แสงไฟโคมเจ้าพายุสาดส่องริ้วหมอกที่ไหลเอื่อยเหนือหมู่บ้านซึ่งซ่อนตัวบนตีนเขา แก้ว หญิงสาววัยสิบเจ็ด ปาดผมเปียกน้ำค้างออกจากหน้าผาก พลันเงยหน้ามองบ้านไม้กระท่อมหลังถัดไป เสียงหอบหายใจของเธอดังสวนกับความเงียบของคืนอึมครึมที่เหมือนทุกสิ่งกำลังเฝ้ามอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“กลัวเหรอ?” เสียงเปรม กระซิบเบา ๆ ราวกลัวหมอกจะขโมยคำพูดไป เธอหลบสายตา ยืนกอดสมุดจดเล่มหนาแน่นตลอดเวลา เปรมคือเพื่อนสนิทที่สุดและเหตุผลเดียวที่คืนนี้เธอออกจากบ้านยามนี้
แก้วประหม่า แต่อดถามไม่ได้ “แล้วเราจะเห็น…เงานั่นจริงเหรอ?”
เปรมพยักหน้าเล็ก ๆ “คืนนี้มันมาเสมอ…ถ้ามีใครหายไป”
สายลมเย็นพลิกขนแขนแก้ว เธอก้าวไปข้างหน้า ประตูบ้านไม้ที่ปิดแน่นดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยเสียงลือของหมู่บ้านตั้งแต่เมื่อคืน เมื่อมยุรี เพื่อนในกลุ่มของเธอ หายตัวไปจากบ้านไร่ ไม่มีใครเจอร่องรอยอะไรนอกจากเงาหมอกดำวาบผ่านหน้าต่าง
ระหว่างที่ทั้งสองมองหน้ากัน ลมเย็นพลันสั่นนัยน์ตาแก้วจนเธอพูดไม่ออก เปรมเอื้อมมือมาแตะแขนเธอเบา ๆ “ไปเถอะ เดี๋ยวแม่จะรู้ว่าเราออกมา”
ทั้งสองเดินตามแนวหมอก ข้ามสะพานไม้เก่า ลอดใต้ต้นฉำฉา อินทร เพื่อนร่วมกลุ่มอีกคน เดินปรี่เข้ามาอย่างกระวนกระวาย “มันเริ่มแล้ว เขาพูดกันว่าคืนที่ใครหาย เงาจะพาไปลึกกว่าเดิม”
“อย่าพูดพล่อย ๆ” เตชิต เสียงทุ้มของชายหนุ่มร่างสูงตัดบท ทุกสายตาหันไปจับจ้อง เตชิตพยายามแกล้งหัวเราะกลบเกลื่อนความหวาดกลัวในดวงตา แต่มือกลับกำลูกกุญแจจนแน่นเกินควร
แก้วเหลือบดูพวกเขาทีละคน ทุกคนล้วนซ่อนไม่มิดความกลัว “แต่พวกเราต้องหามยุรีให้เจอ ถ้าไม่คืนนี้ ก็สายเกิน…”
ไม่มีใครขัด ทุกคนตกลงจะเดินป่าตามเงาผ่านหมอก เพื่อหาความจริง
ฝ่าแนวป่า หมอกขาวข้นจนแทบแยกไม่ออกว่าคือลำต้นไม้หรือคน ทุกย่างก้าวมีเพียงเสียงหายใจและใบไม้ใต้เท้า แก้วจับสังเกตเตชิตที่เดินนำหน้า ดูเขามั่นใจแต่กลับหยุดเท้าลงทีละก้าวราวลังเล เธออยากถามแต่เก็บความคิดไว้ก่อน
“มาเถอะ… ถ้ามีอะไรก็อยู่ใกล้ ๆ กันไว้นะ” เปรมกระซิบข้างหูแก้ว ลมหายใจอุ่นผ่าวแตะเนื้อเธอจนเผลอชะงัก เปรมลอบมองใบหน้าแก้วในความมืด ไฟโคมวูบวาบเพียงพอดึงสายตาให้สบตากันชั่วขณะ หัวใจแก้วเหมือนไม่มั่นคงขึ้นมา
แต่จู่ ๆ อินทรหยุดเดิน เสียงสนิมในจังหวะเท้าเงียบกริบ “ได้ยินไหม?” ไม่มีเสียงนอกจากหัวใจที่เต้นร่วมกันในหมอก แล้วเงาเล็ก ๆ ก็ไหววาบที่ข้างต้นไม้เบื้องหน้า มันแว่บหายไป ก่อนไฟจากโคมในมือเตชิตจะกะพริบวาบวูบ
เปรมสูดหายใจ “แน่ใจนะว่าไม่นก?”
