เสียงล้อรถบัสครูดกับพื้นดินหน้าป้ายเล็กกลางทุ่งนา ฝนเพิ่งซาเม็ด อากาศเหนียวหนืด หญิงสาวร่างผอมในเสื้อยืดขาดๆ กับกระเป๋าเป้จึงก้าวลงพลางสูดลมหายใจลึกๆ สายลมเย็นเยียบปะทะใบหน้า เธอชื่อ “อัญญา” ไม่ได้กลับบ้านเกิดมาหลายปีแล้ว หลังถูกไล่ออกจากงานในเมืองใหญ่ ไม่มีที่ไป เธอจึงต้องหันกลับมาเริ่มต้นใหม่ที่นี่ บ้านหลังเก่าที่เคยอบอุ่นแต่กลายเป็นแปลกตาเมื่อเวลาผ่านไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!บ้านไม้สองชั้นทรุดโทรมตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน รอบบ้านมีลานดินกว้างโล่งปราศจากต้นไม้ อัญญาเดินลากกระเป๋าเข้าประตูรั้ว เสียงประตูเหล็กขึ้นสนิมดังเอี๊ยดอ๊าด แม่ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ากังวล ดูเหมือนแม่จะแก่ลงมากกว่าครั้งสุดท้ายที่เจอ
“หิวไหมลูก” แม่ถามเบาๆ ขณะตักข้าวต้มให้อัญญา บรรยากาศในบ้านเงียบงัน มีเพียงเสียงนาฬิกาแขวนและเสียงข้าวต้มในถ้วย “แม่ ยังมีใครอยู่แถวนี้บ้าง” อัญญาถามพลางมองไปรอบบ้าน แม่หลบตา “เขาย้ายกันไปเกือบหมด เหลือแต่คนแก่กับเด็ก”
ดึกคืนนั้น อัญญาถูกปลุกด้วยเสียงเหมือนมีบางอย่างขูดบนพื้นหน้าบ้าน เธอเดินลงมาแอบดูทางหน้าต่าง เห็นเพียงเงาดำๆ บางอย่างเลื้อยเคลื่อนไปในลานดินใต้แสงจันทร์ อัญญากลั้นหายใจ เงานั้นหยุดชะงักเหมือนรู้ว่าถูกจ้อง ก่อนจะค่อยๆ ละลายหายไปในความมืด
เช้าวันรุ่งขึ้น อัญญาตื่นขึ้นมาเจอแม่ยืนมองลานดินผ่านหน้าต่าง มือนั้นสั่นเทา “อย่าเหยียบลานดินนะลูก” แม่พูดเสียงเบา “ทำไมคะ” อัญญาถาม แม่เพียงส่ายหน้า ไม่ตอบ
อัญญาเดินไปร้านขายของชำเจอป้าเฉลียว แกมองอัญญาแปลกๆ ก่อนพูดด้วยเสียงกระซิบ “กลับมาทำไมลูกเอ๋ย บ้านนั้น…ลานนั้นมันไม่ดีนะ อย่าไปยุ่งนะ” อัญญาไล่ถามแต่ป้าก็ตอบเพียง “มันเป็นเรื่องเก่า อย่าขุดขึ้นมาอีกเลย”
กลางคืน เสียงขูดดังขึ้นอีก อัญญานอนไม่หลับ เธอเดินออกไปเงียบๆ เห็นแมวขาวตัวหนึ่งนั่งนิ่งอยู่ริมลาน มันจ้องไปที่จุดหนึ่งในลานดิน ดวงตาเหมือนสะท้อนแสงไฟ แล้วมันก็ร้องเสียงแหลมวิ่งหนีหายไป
อัญญาเริ่มฝันถึงเด็กหญิงผมยาววิ่งวนอยู่ในลานดิน แต่ละคืนฝันก็ชัดเจนขึ้น เด็กคนนั้นหันหน้ามามอง อัญญาสะดุ้งตื่นด้วยเหงื่อชุ่มกาย
เช้าวันหนึ่ง แม่หายไปจากบ้าน อัญญาตามหาเจอแม่ยืนเหม่ออยู่ขอบลานดิน แม่พูดเสียงสั่น “อย่าเดินเข้าไปนะลูก อย่าให้ใครเข้าไป” อัญญาโอบแม่กลับบ้าน แววตาแม่เต็มไปด้วยความกลัว
คืนต่อมา อัญญาได้ยินเสียงเด็กหัวเราะแว่วลอยมาตามลม เธอออกมาเห็นเงาดำสายหนึ่งวนรอบลาน เงานั้นหยุดตรงกลางลาน ก่อนไหลซึมหายลงดิน
วันต่อมา ต้นไม้ในลานดินถูกโค่นทิ้งเหลือแต่ดินเปลือยแล้ง อัญญาสังเกตเห็นรอยเท้าเด็กเล็กๆ เป็นทางวนไปมา เธอถามแม่ “ใครเดินเล่นตรงนี้หรือคะ?” แม่พูดเสียงสั่น “ไม่มีใครกล้าเข้าไปนานแล้วลูก…”
