เสียงลมพัดกรูผ่านปลายกิ่งไม้แห้งกรังในยามค่ำ บดบังท้องฟ้าด้วยเงาดำเร้นลับ บ้านหลังเก่าเลขที่ 32 ตั้งตระหง่านอยู่กลางป่ารกร้าง โครงสร้างไม้ผุกร่อน แม้จะโดนทิ้งร้างแต่ยังคงความน่าเกรงขาม ทุกอย่างดูหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจของป่าที่คอยแทรกซึมตามรอยแตกของฝาบ้าน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!รถตู้สีขาวจอดฝุ่นตลบหน้าบ้านอย่างกระทันหัน ประตูเลื่อนเปิดออก หญิงสาวท่าทางเงียบขรึม นัยน์ตาคล้ำลึกชื่อ ‘ขวัญ’ ก้าวลงมาคนแรก เธอถือแฟ้มเอกสารแนบอก มองไปรอบ ๆ ด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะมีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผมยาวยุ่งเหยิงชื่อ ‘ปั้น’ ตามลงมา เขาแบกกล้องวิดีโอและข้าวของอีกมากมาย
“ที่นี่เหรอ?” ปั้นเอ่ยขึ้นพลางหรี่ตา “ดูไม่น่าเข้าไปเลยวะขวัญ”
ขวัญถอนหายใจเบา ๆ มองบ้านด้วยความลังเล “อาจารย์สั่งให้ทำโครงการนี้ เราต้องเข้าไปสำรวจให้ได้ข้อมูล… ไม่งั้นทุนก็อดนะ”
หลังจากนั้น อีกสามคนทยอยกันลงมา คนแรกคือ ‘ภู’ ผู้ชายวัยกลางคน ใส่เสื้อเชิ้ตสีซีดและแว่นตาหนาทึบ เขาดูสุขุม แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล ต่อมาคือ ‘หมิว’ หญิงสาวร่างเล็ก ผมหยิกฟู ถือสมุดจดกับปากกา และสุดท้าย ‘เอ’ หนุ่มรูปร่างตัน ใบหน้าเคร่งเครียด เงียบขรึม ไม่พูดกับใคร
แต่ละคนมองบ้านด้วยความลังเล หยิบสัมภาระขึ้นไหล่ ภูพูดเบา ๆ ว่า “ใครก็ได้…ลองเคาะประตูดูหน่อย”
หมิวขยับเข้าไปใกล้ประตูมากที่สุด มือสั่นเล็กน้อย เธอเคาะเบา ๆ เสียงไม้แห้งกรังดังสะท้อนออกมา ทุกคนเงียบ รอคอยบางสิ่งที่ไม่ปรากฏ
ขวัญหันมามองปั้น พลางกระซิบ “ข้างในมีใครรออยู่รึเปล่า?”
ปั้นหัวเราะกลั้ว “อย่าพูดแบบนั้นดิ มันหลอน…”
ประตูไม้เปิดอ้าออกอย่างช้า ๆ ด้วยแรงลม พวกเขาแลกสายตากัน ก่อนจะเดินเข้าไปทีละคน ท่ามกลางความเงียบสงัด
ด้านในมืดทึบ กลิ่นอับชื้นตีขึ้นจมูก แสงไฟจากมือถือส่องไปตามผนังเปื้อนรอยมือดำ ๆ ราวกับเด็กเล็กขีดเขียนไว้ ทุกคนหยุดดู ขวัญก้มมองรอยมือ เธอเม้มปากแน่น
“มันเป็นรอยเด็กแน่เหรอ?” เอพูดขึ้นเบา ๆ เสียงแหบพร่า
หมิวจดบันทึก “ที่บ้านร้างนี้เคยมีเด็กอยู่เหรอคะ?”
