เสียงเพลงเบา ๆ ล่องลอยออกมาจากห้องของอายในคอนโดสูงวิวแม่น้ำ เจ้าของเสียงเป็นหญิงสาวผมยาว ใบหน้าคม มีเสน่ห์จากรอยยิ้มที่ใครเห็นต่างรู้สึกสบายใจ อายหมุนแผ่นเสียงจากวิทยุเก่า อากาศเย็นแทรกผ่านหน้าต่าง เปิดแง้มเป็นรูเล็ก ๆ เธอนั่งเหม่อมองแสงวิบวับของเมือง ข้าง ๆ มีโน้ตบุ๊กเปิดค้างไว้ กับพิซซ่าแช่แข็งที่กินไม่หมด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!อีกฟากของผนัง อิฐหนุ่มร่างสูงผิวคล้ำจัดการกับงานออกแบบด่วนบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แว่นตาเล็ก ๆ ร่วงลงมาถึงปลายจมูก อิฐขยี้ผมอย่างหงุดหงิด ลุกไปเทน้ำ แล้วชะงักเมื่อได้ยินเพลงโปรดตัวเองลอยมาตามลมจากห้องข้าง ๆ
อายปิดวิทยุ ก่อนจะลุกไปหยิบกระดาษโน้ตเล็ก ๆ เขียนว่า “เพลงนี้ชอบเหมือนกันเลยค่ะ :D” แล้วค่อย ๆ สอดไว้ใต้ประตูข้างห้อง ทุกคืนที่เธอรู้สึกโดดเดี่ยว กระดาษเล็ก ๆ แบบนี้จะโผล่มาอย่างสม่ำเสมอ
เช้าวันต่อมา อิฐเปิดประตูเจอกระดาษโน้ต เขายิ้มเงียบ ๆ ก่อนเขียนตอบ “คุณก็ฟังวนทุกคืนเลยนะครับ ชอบเสียงหัวเราะจากในห้องคุณ” แต่ลังเลอยู่นานกว่าจะกล้าสอดมันกลับไปใต้ประตูห้องอาย
เสียงโทรศัพท์จากแม่ของอิฐดังขึ้น แพร่บรรยากาศตึงเครียดทันที “เมื่อไหร่จะกลับบ้าน เลิกหมกตัวอยู่แต่ในคอนโด มีงานดี ๆ ทำแล้วหรือยังลูก…” เสียงแม่ของอิฐตอกย้ำถึงความล้มเหลว ไม่ได้ทำตามคาดหวังของครอบครัว อิฐเงียบ ไม่กล้าเถียง
อายกลับมาเจอกระดาษโน้ตยิ้มบาง ๆ แล้วนั่งอ่าน เธอลังเลเอามือแตะประตูเหมือนอยากจะพูดบางอย่างออกไป แต่ก็ถอนหายใจแล้วเลือกหรี่ไฟในห้อง ให้อากาศเงียบเหงาอยู่ต่อไป
วันรุ่งขึ้น อายไปทำงานที่สถานีวิทยุ เธอจัดรายการช่วงกลางคืน เน้นเปิดเพลงและพูดคุยกับผู้ฟังที่โทรเข้ามาปรึกษาปัญหาหัวใจ บางวันอายจะทิ้งประโยคปลายรายการว่า “ถ้าเธออยู่แถวนี้ ฝากบอกด้วยว่าขอบคุณที่เลือกเพลงนี้เหมือนกันนะคะ” ใครฟังก็ไม่รู้ว่าเธอหมายถึงใคร
กลับมาคอนโด อิฐยังคงอยู่กับจอคอมพิวเตอร์ งานออกแบบเข้าเดดไลน์ เงินใกล้หมด เขาอยากออกจากวงการกราฟิกไปลองอะไรใหม่ ๆ แต่ความกลัวล้มเหลวฉุดรั้งไว้ เสียงเพลงแผ่วเบาจากข้างห้องเหมือนปลอบใจเขาอีกครั้ง
ค่ำวันหนึ่ง อายเดินออกไปหยิบน้ำ บังเอิญเจออิฐกำลังสอดกระดาษโน้ต เธอชะงัก เงียบ และไม่ได้เอ่ยทัก แต่อิฐหน้าแดง รีบขยับออกไปเร็วเกินปกติ
ในรายการวิทยุคืนนั้น อายเปิดเพลงใหม่ด้วยน้ำเสียงเปลี่ยนไป มีความประหม่าแฝงอยู่ชัดเจน เธอหนีจากไมค์แล้วเดินกลับคอนโดแบบใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
อิฐเขียนโน้ตอีกแผ่น “วันนี้เห็นตัวจริงแล้วตกใจนิดหน่อย :)” แล้วลังเลจะสอดหรือไม่สอด สุดท้ายเขาเลือกซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ
อายหยิบพิซซ่าเย็นเฉียบมากินกับนมหมดอายุ เธอหัวเราะกับตัวเองอย่างขื่น ๆ โยนพิซซ่าลงถังแล้วหยิบโทรศัพท์มาเปิดดู DM เพจสถานีวิทยุ พบว่ามีข้อความเข้ามาอวยพร รอยยิ้มบนใบหน้ากลับมาก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
เช้าวันหนึ่ง ขณะที่อายกำลังจะเปิดประตูไปทำงาน เธอเห็นอิฐออกมาพอดี สนทนาสั้น ๆ แลกยิ้มและสบตากันแบบเก้อ ๆ
อิฐ : “จะไปทำงานเหรอครับ”
อาย : “ค่ะ… ฝนกำลังจะตก ดูแลตัวเองด้วยนะคะ”
อิฐ (เงียบ ลังเล) : “…ขอบคุณครับ”
ทั้งคู่ยิ้มจาง ๆ ก่อนเดินแยกกัน ไม่มีคำพูดอื่นต่อ
ในห้องประชุมสถานี หัวหน้าของอายตำหนิรายการว่าไม่เข้มข้นพอ อยากให้ทำเอเนอร์จี้เหมือนดีเจรุ่นใหม่ ๆ อายอึดอัด ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะดื้อหรือเปลี่ยนตามดี หัวหน้าทิ้งท้ายว่า “อย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวมาใส่ในงานมากนัก คนฟังเขาจับได้”
อิฐได้รับงานใหม่ ทำให้เขาต้องแก้แบบตลอดทั้งคืน เสียงโทรศัพท์จากแม่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แม่บอกว่าจะมาหาที่คอนโด อิฐตกใจ บรรยากาศในห้องชวนอึดอัดขึ้นทันที
คืนนั้น อายได้ยินเสียงโวยวายเบา ๆ จากห้องอิฐ ผนังบางทำให้เธอรู้หมดว่าเกิดปัญหาระหว่างแม่กับอิฐ อายลังเล ระหว่างอยากออกไปปลอบกับกลัวจะล้ำเส้น เธอจึงเลือกเขียนโน้ตว่า “ทุกครั้งที่รู้สึกแย่ ลองเปิดเพลงนี้ดูนะ” แนบลิงก์ Spotify แล้วสอดไปใต้ประตู
อิฐเห็นโน้ต น้ำตามันไหลแบบไม่รู้ตัว เขากดฟังเพลงนั้นจนจบ สูดลมหายใจลึก ๆ รู้สึกอบอุ่นขึ้นด้วยสัมผัสที่จับต้องไม่ได้จากห้องข้าง ๆ
วันถัดมา ทั้งสองเจอกันในลิฟต์ ความเงียบอึดอัดยืดยาว อิฐเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
อิฐ (เสียงเบา) : “…ขอบคุณสำหรับเพลงครับ มันช่วยได้มาก”
อาย : “ถ้าวันไหนไม่ไหว ก็เคาะผนังได้นะคะ”
อิฐหัวเราะเบา ๆ ตอบแผ่ว ๆ : “งั้นผมคงต้องเคาะทั้งคืนเลยละ…”
อายยิ้มให้ รอยยิ้มที่อบอุ่นกว่าทุกครั้ง ก่อนทั้งคู่ออกจากลิฟต์คนละทิศ
เวลาผ่านไป มีคืนหนึ่งอิฐพยายามวาดคอนเซปต์งานใหม่ เขาท้อแท้ ออกไปยืนระเบียง เสียงเพลงแห่งความหวังจากวิทยุห้องอายลอยมากระทบ อิฐมองข้ามไปเห็นเงาตะคุ่มของอายที่ระเบียงตรงข้าม เงียบอยู่นานก่อนจะยกมือโบกเบา ๆ อายเห็นจึงโบกตอบ ยิ้มให้ในความมืด ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวอย่างเงียบงัน
ฝนตกหนักในคืนที่อายกลับจากงาน อิฐเห็นอายก้มหน้าถือของพะรุงพะรัง เดินเปียกปอนจากป้ายรถเมล์ เขาถ่อมตัวออกมารับ ช่วยถือของโดยไม่พูดมาก มองหน้าอายเพียงแวบเดียว
อาย : “ขอบคุณนะคะ ไม่คิดว่าคุณจะออกมา…”
อิฐ : “เห็นคุณเปียก…เลยรู้สึกแปลก ๆ ถ้าไม่ช่วย”
อายหัวเราะในลำคอ เงียบไปนาน : “ปกติฉันจัดการเองทุกอย่าง… แต่คืนนี้อาจเป็นข้อยกเว้นได้ไหมคะ”
