ในเช้าวันเปิดเทอมใหม่ โรงเรียนมัธยมดาราจันทร์ อากาศร้อนอบอ้าวแบบที่ราวกับเตาอบกำลังทำงาน เทม—หนุ่มมั่นหน้าเจ้าโปรเจกต์จอมมโน—กระโจนเข้าห้องเรียนอย่างกับจะพิชิตโลก เขาสวมกางเกงนักเรียนสีครีมแต่ใส่แจ็กเก็ตชมพูสดใส เขารวบลมหายใจพลางโน้มน้าวตัวเอง “ปีนี้แหละ ฉัน เทม จะเป็นประธานชมรมเบเกอรี่คนแรกของโรงเรียนได้!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ทันใดนั้น ไปป์ เพื่อนร่วมห้องสายติสท์สไตล์วินเทจ เดินเข้ามาด้วยสายตาง่วง ๆ มือข้างหนึ่งถือกล่องฟิล์มทองเหลือง “นายแน่ใจเหรอว่าที่อยากตั้งชมรมเค้กเนี่ยจะรุ่ง? สู้ชมรมถ่ายรูปกับฉันดีกว่า มีกล้องตัวเก่า จะโชว์ทุกคนว่าฟิล์มสีมันเท่”
เทมไม่ฟัง ประกาศเสียงดัง—แต่ยังไม่ถึงกับตะโกน—กลางห้อง “เอาล่ะ ทุกคน ใครอยากเข้าชมรมเบเกอรี่บ้าง! มาสร้างประวัติศาสตร์ใหม่ให้โรงเรียนกัน!” ไม่มีใครเหลียวมองเทม ฝ้ายก็เดินเข้ามาเสียงสูงทันที “โอ๊ย ฉันชอบของหวานมากเลย ยินดีช่วยนะ ขอแค่ได้ใส่ผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้! ฉันทำขนมเก่งสุดในซอยแล้วล่ะ!”
โป้ง หัวโตสายเนิร์ดมาดนิ่ง เอียงคอถามขึ้นเบา ๆ “มีอุปกรณ์ครบยัง หรือจะอบด้วยเตารีด?” เทมยืนอึ้ง แอบหัวเราะเสียงประหลาดในใจ ฝ้ายหันไปฟาดไหล่โป้งเบา ๆ พลางค้อน “ใครจะทำขนมด้วยเตารีดเล่า! เดี๋ยวคราวหน้าลองก็ได้ ถ้ามันออกมาเป็นขนม…”
ทีมจอมป่วนครบสี่คน เทมนำทัพพาน้อง ๆ ไปขอใบสมัครตั้งชมรมที่ห้องอาจารย์กิจกรรม อาจารย์เจิด—หญิงวัยกลางคนที่มีมวยผมหัวสูงประหนึ่งอนุรักษ์ศิลปะประจำชาติ—ชะโงกหน้าจากกองเอกสาร “อยากตั้งชมรม ต้องเขียนชื่อสมาชิก กำหนดแผนกิจกรรม และ…เตรียมขนมมาเสนอคณะกรรมการในวันศุกร์นี้ด้วยนะ”
สีหน้าเทมเปลี่ยนทันที ก่อนจะรีบจดรายละเอียดลงสมุดแล้วหันมายิ้มกว้าง “สบายมาก! ชมรมเบเกอรี่ของเราจะโชว์เค้กนุ่ม ๆ แบบในยูทูบเลย เราจะเป็นตำนานของโรงเรียนนี้ให้ดู!”
ฝ้ายกระซิบกับโป้ง “เทมหัวร้อนแน่ ๆ พอขนมไม่ฟู” โป้งขยับแว่น มุมปากกระตุก “แล้วเรารู้สูตรกันรึยัง?” ฝ้ายยิ้มกรุ้มกริ่ม “นี่แหละ หนุกแล้ว!”
หลังเรียนสามวันเต็ม ทีมชมรมเบเกอรี่รวมตัวที่บ้านฝ้าย ที่บ้านมีเตาอบโบราณอายุกว่าห้าสิบปี ไฟสลับระหว่างร้อนจี๊ดกับดับสนิท เทมเปิดจดสูตรเค้กแอปเปิ้ลจากมือถือ แต่ไม่มีแอปเปิ้ล—โป้งบอกว่าใช้ฝรั่งแทนก็ได้ กลิ่นอบเริ่มแปลก ไปป์เสนอย้อมเค้กด้วยหมึกหมึกเพราะมันศิลป์ ฝ้ายโวยลั่น “ไม่เอา! ขนมฉันต้องน่ารัก! ไม่ใช่งานศิลป์สีหมึก!”
โป้งนิ่ง ๆ “เค้กหมึกๆ อาจจะดังในโซเชียลนะ” เทมสวนทันที “ถ้ามันอร่อยแบบ… อย่าคาดหวังเลย สรุปใช้อะไรทา?”