ภูตอบนิ่ง ๆ “ตามเอกสาร…ที่นี่เคยเป็นบ้านรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อ 60 ปีก่อน หลังจากนั้นเกิดไฟไหม้ ทุกคนหายตัวไปไม่มีใครเจอศพ”
ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง ปั้นมองไปที่บันไดไม้ซึ่งดูเหมือนกำลังจะหัก ขวัญเดินนำขึ้นไปทีละขั้น ไฟจากมือถือส่องให้เห็นผนังมีรอยขีดเขียนเหมือนเดิม แต่คราวนี้เป็นรูปคนกำลังยืนอยู่เป็นแถวเรียงกัน
“เหมือนเค้าเรียกกันมารวมกลุ่มเนอะ” หมิวพูดเบา ๆ
เอกระซิบ “ผมว่าน่าจะเป็นสัญลักษณ์อะไรซักอย่างมากกว่า…”
ขวัญเดินนำถึงชั้นสอง ประตูห้องหนึ่งแง้มอยู่ เธอมองเข้าไป เห็นห้องโล่ง ๆ มีเก้าอี้ไม้ตัวเดียวตั้งอยู่กลางห้อง หน้าต่างปิดสนิทจนแสงลอดไม่ได้
ภูเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าซีดเซียว “โครงสร้างห้องนี้น่าจะเป็นห้องทำกิจกรรม…ดูจากขนาดและการจัดวาง”
ปั้นตั้งกล้องวางบนขาตั้ง หมิวเดินไปนั่งที่เก้าอี้กลางห้อง เธอพูดขึ้นเบา ๆ “มันเย็น ๆ แปลก ๆ ค่ะ”
ทุกอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของแต่ละคนที่หนักขึ้น ขวัญมองไปรอบห้อง เห็นรอยเล็บขูดกับผนังเป็นแนวยาว เธอขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
เอก้มดูนาฬิกา “ทำไมเวลาผ่านช้าจัง…พวกเราจะอยู่ที่นี่ถึงเมื่อไหร่”
ขวัญตอบเสียงเบา “เก็บข้อมูลให้ครบ…แล้วกลับ”
เสียงบางอย่างดังแว่วมาจากชั้นล่าง เหมือนเสียงคนเดินลากเท้า ทุกคนหยุดนิ่ง ภูขยับแว่นแล้วพูดเบา ๆ “ไม่มีใครเข้าไปข้างล่างใช่มั้ย”
ปั้นพยายามจะหัวเราะกลบเกลื่อน “อาจเป็นสัตว์นะ อย่าคิดมาก”
กลุ่มตัดสินใจลงไปชั้นล่างอีกครั้ง สำรวจห้องครัวซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่น ข้าวของกระจัดกระจาย มีถ้วยชามดินเผาแตกหลายใบวางกองอยู่ มุมหนึ่งมีตุ๊กตาผ้ามอมแมมวางคว่ำหน้าเอาไว้
หมิวหยิบตุ๊กตาขึ้นมา หันไปทางขวัญ “คิดว่าเด็ก ๆ ที่นี่เล่นกันมั้ยคะ?”
ขวัญไม่ตอบ เธอจ้องตุ๊กตานั้นนิ่ง ๆ ก่อนวางมันลงที่เดิม เอดูหงุดหงิด “ถ้ามีอะไรแปลก ๆ ผมไม่อยู่แล้วนะ”
จู่ ๆ ไฟมือถือของปั้นดับลงชั่วครู่ ทุกคนตกใจ เสียงเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง
เสียงร้องเบา ๆ เหมือนเด็กเล็กดังแว่วมา ภูรีบหันไปมองต้นเสียง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า
เอเดินห่างออกจากกลุ่ม มุ่งหน้าไปที่ประตูหวังจะออกไปข้างนอก เขาหมุนลูกบิดแต่ประตูเหมือนถูกล็อกจากด้านนอก
ขวัญเดินเข้าไปใกล้เอ “มันเปิดไม่ได้เหรอ?”
เอส่ายหน้า หายใจแรง “มันล็อกเองหรือเปล่า…ใครแกล้ง”
ปั้นพูดขึ้น “อย่าเล่นมุขแบบนี้นะ…ใครจะมาล็อกจากข้างนอกวะ”
ภูยื่นมือไปแตะกระจกใกล้ประตู มองเงาตัวเองที่บิดเบี้ยวในแสงไฟ มือของเขาสั่นเล็กน้อย ก่อนเบนสายตามองทุกคน “เราอาจต้องอยู่ที่นี่จนเช้า”
หมิวกระซิบเสียงสั่น “ถ้ามันไม่ใช่คนที่ล็อกล่ะ…ถ้ามันเป็น…”
ขวัญพูดขัดขึ้นมา “อย่าพูดแบบนั้น…ไม่มีอะไรทั้งนั้น แค่บ้านร้าง”
บรรยากาศในบ้านยิ่งอึดอัดมากขึ้น แต่ละคนต่างเก็บความหวาดกลัวไว้ข้างใน
ขวัญเดินไปสำรวจห้องหนึ่งที่อยู่ติดกับห้องครัว ประตูห้องแง้มอยู่ เธอผลักมันเบา ๆ เข้าไป พบว่าด้านในเป็นห้องเก็บของ เต็มไปด้วยผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ วางกองบนพื้นและกล่องไม้ใบหนึ่ง
เธอหยิบกล่องขึ้นมา เปิดดู พบสมุดบันทึกเก่าแก่ ปกขาดรุ่งริ่ง หมิวตามเข้ามาดูใกล้ ๆ “ของใครเหรอคะ?”