อินทรเสียงสั่นนิด ๆ “มันไม่ใช่นก…เมื่อกี้เหมือนมีเด็กผู้หญิงเดินผ่านข้างต้นไม้” ทุกคนมองหน้ากันอย่างกังวล
แก้วตัดสินใจ “ถ้าพวกเราไม่ไปต่อ ก็คงไม่มีทางเจอ…”
เตชิตนิ่งนาน มุมปากขยับอะไรบางอย่างก่อนไฟโคมจะดับลงเป็นครั้งที่สอง
พวกเขาต่างถอยหายใจ เงาของหมอกพลันรวมตัวคล้ายคลึงรูปร่างมนุษย์ กระซิบเสียงเย็นเยียบ “อย่าตามฉัน…”
อินทรถอยกรูด เปรมคว้าต้นแขนแก้วแน่นจนเจ็บ หัวใจของทุกคนวิ่งพล่านในอก
แต่แก้วสบตากับเงานั้น ผืนหมอกเหมือนค่อยๆ ถอยคลอนภายใต้แสงไฟลางเลือน เธอรวบรวมความกล้าถาม “มยุรี—เป็นเธอใช่ไหม?”
เงาเงียบ เสียงสะอื้นหวีดหวิวผ่านหมอก “อย่า… มันจะพาพวกเธอไป…”
เปรมกระชากแขนแก้วพร้อมอินทรและเตชิตวิ่งสวนออกจากแนวหมอก
เมื่อมาถึงลานหน้าศาลาพักร้อน น้ำเสียงสั่นเครือของทุกคนแทรกเงียบงันในอากาศ “เมื่อกี้…มันพูดกับเราใช่ไหม?”
เตชิตนิ่งนาน ชะงักหายใจค้าง “ต้องมีอะไรที่เราไม่รู้เกี่ยวกับมยุรี เรื่องเงา เรื่องหมอก…”
แก้วหันมองเปรม เปรมหลบสายตา มือกำผ้าพันคอแน่นขึ้น
คืนต่อมา สายตาของผู้ใหญ่ในหมู่บ้านจับจ้องกลุ่มวัยรุ่น สายตานั้นปิดบังอะไรบางอย่าง มารดาของมยุรีเดินผ่าน โบยสายตามืดมนให้กลุ่มแก้ว
อินทรกระซิบเบาที่สุด “เขารู้มากกว่าที่เราคิด”
เปรมเริ่มพูดอย่างจริงจัง “หรือจริง ๆ แล้ว…เขาปิดบังอะไรเรา?”
เตชิตมองหน้าผู้อาวุโส “ผมจะไปถามให้รู้ มยุรีเป็นเพื่อนผม ผมไม่ยอมให้ใครกลืนเธอไปในหมอกแบบนี้” อินทรท้วง “ถ้ามันอันตราย…?” เตชิตนิ่ง “ฉันจะไม่ทำอะไรพล่อย ๆ อีกแล้ว”
แก้วเงียบงัน ในใจเต็มไปด้วยความกลัวผสมกับบางอย่างที่บอกไม่ได้ เธอคิดถึงคำพูดในหมอก อย่าตาม…แล้วทำไมมยุรีถึงอยากหายไปจริง ๆ หรือ?
รุ่งเช้า ตลอดใต้ถุนบ้าน แก้วพบสมุดบันทึกหนาเล่มหนึ่งซ่อนอยู่ รอยขีดเขียนผิดปกติหน้าหนึ่ง “ฉันเห็นพวกนั้นในหมอกทุกคืน… พวกเขาเรียกหาใครสักคน”
เธอนำสมุดไปให้เพื่อน ๆ “มยุรีเหมือนเขียนถึงบางอย่าง…เรื่องเดิมที่ผู้ใหญ่ห้ามพูดถึง”
อินทรเปิดประเด็น “เราต้องเข้าไปในใจกลางหมอก หมู่บ้านเก่าที่ถูกทิ้ง” เปรมลังเล “ถ้ามันเป็นเรื่องจริง…”
ทุกคนต่างพยายามซ่อนความกลัว เปรมรวบรวมความกล้าจับมือแก้วไว้ “ถึงฉันจะกลัว แต่ฉันไม่อยากเสียเธอไปอีกเหมือนมยุรี” แก้วใจเต้นแรง แต่ขยับมือออก เงียบงันครู่หนึ่ง
อินทรและเตชิตเตรียมของ จำต้องเอาไฟฉาย เชือก มีดพกติดมือ ทุกคนเดินตามทางเก่าที่ปกคลุมด้วยหมอกแน่น หมาท้องถิ่นเห่าต้อนรับเหมือนรู้ว่ามีสิ่งผิดปกติ
กลุ่มมาถึงศาลาทรุดโทรมกลางหมอก เสียงเด็กหัวเราะแผ่วเบาแว่วจากทางลม “อย่าเข้ามา…” เสียงนั้นก้มต่ำ แก้วกลืนกลืนน้ำลาย รวบรวมใจ “ถ้ามีวิญญาณ…เราขอแค่เพื่อนเราคืน”
เงาดำเคลื่อนไหวชัดเจนขึ้นในหมอก “ใคร ๆ ก็ต้องจาก… ระวังด้วย” น้ำเสียงเย็นเฉียบจนทุกคนสั่น ขณะเดียวกัน เตชิตตะโกน “มยุรี! ถ้าเธออยู่ที่นี่ ออกมาคุยกับเรา!”
