เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะต่อเนื่องบนชั้นเก้าอันแสนวุ่นวายของบริษัทโฆษณา ‘ไทม์แอนด์ไลท์’ พายุฤดูร้อนตีกรอบเมืองให้หม่นหมอง ท่ามกลางเสียงสนทนาและแสงไฟนีออนเย็นเฉียบ ตะวันยืนเงียบอยู่หน้าไวท์บอร์ด จดอะไรบางอย่างข้างภาพวาดคร่าว ๆ ที่แปะบนผนัง สีหน้าเขาดูขรึมขึงเหมือนพายุข้างนอก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พี่ตะวัน—คอนเซ็ปต์นี้คงไม่เข้ากับตลาดวัยรุ่นเท่าไหร่นะคะ”
เสียงของซายน์ หัวหน้าแผนกครีเอทีฟดังขึ้น เธอยืนกอดแฟ้มโดยแขนข้างหนึ่งแอบสั่นน้อย ๆ การเป็นหัวหน้าหญิงในสายงานนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ดวงตาเธอทั้งแข็งแกร่งและอ่อนล้าในเวลาเดียวกัน
ตะวันไม่ได้หันมา สายตายังคงจับจ้องเส้นดินสอในมือ “แล้วซายน์คิดว่าไง”—น้ำเสียงราบเรียบ ไม่ขัด ไม่ยอมแพ้
หญิงสาวเว้นจังหวะ เหลือบมองมือของตัวเองก่อนตอบ “ฉันอยากให้ลองใช้โทนสีสว่างกว่านี้ เหมือนอารมณ์สนุก สว่างใจ แต่นุ่มนวล ไม่ตะโกน” เธอเบือนหน้าหนีไม่สบตา
ตะวันขยับเส้นดินสอ รอยยิ้มน้อย ๆ ฉายขึ้นข้างมุมปาก “ผมลองวาดใหม่ดูครับ”
ห้องประชุมเงียบลงอีกครั้ง ฝนยังรินต่อ เงาสะท้อนของตะวันกับซายน์บนกระจกซ้อนทับกันอย่างน่าแปลก ซายน์เดินออกไป ชายหนุ่มยกมือแตะหัวใจตัวเองเบา ๆ แล้วหันกลับมาที่ภาพสเก็ตช์เดิมอีกครั้ง
วันต่อมา ตะวันเจอซายน์ยืนดูโฆษณาไฟนีออนริมหน้าต่าง เธอถอนหายใจยาวเมื่อคิดว่าไม่มีใครเห็น
“เมื่อคืนฝันดีไหม” เขาถามแบบไม่มีบริบท
ซายน์หันกลับมา ชะงักกับคำถาม แต่ไม่ได้ปฏิเสธไว้ตรง ๆ “ไม่นักหรอกค่ะ ฝนมันดังไปหน่อย”
“ผมชอบฝน มันทำให้รู้สึกปิดเสียงโลกภายนอกได้” ตะวันพูดโดยไม่สบตาเธอ มือยังลูบขอบแก้วกาแฟอยู่
“แต่ฉัน…กลัวฟ้าร้อง” เสียงซายน์เบาราวกับอายตัวเอง เธอสบตาเขาชั่วครู่ คล้ายจะพูดอะไรต่อแต่ก็ไม่
บรรยากาศขัดเขินอยู่ครู่หนึ่ง ตะวันไม่ได้ถามต่อ เขาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนเดินจากไป สามวันหลังจากนั้น ทั้งสองทำงานร่วมกันในโปรเจกต์โฆษณาใหม่ ความขัดแย้งในเชิงไอเดียเกิดขึ้นเสมอ แต่น่าแปลกที่ไม่มีใครปะทะเสียงดัง พวกเขาฟังกันและกัน รับฟังอย่างมีช่องว่าง
“พี่รู้ไหมว่าบ้านที่บ้านแม่ฉัน…เวลาฝนตกเราจะออกไปนั่งริมชานบ้าน ห่มผ้าแล้วฟังเสียงฝน” ซายน์พูดเบา ๆ ระหว่างนั่งกินข้าวเที่ยงใต้ร่มใกล้ร้านกาแฟ แววตาเปล่งประกายเศร้า ๆ