เพื่อนเก่าสมัยมัธยมชื่อ “เปิ้ล” มาเยี่ยม เธอเลี่ยงไม่มองลานดิน “ยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ เปิ้ล?” เปิ้ลเงียบไปนาน ก่อนพูด “อย่าอยู่คืนนานนะอัญ บ้านนี้…มันมีอะไรไม่ดี”
คืนนั้น เสียงขูดกับเสียงกระซิบดังขึ้นรอบบ้าน เงาดำปรากฏอยู่ในมุมสายตาของอัญญาเป็นระยะ เธอเริ่มเห็นภาพหลอนของเด็กหญิงในชุดสีขาวเดินวนในลานดิน แม่อัญญากลัวจนร้องไห้ “แม่ขอโทษ แม่ไม่อยากให้ลูกกลับมาเจอ…”
อัญญาพยายามไถ่ถามแม่ถึงความลับ แต่แม่เอาแต่ร้องไห้และซ่อนตัวอยู่แต่ในห้อง อัญญาค้นบ้านอย่างสิ้นหวัง เจอกรอบรูปเด็กหญิงคนหนึ่งในกล่องเก่า เด็กในรูปดูคล้ายกับอัญญาตอนเด็ก แต่แววตานั้นเศร้าลึก
กลางคืน ฝนตกหนัก อัญญาได้ยินเสียงลมหอบแผ่วกับเสียงขูดดังขึ้นใกล้กว่าเดิม เธอเดินออกไปที่ลานพร้อมไฟฉาย เสียงกระซิบลอยวนรอบตัว “กลับบ้าน…กลับบ้าน…”
อัญญายืนอยู่กลางลานดิน รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่ไหลลึกเข้ามาในกระดูก เงาดำค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงร้องไห้แหลม เงานั้นแปรเปลี่ยนเป็นเด็กหญิงผมยาวในชุดสีขาว ใบหน้าซีดเผือด เย็นชา เด็กหญิงจ้องอัญญาด้วยสายตาว่างเปล่า
“หนู…คือใคร” อัญญาถามเสียงแผ่ว เด็กหญิงไม่ตอบ เพียงชี้นิ้วไปที่บ้าน “แม่…แม่…” เสียงเบาบางนั้นเหมือนลอยมาตามลม อัญญาวิ่งกลับเข้าบ้าน เปิดไฟทั้งหลัง แต่แม่หายไป
อัญญาค้นทั่วทั้งบ้าน พบแม่ซ่อนตัวอยู่ใต้บันได สั่นเทิ้มจนพูดไม่ออก “เรื่องนั้น…มันเป็นความผิดของแม่เอง” แม่พูดเสียงแผ่ว “เด็กคนนั้น…แม่เคยไล่เธอออกจากบ้าน…แม่กลัว…แม่ขอโทษ”
ความทรงจำผุดขึ้นมาในสมองอัญญาอย่างกะทันหัน เธอจำได้ว่าเคยมีเด็กหญิงเพื่อนเล่นอยู่ด้วยกันในวัยเด็ก วันหนึ่งเกิดเหตุการณ์บางอย่าง เด็กหญิงถูกกล่าวหาเรื่องขโมย แม่ไล่เธอออกไป เธอหายไปในลานดิน ไม่มีใครพบตัวอีกเลย
อัญญารู้สึกเหมือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าหนักขึ้นเรื่อยๆ เงาดำเริ่มโอบล้อมลานดิน เสียงกระซิบดังขึ้นทุกทิศทาง “กลับบ้าน…กลับบ้าน…” อัญญาร้องไห้ “ฉันขอโทษ ฉันจำได้แล้ว…”
ดินในลานเริ่มยุบตัวลงช้าๆ เงาดำกลายเป็นมือมากมายที่พยายามดึงอัญญาลงไป อัญญาต่อสู้ ร้องขอให้แม่ช่วย แต่มือเหล่านั้นเย็นเฉียบและทรงพลัง
แม่วิ่งออกมา “ปล่อยลูกฉันไป! ฉันผิดเอง!” แม่ยอมเดินเข้าไปในลานดินด้วยตัวเอง ดินดูดแม่ลงอย่างช้าๆ เงาดำค่อยๆ หายไปพร้อมเสียงร้องไห้แผ่วเบา
อัญญานั่งร้องไห้อยู่ขอบลาน รุ่งเช้า เธอยังนั่งนิ่ง ไม่มีใครในหมู่บ้านกล้าเข้าใกล้บ้านหลังนั้นอีกต่อไป ลานดินกลับมาเงียบสงัดเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แต่อัญญายังคงได้ยินเสียงกระซิบเบาๆ ในลมทุกคืน “กลับบ้าน…กลับบ้าน…” เธอรู้ว่าความผิดนั้นจะไม่มีวันลบเลือน
