแตกตื่น โอมยกสำรับข้าวขึ้นทั้งกล่อง น้ำเสียงแผ่วเหมือนคนแบกโลก “ฉันวางไว้ใต้หมอนเมื่อเช้า… ค่อยคิดพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอ วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีเลย”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ไม่ได้! พรุ่งนี้คือวันจ่าย ถ้าไม่จ่าย เดี๋ยวเจ้าของหอมาไล่ละเว้ย!” จิมพูดพลางยื่นกระดาษสีชมพูมาให้ โอมมองตัวเลขหยุดหายใจ “สามพันห้า!? ทำไมมันเยอะขนาดนี้ นี่ค่าไฟห้องเดียวหรือค่าไฟหอทั้งหลัง?”
จิมถอนหายใจ “แอร์ที่นายเปิดนอนทั้งวันมันก็เยอะขนาดนี้แหละ…” เขาสบตาโอมแล้วเลียบ ๆ เคียง ๆ “แต่ฟังนะ ฉันมีไอเดีย… ขายหมูปิ้งหน้าเซเว่น! รวยแน่นอน”
โอมทำท่าจะปฏิเสธทันทีแต่จิมดัก “เชื่อฉันสิ ไม่มีอะไรผิดพลาด นายกับฉันก็แค่—หาเตาย่าง รักษาความสะอาด ทำหมู แพ็ค ขาย เสร็จ!”
โอมคิดมาก “จะจับหมูยังไงให้ถูกสุขอนามัย? ถ้าผิดกฏหมายล่ะ? หลานเจ้าของหอต้องรู้แน่ เธอเดินมาเช้าสาย…” จิมกลอกตา “ไม่ต้องคิดเยอะ ทำป้ายก็พอ เดี๋ยวแจ่มเอง ฉันจัดการเองเว้ย”
รุ่งเช้าในครัวหอพัก โอมค่อย ๆ คลี่สูตรหมูปิ้งยูทูปในมือถือ กระซิบอย่างระแวง “ใส่ซอสโอสเตอร์ขนาดนี้ จะเค็มเกินไปไหม…” จิมเหวี่ยงเครื่องปรุงใส่หมู “เดี๋ยวต้องมีรสมือสิ นายแค่ปิ้ง ฉันจัดทุกอย่างเอง”
ระหว่างทั้งสองกำลังง่วน พี่แหม่มเพื่อนห้องข้าง ๆ แอบเปิดประตูมามอง “โอ๊ะ! สองหนุ่ม นี่แผนอะไรกันแต่เช้านี่?” จิมยิ้มย่อง “อุดหนุนหมูปิ้งไหมครับพี่ ราคามิตรภาพ!”
พี่แหม่มขมวดคิ้ว “หมูปิ้งเช้า ๆ เหรอ กลิ่นไปถึงชั้นสามแล้วนะ— นายรู้ไหม นั่นป้าสุมาลีแม่บ้านก็หิว อยู่ ๆ ก็มาถามหาว่า ‘ร้านใหม่เปิดเหรอ?’” โอมหน้าเสีย จิมยักไหล่ “ก็ดีไง เดี๋ยวคนก็สนใจเอง!”
ผ่านไปยี่สิบนาที ไฟเตาเริ่มไหม้ ควันขาวพวยพุ่งขึ้น ชาวหอทยอยโผล่มาดูความโกลาหลหน้าเตาย่าง
“ทำไมกลิ่นเหมือนหมูรมควันแบบนี้?” ใครบางคนตะโกน โอมเหงื่อตก รีบหาผ้ามาโบกเตา “เราใส่ซอสเยอะไปป่ะ? หรือเพราะจิมบอกให้ทาเนยก็เลยไหม้?”
ประตูห้องข้าง ๆ เปิดอีก “นี่สองคน ฉันนึกว่าหอไฟไหม้ หา… หมูปิ้ง?” พี่เหน่ง ผู้นำเชียร์ฝั่งตึกตรงข้ามยืนจ้อง “ขอชิมฟรีก่อน!”
โอมกับจิมหน้าซีด โอมรีบตัดหมูชิ้นที่น่าจะรอดที่สุดมาเสียบไม้ “เอานี่ไปลอง…”
พี่เหน่งเคี้ยวจนเสียงกรอบกรึบ “อือ… เหมือนเนื้อแดดเดียวไปหน่อย… แต่กินได้” จิมหน้าบาน “โอเค! แผนฉันใช้ได้!”