“แม่คุณคงอบอุ่นมาก” ตะวันตอบกลับ สีหน้านิ่ง ๆ แต่ในใจเหมือนยินดีแปลก ๆ ที่เธอเล่าอดีต
“เมื่อก่อนค่ะ…ตอนนี้เราไม่ค่อยได้คุยกัน” เธอพูดเสียงขาด—เหมือนเรื่องในใจหนักอึ้งกว่าเมฆที่คลุมฝน
อีกฝ่ายฟังเงียบ ๆ ก่อนเลือกเปลี่ยนเรื่อง “คุณอยากให้งานนี้เปลี่ยนไปยังไง”
เงียบอยู่ครู่ ซายน์ยิ้มบาง ๆ “ฉันอยากให้คนดูรู้สึกดีหลังเห็นงานเรา มากกว่าชนะประกวด”
“ถ้างั้นไว้ผมช่วยลองใส่ความรู้สึกคุณดู” เขาพูดเล่น ๆ แต่แววตาจริงจัง
ในสัปดาห์แรกของการร่วมงาน ความขัดแย้งเรื่องการดีไซน์กลับกลายเป็นโอกาสให้ต่างคนต่างค่อย ๆ เปิดเผยความคิด ความกลัว และความเปราะบาง ทว่าในบางจังหวะซายน์ก็มักปิดกั้น ไม่เอ่ยเรื่องส่วนตัวต่อหน้าคนอื่น ขณะเดียวกัน ตะวันเองยังเก็บงำอดีตข้อผิดพลาดในงานใหญ่ครั้งหนึ่งที่อดีตบริษัท จนแม้แต่กับตนเองก็บางครั้งยังไม่กล้ายอมรับ
ช่วงบ่ายวันหนึ่ง หลังจากประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ซายน์นั่งกัดริมฝีปากอยู่มุมห้อง เธอมองโพสต์อิทสีสดใสที่ถูกฝนสาดจนตัวหนังสือไหลกลืนไปกับกระดาษ
“พี่คิดว่า…ถ้าเราไม่เคยผิดพลาดมาก่อน โลกจะต่างไหม” เธอกระซิบ
ตะวันวางแฟ้มในมือลง หันมองเหมือนพยายามมองทะลุเข้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุด “ผิดพลาดมันก็ยังคงเป็นเรา ชีวิตที่ไม่มีรอยด่างมันไม่น่าจำ” เขาหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างขืน ๆ
ซายน์เงียบไปนาน ก่อนเอื้อมมือไปเก็บโพสต์อิทเปียกน้ำฝน “ฉันกลัวจะผิดซ้ำซาก”
สายฝนซาสั้น ๆ ท้องฟ้ามีแสงลอดผ่านก้อนเมฆ บรรยากาศในออฟฟิศเหมือนโปร่งขึ้นชั่วครู่ ความคุ้นเคยค่อย ๆ แทนที่ระยะห่างของแต่ละฝ่าย พวกเขาเริ่มแหย่เล่นกันเสียงเบา ๆ แม้จะยังไม่กล้าล้ำเส้นเรื่องใจ
เย็นวันหนึ่ง ฝนเทกระหน่ำอีกครั้ง ซายน์ลงลิฟต์มาชั้นล่างพร้อมตะวันอย่างไม่ได้วางแผน รถติดจนแม้แต่เรียกแท็กซี่ยังไม่ได้ ทั้งสองจึงนั่งหลบฝนใต้หลังคาร้านกาแฟ กลิ่นหอมและไอน้ำชื้นในอากาศลอยแตะจมูก
“ฉันมีความฝันอยากเปิดร้านคาเฟ่” ซายน์เอ่ยขึ้นกลางเสียงฝน “แต่ก็ยังกลัวอยู่ดี ว่าจะล้มอีกครั้ง”
ตะวันเหลือบตามอง “คุณมีรสชาติกาแฟในใจแล้วรึยัง”
“ก็…อยากให้มันหวานนวลแบบที่กินแล้วอุ่นใจ” เธอถอนหายใจ “แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันจะสร้างมันขึ้นได้จริงไหม”
“ถ้าคุณไม่เริ่ม ไม่มีวันรู้เลยว่ารสชาติแบบนั้นมันมีจริงรึเปล่า” ตะวันตอบกลับทั้งจริงจังและอ่อนโยน
สายฝนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งสองมองออกไปนอกถนน เงียบกันไปนาน
คืนนี้เหมือนจะไม่มีใครกล้าวางใจในฝันของอีกฝ่าย แต่ความเงียบนี้กลับคล้ายความอบอุ่นแบบแปลก ๆ
วันรุ่งขึ้นเสียงซุบซิบเรื่องโปรเจกต์ ‘เสียเวลา’ และ ‘ไปไม่รอด’ ดังก้องหูตะวันและซายน์ สองฝ่ายยังเลือกยืนหยัดบนความคิดของตนเอง ท่ามกลางแรงกดดันจากผู้บริหารสูงสุดที่สั่งให้ต้องแก้แบบงานใหม่ทั้งหมดภายในห้าวัน
ซายน์ชักจะถอดใจ ต่างคนต่างหงุดหงิดและดูเหมือนจะเริ่มห่างกันมากขึ้น ตะวันกลับกลายเป็นคนทำงานคนเดียว ส่งงานที่แก้ไขแบบไม่รอความคิดเห็นซายน์ ในขณะที่ซายน์เองรู้สึกเหมือนความร่วมมือเริ่มพังลง
“คุณไม่ไว้ใจฉันเหรอ” ซายน์โพล่งขึ้นในห้องประชุมท้ายวันหนึ่ง เสียงเธอสั่นนิด ๆ
“เปล่า…แต่กลัวว่างานจะไม่ทัน” ตะวันเบนสายตาหนี
“แต่เราเป็นทีมไม่ใช่เหรอ”
ตะวันเงียบ น้ำเสียงของเขาทั้งตึงเครียดและระวังคำพูด “ผมเคยพังงานสำคัญของบริษัทเก่ามาแล้ว ผมกลัวว่าความคิดตัวเอง…จะทำให้ทุกอย่างแย่ลงเหมือนเดิม”
ซายน์นิ่งไปนาน ไม่พูดอะไรเพิ่ม เธอหันหลังเดินออกจากห้อง ประตูปิดลงด้วยเสียงเบา ๆ
คืนวันนั้นซายน์กลับบ้านฝ่าสายฝน ทั้งน้ำตาและเม็ดฝนไหลปะปนกัน เธอเปิดสมุดบันทึกเก่าขึ้นมา จ้องมองแผ่นหน้าว่างเปล่า เหมือนความฝันในใจที่ยังกล้า ๆ กลัว ๆ ว่าจะมีที่สำหรับเธอบนโลกนี้หรือไม่
เช้าวันต่อมา ตะวันนั่งอยู่คนเดียวที่สวนหลังออฟฟิศ ฝนหยุดไปแล้ว เขาอาบแสงแดดอ่อนจางที่ลอดผ่านต้นไม้ใบหนา น้ำค้างบนหญ้ายังไม่ทันเหือด
ซายน์มาหยุดยืนเงียบด้านหลัง ไม่มีคำพูดใด ๆ เธอยื่นถ้วยกาแฟร้อนให้ตะวัน มือทั้งสองยังแตะขอบถ้วยพร้อมกัน
“ขอโทษนะ” เธอพูดเบา ๆ “ฉันกลัวจนทำให้เสียทีม”
ตะวันสบตาเธอ อีกฝ่ายกลับมองพื้น แต่ในที่สุดเขาก็กล้าบอก “ผมกลัวความผิดหวังมากกว่าใคร แต่ผมก็ไม่อยากหนีแล้ว”
ในวันนั้นทั้งสองตกลงกันจะพยายามด้วยกันอีกครั้ง เปิดรับความคิดของกันและกันมากขึ้น แม้จะยังมีลังเล มีการถกเถียงบ้าง แต่ความกล้าหาญค่อย ๆ เติบโตในใจทั้งสองฝ่าย
โปรเจกต์ใหม่ออกมาไม่เหมือนใคร มันอ่อนโยน ผสมความฝันของซายน์กับเส้นสายของตะวัน เมื่อถึงวันพรีเซนต์ ทั้งออฟฟิศดูเงียบกริบ หัวหน้าผู้บริหารชะโงกหน้ามองสไลด์ เงียบ—ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“มันรู้สึก…อบอุ่น” หัวหน้าว่า