ไปป์เริ่มรำคาญ “ผสมทุกอย่างนี่แหละ มิกซ์แอนด์แมตช์!” ฝ้ายหน้าแตกกังวล ส่วนโป้งยิ้มจาง ๆ “เดี๋ยวจัดให้ แต่ถ้าไฟบ้านดับช่างมันนะ” ทุกคนลงมืออย่างเก้ ๆ กัง ๆ เตาอบเปรียบเสมือนศัตรู
สองชั่วโมงผ่าน เค้กแรกเกิดรูเพียบ เพราะใส่เบกกิ้งโซดามากไป ตามด้วยเค้กฝรั่งหน้าประหลาดกับเค้กสีเทาดำของไปป์ ทุกคนทอดถอนใจ เทมปลอบ “ไม่เป็นไร! เดี๋ยววันจริงเราคิดใหม่!”
คืนก่อนวันนำเสนอ เทมตระหนักว่าไม่มีอะไรสำเร็จ เขานั่งไลน์หากลุ่ม หวังให้สมาชิกช่วยคิดแผนใหม่ ฝ้ายเสนอทำคัพเค้กตัดปัญหา โป้งส่งสูตรไข่ดาวอบ (เพราะง่ายที่สุด) ส่วนไปป์อยากถ่ายคลิปเบื้องหลังความพังให้กลายเป็นหนังสั้นส่งเข้าประกวดอีกทาง
เช้าวันนำเสนอ ทีมแบกถาดคัพเค้กหน้าตาไม่ซ้ำกันสักถ้วย บางชิ้นมีซอสปรุงรส ฝ้ายยืนยัน “สีน้ำตาลแดงมันเก๋ อาจารย์เจิดต้องชอบ” ไปป์ถ่ายวิดีโอหน้าตาย โป้งขาดสติจริง ๆ “ถ้วยนั้น ผมใส่พริกแห้งนะ…หรือออ ใส่เกลือ?” เทมเหงื่อตก
ห้องคณะกรรมการปกคลุมด้วยกลิ่นเค้กผสมพริก ทีมเทมก้ม ๆ เงย ๆ ประหม่าเสียจริต อาจารย์เจิดหยิบคัพเค้ก ถาม “ไส้อะไร?” เทมมั่นใจสุดขีด “ไส้…เซอร์ไพรส์ครับ!”
กรรมการทั้งสามหยิบคัพเค้กคนละชิ้น ไปป์แกล้งกระซิบโป้ง “ขนมของฉันจะดังแน่ นายตั้งกล้องยัง?” ฝ้ายลุ้นจนจับมือเทมยื่นแน่น โป้งหลับตา
ทันทีที่อาจารย์กัด กลิ่นพริก กระเทียม น้ำสลัด โป้งว่า…เค็มเกินไป ผสมกันในปาก กรรมการเงียบ ตะลึง เทมกลืนน้ำลาย หัวใจจะวาย
อาจารย์เจิดวางถาดแล้วหันมาถามเสียงเรียบ “อยากตั้งชมรมอะไรนะ?” เทมรีบตะโกน “ชมรมเบเกอรี่ครับ!” ฝ้ายรีบย้ำ “พวกเรามีแพสชั่นกับขนมมาก!” โป้งแทรก “โอเค พอรู้ว่าต้องฝึกอีกเยอะ” ไปป์ถือมือถือเซลฟี “เอาจริง ๆ แชมเบอร์คัพเค้กสุดติ่ง!” คณะกรรมการเงียบ—ก่อนอาจารย์เจิดหัวเราะลั่น โรงเรียนนี้ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
บริเวณนั้นปรบมือพร้อมเสียงหัวเราะ เทมหน้าเจื่อน ๆ “ตกลงเราผ่านไหมครับ?” อาจารย์เจิดถอนหายใจ “พวกเธอ…ผ่าน แต่ตั้งชมรม ‘คราฟต์ขนมครีเอทีฟ’ ดีกว่าไหม? เพราะสูตรแต่ละคนมันล้ำมาก”
โป้งหันหาไปป์ “ชมรมคราฟต์ขนม ควรเปิดคลาสสอนศิลปะเค้กไหม?” ฝ้ายรีบ “ขอเป็นภาคขนมหวานสีพาสเทลเท่านั้น!”
เทมหัวเราะทั้งน้ำตา ตบหลังเพื่อนและร้อง “แผนที่ยิ่งพังยิ่งฮา แบบนี้นี่เอง!”
หลังจากวันนั้น ทีมชมรมขนมครีเอทีฟกลายเป็นขวัญใจโรงเรียน เด็ก ๆ เดินมาขอชิมเค้กประหลาด ฝ่ายห้องกิจกรรมแจ้งว่าปีหน้าอาจารย์เจิดขอสมัครสอนคลาส ‘เบเกอรี่แนวคิดใหม่’ ทีมเทมรวมพลังยิ้ม—ไม่ว่าเค้กจะออกมาเป็นยังไง ก็มีความสุขและหัวเราะไปด้วยกัน
ไปป์ยกกล้องขึ้น “ปีหน้า ใครจะกล้าแข่งกับชมรมคราฟต์ขนมของพวกเรา หืม?” ทุกคนหัวเราะ เทมตอบ “ถ้าใครยังกินได้ เราชนะ!”