ขวัญเปิดสมุด เห็นลายมือเด็กเขียนแค่ประโยคเดียวซ้ำ ๆ ว่า ‘อย่าเล่นซ่อนหา อย่าเล่นซ่อนหา’ เธอขนลุกวาบ
ปั้นยืนข้างนอกห้อง มองเงาตัวเองบนผนังซึ่งขยับช้ากว่าตัวจริงไปเสี้ยววินาที
ภูสังเกตเห็นรอยขีดเขียนบนกล่องไม้เป็นรูปสี่เหลี่ยมและวงกลมซ้อนกันหลายชั้น “เหมือนตราประทับอะไรซักอย่าง…”
เอเดินวนรอบบ้านอย่างกระวนกระวาย เสียงหายใจของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ “ที่นี่มันมีอะไรแปลก ๆ บอกแล้วว่าไม่น่าเข้ามาเลย…”
หมิวถามเสียงเบา “คุณเอ…กลัวอะไรเหรอคะ”
เอมองหน้าหมิว นัยน์ตาเหมือนจะร้องไห้ “ผมเคยมาที่นี่…ตอนเด็ก ๆ เขาบอกห้ามเล่นซ่อนหา…แต่ผม…”
ขวัญขมวดคิ้ว “คุณเอ คุณหมายถึงอะไร”
เอเม้มปากแน่น ส่ายหน้าไม่พูดต่อ ทุกคนจับตาเขาด้วยความสงสัย
เสียงดังเหมือนของตกกระทบพื้นดังขึ้นที่ชั้นบน ปั้นหยิบกล้องวิ่งขึ้นไปก่อนทุกคน
ขวัญตามขึ้นไปทันที พอไปถึงห้องที่เก้าอี้ตั้งอยู่ พบว่ามีตุ๊กตาผ้าตัวเดิมนอนหงายอยู่กลางห้อง ทั้งที่ก่อนหน้านี้หมิวเพิ่งวางไว้ชั้นล่าง
หมิวหอบหายใจแรง “มันมาอยู่ตรงนี้ได้ไง…ใครแกล้งใช่ไหม”
ภูเดินเข้ามามองรอบห้อง ก่อนสังเกตเห็นเงาดำไหววูบอยู่ที่มุมห้อง ทุกคนหยุดหายใจชั่วขณะ
ปั้นยกกล้องขึ้นถ่ายแต่ภาพในจอกล้องกลับเป็นขาวดำพร่า ๆ ไม่มีอะไรปรากฏ
หมิวยืนข้างประตู เธอสังเกตว่าหน้าต่างห้องนี้เหมือนมืดสนิท ไม่มีแสงลอดเข้ามาเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว
ขวัญมองไปที่ผนังรอบห้อง เห็นรอยขีดเขียนเปลี่ยนไป กลายเป็นรูปเด็ก ๆ นั่งกอดเข่ามุมห้องแต่ละคน ทุกคนหันหน้าเข้าผนัง
เสียงกรีดร้องของเด็กดังแว่วออกมาจากผนัง ทุกคนนิ่งงัน หายใจไม่ออก
ปั้นกระซิบ “ผมอยากกลับบ้าน…”
เอทรุดนั่งกับพื้น มือกุมหัว น้ำตาไหลอาบแก้ม “ผมขอโทษ ผมขอโทษ…”
ขวัญเข้าไปใกล้เอ “คุณเอ คุณรู้ใช่มั้ยว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น”
เอส่ายหน้าอย่างแรง “ผมแค่…ผมซ่อนอยู่ที่นี่…แล้ว…เสียงร้องนั้น…มันไม่หยุด…”
ภูพูดเสียงสั่น “ที่นี่มัน…เหมือนมีบางอย่างวนซ้ำ…”
หมิวจดบันทึกด้วยมือสั่น “เด็ก ๆ พวกนั้น…ไม่เคยได้ออกจากห้องนี้”
ปั้นก้มมองกล้อง เห็นภาพในจอดำสนิท ไม่มีอะไรบันทึกไว้ เขาโยนกล้องทิ้งอย่างหมดแรง
บรรยากาศตึงเครียดมากขึ้น ทุกคนรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองหนักอึ้ง เงาบนผนังขยับไหวเองโดยไม่มีใครขยับตัว
เสียงฝีเท้าเด็กดังอยู่รอบบ้าน พร้อมกับเสียงเด็ก ๆ ร้องเรียกชื่อแต่ละคน
หมิวร้องไห้เบา ๆ “อย่าเรียกฉันเลย…ฉันไม่ได้ทำอะไร…”
ขวัญยืนตัวแข็ง เธอหวนนึกถึงความทรงจำวัยเด็กที่เคยเล่นซ่อนหากับพี่ชายในบ้านร้างแห่งหนึ่ง ก่อนที่พี่ชายจะหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ภูพูดเสียงสั่น “บ้านนี้…มันเป็นกับดัก…ของความกลัว…ของคนที่มีอดีตฝังใจ”
เอกรีดร้องสุดเสียง “หยุดซ่อนหาซักที! ออกไป!”