คืนวันนั้น ซายน์กับตะวันนั่งดื่มกันใต้ต้นไม้หลังออฟฟิศเหมือนครั้งแรกที่ได้คุยกันจริง ๆ
“รสชาติกาแฟที่ยิ่งพัก…ยิ่งหวานขึ้น” ซายน์ยิ้ม
“ผมคิดว่าคนออกแบบรสชาตินั้นเก่งมาก” ตะวันสบตาเธอ เวลาผ่านไปช้าลง เคมีระหว่างสองฝ่ายเริ่มเปลี่ยนแปลงอย่างประหลาด คล้ายจะกล้าเปิดเผยความรู้สึกมากขึ้น
แต่แล้วโอกาสงานใหญ่จากบริษัทต่างประเทศมาถึง ตะวันได้รับข้อเสนอให้ไปเป็นหัวหน้าฝ่ายศิลป์ที่สิงคโปร์ หัวหน้าบริษัทกำชับว่าหากเขาไป โปรเจกต์ต่อ ๆ ไปอาจต้องปรับเปลี่ยนโครงสร้างทีม ซายน์เองก็เริ่มลงเรียนคอร์สการทำขนมหวานหวังเดินตามความฝันคาเฟ่ของตัวเอง
ความเงียบและระยะทางใจกลับมาระหว่างทั้งสอง ความอึดอัดคล้ายฝนที่สาดมาตลอดชีวิต ตะวันลังเลระหว่างโอกาสและความรู้สึก ส่วนซายน์เริ่มซ้อมทำขนม แจกเพื่อนร่วมงานรอบบริษัทแต่ไม่กล้านัดตะวันมาชิมอยู่ดี
วันหนึ่ง ตะวันเดินมาส่งขนมที่ซายน์วางทิ้งไว้หน้าห้อง คำเดียวที่พูดคือ “อร่อย” แต่ไม่มีใครยิ้มให้กัน ต่างฝ่ายต่างพูดผ่านขนมและกระดาษโน้ตมากกว่าคำพูดจริง
คืนที่ตะวันต้องบิน ซายน์นั่งใต้ชายคา ฟังเสียงฝนอีกครั้ง หยิบกระดาษที่ตะวันวาดให้ในวันแรก ๆ ขึ้นมาดู เธอร้องไห้โดยไม่รู้ตัว กลัวการสูญเสีย กลัวจะถอยกลับไปอยู่คนเดียว ในเช้าวันต่อมาตะวันเคาะประตูห้องทำงานของซายน์ แววตาของเขาอ่อนแรง
“มีอะไรจะฝากถึงผมไหม” เขาถามอย่างเหลือบเสียงเบา
ซายน์ลังเล “ขอให้ไปถึงฝันนะ”
ตะวันพยักหน้า กลั้นใจแต่ไม่พูดสิ่งที่ค้างอยู่ในหัวใจ สองคนต่างแยกทางนั้นโดยยังไม่ได้เอื้อนเอ่ยความรู้สึก
ระยะเวลาผ่านไป ครึ่งปี ซายน์เปิดคาเฟ่เล็ก ๆ ในย่านสงบแดนเหนือ คำว่าหวานนวลกลายเป็นชื่อร้าน เธอชงกาแฟ ส่งเสียงหัวเราะกับลูกค้า แต่ยังรู้สึกว่างเปล่าในบางครั้ง ส่วนตะวันอยู่ที่สิงคโปร์ วาดภาพในแกลเลอรีและตามหาคำตอบหัวใจตัวเอง
เช้าวันหนึ่งตอนหน้าฝน เสียงระฆังหน้าร้านดังขึ้น ซายน์หันมาพร้อมถ้วยกาแฟในมือ มีชายหนุ่มยืนอยู่หน้าประตู ตะวันยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ข้างเขามีภาพสเก็ตช์ปกใหม่ในมือ
“ผมมาชิมว่ารสชาติหวานนวลมันเป็นยังไง…แล้วจะฝากรสชาตินี้กลับไปด้วยได้ไหม”
สายตาทั้งสองสบกันนาน ซายน์หัวเราะ ร้องไห้ สั่นไหว เหมือนกับที่ใจของตะวันเองก็เต้นแรงกับเสียงฝนที่ตกลงมาอีกครั้ง
เมื่อฝนซา หัวใจทั้งสองจึงกล้าบอกในสิ่งที่เคยกลัวกันมาตลอด ว่าความอบอุ่นแบบนี้…อยากให้มีในทุกฤดูฝนของชีวิต