แต่แล้ว จู่ ๆ เจ้าของหอก็เดินมาเห็นร้านหมูปิ้งเล็ก ๆ ชำเลืองตา “นี่มันเตาย่างอะไรหน้าหอน่ะ?”
จิมแถยาว “กิจกรรมชมรมส่งเสริมทักษะอาชีพครับ! ร่วมใจกันจนให้หออบอวลไปด้วยกลิ่น…”
เจ้าของหอยิ้มกรุ่มกริ่ม “เหรอ งั้นขอส่วนแบ่ง…สักสองไม้ ช่วย ๆ กัน”
ทั้งคู่เสนอไม้ใหม่ที่ไหม้สุดในถาดให้ พยายามเก็บไม้ที่ดูได้หน่อยไว้ขาย จิมกระซิบ “ขายดีแล้ว ได้ใจเจ้าของหอแน่…” โอมหน้าเครียด “ฉันว่ายังไม่ถูกกฏหมายล่ะมั้ง”
ตกบ่าย หลังเที่ยงวัน หมูหมดทุกไม้เร็วผิดคาด จิมกระดี๊กระด๊า “เจ๋ง! หมูปิ้งสูตรเราทุบสถิติ!”
โอมกลับนั่งนับตังค์ “นายแน่ใจนะว่าเหลือพอกับค่าหอ?”
แต่เมื่อนับเงิน กลับขาดไปหกร้อยบาท มิหนำซ้ำยังเป็นเงินทอนยิบ ๆ ทั้งสิ้น โอมใจหาย “แล้วยังไงต่อ?”
จิมหัวเราะ “รอบเย็นไง ยังเหลือเนื้อหมูในตู้ตั้งสามโล!”
แต่เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะ เพื่อนห้องล่างทักมา “เฮ้ย สองคน ไปตอบในไลน์เดี๋ยวนี้ ไฟเตาควันเข้าห้องกุ!”
จิม่งง “นี่ตู้นายหรือห้องหลังตู้เขาไหม้?” โอมตาโต “แย่แล้ว…ควันเข้าเซนเซอร์ดับเพลิง! ถ้าสัญญาณดังขึ้น….”
ตู๊ด! เสียงสัญญาณดัง ป้าสุมาลีแม่บ้านวิ่งหน้าตั้ง “ใครบอกให้ปิ้งหมูในทางเดินวะ!” โอมชูมือน้อย ๆ “ขอโทษครับ…ผม…แค่…”
หญิงสูงวัยเดินตรวจ “งั้นช่วยกันขัดพื้นด้วย เอาถังน้ำมา!”
จนเย็น หมูปิ้งรอบที่สองยังไม่ทันได้ขายดี ก็ถูกราดน้ำท่วมซะก่อน ทุกคนหยิบไม้กวาดถูพื้นที่เลอะไปจนชุ่ม พี่เหน่งหัวเราะ “สุดท้ายหมูปิ้งกลายเป็นหมูต้มแช่น้ำ!”
จิมยังอุตส่าห์ปิ้งหมูในครัวหอใหม่อีก “รอบดึก! หมูปิ้ง Midnight!” โอมเดินตาม “ฉันคงต้องชิมก่อน…ถ้ามีรสชาติเดียวกับหมูราดน้ำซุปละ?”
เสียงเคาะห้องดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสาวน้อยห้องตรงข้าม “ขอหมูปิ้งสูตรน้ำท่วมไม้หนึ่งค่ะ!” จิมกับโอมสบตากันแล้วหลุดขำ
ผ่านความวุ่นวายมากมาย โอมกับจิมเอาเงินไปจ่ายค่าหอจนได้ ถึงจะขายแทบไม่เหลือกำไร แต่ทุกคนในหอกลายเป็นแฟนคลับหมูปิ้งสองเพื่อนซี้
คืนนั้น เสียงหัวเราะยังคงดังในหอ จิมตั้งหมูกับโอม เสนอเมนูใหม่ “พรุ่งนี้หมูปิ้งสูตรชุบแป้งทอดดีกว่า!” โอมถอนใจ “แต่อย่าให้ไฟดูดก่อนนะ ฉันขอแค่ชีวิตรอดไว้ก่อน”
ทั้งสองยิ้มให้กัน ท่ามกลางแสงไฟอุ่นสลัว ภารกิจหมูปิ้งจบลง แต่มิตรภาพแน่นแฟ้นมากขึ้น…และหอพักก็ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป
เสียงป้าสุมาลีแซวส่งท้าย “พรุ่งนี้ปิ้งตรงทางเดินอีกแจ้งดับเพลิงล่วงหน้าเลยนะเด็ก ๆ!”