จู่ ๆ บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน ประตูทุกบานเปิดปิดเองอย่างรุนแรง ลมกรรโชกพัดเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง เงาบนผนังกลายเป็นรูปร่างมนุษย์เต็มไปหมด ทุกคนยืนตะลึง ไม่กล้าขยับ
เสียงเด็กพูดแผ่วเบา “อย่าเล่นซ่อนหา…อย่าเล่นซ่อนหา…”
หมิวทรุดนั่งกับพื้น ร้องไห้โฮ “หนูขอโทษ…หนูแค่แอบดู มันไม่ยุติธรรมเลย…”
ปั้นหลับตาแน่น “ปล่อยพวกเราไปเถอะ…”
ขวัญรวบรวมความกล้า เดินเข้าไปยืนกลางห้อง เธอเปิดสมุดบันทึกขึ้นอ่านซ้ำ ๆ ประโยค ‘อย่าเล่นซ่อนหา’ น้ำตาไหลอาบแก้ม
ขวัญตะโกน “เรามาที่นี่เพื่อจบเกมนี้…เพื่อช่วยพวกเธอ…พอแล้ว!”
บ้านทั้งหลังเงียบสงัด เงาบนผนังหยุดไหว เสียงร้องของเด็กขาดหาย ทุกอย่างเหมือนเวลาแข็งค้าง ทุกคนหายใจไม่ออกไปชั่วขณะ
จู่ ๆ มีเงาเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นกลางห้อง เธอยืนหันหลังให้ทุกคน เสียงเบา ๆ ดังออกมา “ถ้าหยุดซ่อน…จะได้ออกไปมั้ย”
ขวัญเดินเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงข้างเด็กคนนั้น “พวกหนูไม่ต้องซ่อนอีกแล้ว…พวกเราจะพาหนูออกไปเอง”
เงาเด็กค่อย ๆ เลือนหายไป ประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับแสงจันทร์สาดเข้ามา ทุกคนวิ่งออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
เมื่อแต่ละคนวิ่งผ่านรั้วบ้าน เงาดำที่เคยตามหลอกหลอนค่อย ๆ จางหายไป เหลือเพียงเสียงกระซิบแผ่วเบา ‘อย่าเล่นซ่อนหา…’
ทุกคนหยุดหายใจอยู่ริมถนน ปั้นทรุดลงนั่ง น้ำตาไหล เอกุมอกหอบหายใจแรง หมิวยืนกอดตัวเอง ตัวสั่น ขวัญมองกลับไปที่บ้านเลขที่ 32 เห็นแสงไฟจากหน้าต่างวูบวาบสลับไปมา ก่อนจะมืดสนิท
ภูพูดขึ้นเบา ๆ “เราช่วยพวกเขาได้ไหม…หรือแค่รอดมาได้เอง”
ขวัญนิ่ง เธอไม่ตอบ มองไปที่สมุดบันทึกในมือ ก่อนจะฉีกหน้าสุดท้ายออก วางลงบนพื้นปลิวไปตามสายลม
เสียงลมหายใจของป่าแผ่วเบา บ้านเลขที่ 32 ยังคงเงียบงัน ราวกับรอคอยเกมซ่อนหารอบใหม่…