เงาใหญ่ขึ้น ชัดเจนเป็นรูปร่างหญิงสาวผมยาวสะบัดจากปลายตา ใบหน้าซีดขาวสะท้อนสายตาว่างเปล่า “ถ้าพวกเธอไม่หยุดค้นหา คนต่อไป…จะไม่ใช่แค่ฉัน”
อินทรถอยหลายก้าว เปรมเม้มปากแน่น ในนัยน์ตาอ่อนแสงความเศร้า เจ็บปวด และโกรธแค้นสุมรวมอยู่
แก้วก้าวออกมา เธอรวบรวมใจพูดเสียงสั่น “เราจะหยุด…ถ้าเธออยากได้อิสระ แต่ขอโอกาสให้เรารู้ความจริง”
หมอกข้นขึ้นจนแสงทะลุไม่ได้ เสียงหัวเราะปนสะอื้นแทรกหมอกจนหัวใจทุกคนร้อนฉ่า “ถ้าอยากรู้…ต้องกล้าสู้ความกลัวในใจตนเอง”
อินทร กระชากแขนเตชิตไว้ หัวใจเต้นลั่น “เรา…กลัว…”
เปรมมองแก้ว พูดเบา ๆ “เธอกลัวอะไรที่สุด?”
แก้วนิ่ง คำพูดค้างที่ปลายลิ้น “ฉันกลัวการอยู่คนเดียว กลัวไม่มีใครรัก กลัวเสียเธอกับทุกคน…” คำสารภาพนั้นทำให้เปรมตาแดงซึมขึ้น
อินทรยืนมือสั่นบอกว่า “ฉันกลัว…กลัวว่าความจริงจะทำร้ายเรา”
เตชิตพูดช้า ๆ “ฉันกลัวว่าที่ผ่านมาทุกอย่างอาจเป็นความผิดฉัน”
ประกายเงาหมอกเปล่งแสงจ้า เงาผู้หญิงพลันหายไป ปรากฏร่างมยุรียืนอยู่ นัยน์ตานั้นเต็มไปด้วยน้ำตา “ขอโทษ…ฉันแค่ไม่ไหว…”
แก้ววิ่งเข้ากอดมยุรี ทุกคนเข้าไปล้อม มยุรีพูดเสียงสั่น “หมอกนี่…มันดูดทุกอย่างไป ความเศร้า ความกลัว ความผิด ทุกอย่างที่เราซ่อนไว้”
เตชิตทรุดนั่ง เผลอโอบมยุรีไว้บ้าง “เราขอโทษ…เราควรฟังความรู้สึกเธอตั้งนานแล้ว”
อินทรปาดน้ำตา หันไปหาเปรม “เราต้องไม่ปิดบังกันอีก รู้ไหม?” เปรมพยักหน้า หัวเราะในน้ำตา ถอนหายใจใหญ่
สายหมอกค่อย ๆ แผ่วลง แสงสว่างแรกของวันส่องตัดผ่านแนวป่า ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านยืนเงียบในระยะไกล เหมือนรู้สึกถึงการเปลี่ยนผ่านบางอย่าง
มยุรีพูดเสียงแผลด “ไม่ต้องกลัวหมอกอีกแล้ว…ที่เรากลัวที่สุดคือการต้องแบกรับคนเดียว” เปรมจ้องแก้ว “เธอกล้าพูด กล้ารัก กล้ากลัว นั่นแหละ…ทำให้เราไม่ใช่เงาในหมอกอีกต่อไป”
สี่คนเดินออกจากใจกลางมวลหมอกด้วยกัน เสียงหัวเราะ เสียงน้ำตาเสียงจริงใจสลับกันกลางเช้าวันใหม่ ทุกคนต่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป — แม้หมอกจะคลุมภูเขาตลอดไป แต่หัวใจพวกเขาได้พบแสงไฟเล็ก ๆ ที่แท้จริง กลางม่านหมอกที่เคยกลืนกินเงาของกันและกัน