อิฐสบตาอาย ชั่วขณะเหมือนจะเอื้อมไปจับมือแต่หยุดไว้ แค่ช่วยถือของจนถึงประตูห้อง
วันเสาร์ อายเล่าว่าจะจัดรายการสดที่ห้าง อิฐลังเลอยู่นานก่อนตัดสินใจไปแอบดูแต่ไม่เข้าไปทัก ขณะยืนดูห่าง ๆ อิฐเห็นอายยิ้ม เชื่อมั่น ดูมีความสุขบนเวที
คืนนั้น อายเปิดเพลงขอบคุณเพื่อนบ้านในรายการ ให้ฟังเพลงเพื่อคนที่อยากก้าวข้ามความกลัว เธอบอกเสียงเบา ๆ ว่า “บางคนแค่ให้กำลังใจก็พอแล้ว ไม่ต้องรู้จักกันดีนักก็เข้าใจกันได้” อิฐฟังอยู่ในห้อง มุมปากยิ้มจาง ๆ
วันหนึ่ง แม่ของอิฐมาคอนโดและเห็นอายเดินออกมาพอดี แม่ทักพร้อมรอยยิ้ม อายลอบสังเกตเห็นอิฐยืนเกร็งอยู่ข้างแม่ แม่พูดอะไรกับอิฐเสียงดังเรื่องงาน อายพยายามทำตัวกลมกลืน แต่สัมผัสถึงความอึดอัดระหว่างแม่ลูกชัดเจน
หลังเหตุการณ์นั้น อิฐเก็บตัว เงียบเฉียบ โน้ตหยุดสอดผ่านประตูไปหลายวัน อายเริ่มเหงา เปิดเพลงเศร้าทุกคืน พร้อมกล่องขนมที่ซื้อมาเผื่อใครบางคนแต่กินคนเดียว
อายลองเคาะผนังเบา ๆ คืนหนึ่ง อิฐไม่ได้ตอบกลับ เธอน้ำตาไหลเงียบ ๆ รู้สึกเหมือนกำลังจะเสียเพื่อนเพียงคนเดียวในเมืองใหญ่
รุ่งเช้า อิฐเหลือบมองกระดาษโน้ตที่ไม่ได้เขียนค้างไว้ เขาเดินออกจากห้องไปเงียบ ๆ ไม่ได้ทิ้งข้อความให้ใคร ก่อนออกจากคอนโดอย่างเร่งด่วน
ค่ำวันนั้น อายได้รับข้อความเสียงทางวิทยุจากผู้ฟังนิรนาม เขาพูดเสียงอาย ๆ ว่า “ขอบคุณสำหรับเพลงในทุกคืน อยากให้รู้ว่าบางทีคนข้าง ๆ ก็แค่กลัวจะไม่ดีพอกับใครสักคน…”
อายยิ้มทั้งน้ำตา เข้าใจว่าอิฐคือคนที่เธอคุยด้วยมาโดยตลอด เธอวิ่งออกไปหน้าตึก เจออิฐยืนลังเลใต้ไฟทางเดิน
อิฐ : “ผม… ไม่เคยกล้าพอจะพูดตรง ๆ ขอโทษที่อยู่ ๆ ก็หายไป”
อาย : “ฉันต่างหาก… ที่ไม่กล้าเอื้อมไปหาให้เต็มที่สักที”
อิฐหัวเราะเบา ๆ น้ำตาคลอ : “แล้ววันนี้… เราจะลองดูใหม่ด้วยกันไหมครับ”
อายพยักหน้า ทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันในความเงียบและสายฝนที่โปรยปรายแบบไม่รีบเร่ง
เดือนต่อมา อายกับอิฐเริ่มค่อย ๆ ใช้เวลาร่วมกัน เรียนรู้ความฝัน ปัญหา และข้อบกพร่องของกันและกัน อิฐเริ่มกล้าออกจากงานเดิมมาเริ่มต้นบริษัทเล็ก ๆ ของตัวเอง อายกล้าเสนอรูปแบบรายการใหม่ที่ถ่ายทอดใจตัวเองมากขึ้น
ในคืนหนึ่งที่ฝนตก อิฐเปิดเพลงอายชอบจากวิทยุในห้องตัวเอง เสียงเพลงดังทะลุผนังอย่างตั้งใจ อายได้ยินแล้วหัวเราะ วิ่งมาตามหาอิฐ เจอกันที่ระเบียง ทั้งสองยิ้มให้กันโดยไม่ต้องพูดอะไร ความเงียบอบอุ่นของคนสองคนเชื่อมต่อกันโดยที่คำพูดไม่จำเป็นต้องมีมากมาย
สุดท้าย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เดินหน้าอย่างช้า ๆ แต่แนบแน่น ผ่านเพลง กระดาษโน้ต ความกลัว และฝนที่โปรยปรายเสมอในเมืองใหญ่ ความเหงาไม่ใช่สิ่งน่ากลัวอีกต่อไป เพราะสัญญาณระหว่างใจสองดวงได้เชื่อมถึงกันโดยไม่ต้องสัญญาใด ๆ
