เมฆขาวจับกลุ่มปกคลุมเมืองเล็กกลางหุบเขาหิมะ หน้าต่างรถไฟกรอบเก่าถูกแตะเบาๆ ด้วยนิ้วเรียวบางของวริศา เธอเงียบ สายตาทาบทอไปไกลเกินเส้นทางรถไฟที่คลุมด้วยหิมะ ด้านข้างคือปรัชญ์ ผู้มีรอยสักลายหมึกจางซ่อนใต้แขนเสื้อ เขาก้มมองสมุดสเก็ตช์ในมือ ลากดินสอย้ำหนักกดเจ็บปวด ในขณะที่เบล ลูกสาวนักสะสมศิลปะชื่อดัง ส่งเสียงหัวเราะล้อเลียนอะไรก็ไม่ชัดเจนและเซ็งจิตกับเสียงล้อเหล็กลากบนราง พีระ พี่ชายสุดมั่นของกลุ่มนั่งปาดนิ้วกับโทรศัพท์ พยายามเช็คสัญญาณที่แทบไม่เหลือ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“วริศา ฝันว่าตัวเองวาดรูปอีกไหม?” เสียงปรัชญ์เอื้อมมาในอากาศนิ่ง
“อย่าเอะอะก็ถามฝัน ฝันมันก็…เปล่า” วริศาตอบเสียงเบาแต่มีบางอย่างที่ปกปิดเธอไว้ การสนทนาขาดช่วง ก่อนเบลจะตั้งคำถามแทน
“ที่นี่เขาว่ามีงานศิลปะที่วาดเลือดจริงใช่ปะ?” เบลพยายามสร้างบทสนทนา แต่แววตาคนรอบข้างไม่ได้สนใจคำลวงนั่นจริงจัง
รถไฟหยุดที่สถานีเล็กกลางหิมะ เพียงทางเดินเดียวเชื่อมต่อเข้าเมือง ทุกคนเก็บสัมภาระ มองซึมซับอากาศหนาวกัดผิว พวกเขาเดินลากกระเป๋าฝ่าสายลมจนถึงประตูโค้งของสตูดิโอศิลปะร้าง บ้านไม้หลังใหญ่หน้าต่างแตกร้าว ป้ายชื่อเดิมถูกหิมะบดบัง “STUDIO LARIN” โผล่เพียงบางตัวอักษร
กุญแจขึ้นสนิมโค้งงอจากประสพสมัยก่อน ซานเดรียน เพื่อนสาวลูกครึ่งเงียบขรึมของกลุ่ม คลำหากุญแจในเป้ ก่อนยื่นให้ปรัชญ์ เจ้าเก่ากับความพยายามคิดบวก
“ถึงแล้วเว้ย ฝึกงานสั้นในที่หลอนที่สุดในประเทศนี้แหละ…” พีระประชดเมื่อก้าวเข้าไปในอาคาร ความเงียบสะเทือนลมหายใจ หิมะปลิวลอดช่องประตูที่ผุพัง ทำให้แต่ละคนเย็นจนสั่น
พวกเขาเดินสำรวจห้องโถง กลิ่นไม้เน่าและสีลอกผสมกับกองผ้าใบเก่า ภาพวาดแขวนคาข้างกำแพง ลายเส้นแสนผิดแปลกและหยาบกระด้าง ดูเหมือนจะวาดไม่จบ ร่องรอยเลือดแห้งกรังจางๆ ติดอยู่ที่มุมภาพ
“ใครกล้าหลับคืนนี้ที่นี่บ้าง?” เบลถามครึ่งล้อเล่นครึ่งกลัว พีระไม่ตอบ วิศณุ หนุ่มร่างสูงหน้าคม อาสานั่งใกล้ประตูที่สุด “ผมเฝ้าให้เอง คืนเดียว ไม่ตาย”
ค่ำคืนปกคลุม พายุหิมะปะทะห้องหน้าต่างแตก กลุ่มนั่งล้อมวงกินอาหารแห้ง วริศามองเบลที่เล่นมือถือวาดรูปหัวเราะกับอะไรไม่รู้ สายตามองสบปรัชญ์ที่จัดสมุดสเก็ตช์บนตัก มุมปากเผลอยกขึ้นเล็กน้อย
“ทำไมถึงเลือกฝึกงานที่นี่ล่ะ? มันเก่ามากเลยนะ” วริศาเอ่ยถามแผ่วเบา
“เพราะของเก่าบางทีมันมีเรื่องราวให้วาดมากกว่าของใหม่ๆ ไง” ปรัชญ์ตอบในขณะที่ไม่ละสายตาจากสมุด
เสียงเหมือนบางอย่างข่วนบนผนัง ทำให้ทุกคนหยุดพูด วริศาใจเต้น ไม่รู้ว่าเสียงมาจากสุนัขจรหรืออะไร วิศณุกุมไฟฉาย เขาชี้ไปทางบันไดไม้ที่มีรอยขีดสีคล้ำยาวตลอดทางขึ้น
“มีอะไรอยู่ข้างบนไหม?” กลุ่มหันไปพร้อมกัน เบลหยิบไฟฉายขึ้นเปิด วิศณุเดินนำขึ้นไปอย่างช้า ๆ เสียงไม้เก่าดังเอี๊ยดอ๊าดในความเงียบกริบ
ในห้องใต้หลังคา พวกเขาพบกระจกเก่าตั้งอยู่กลางห้อง ฝุ่นจับแน่นหนา แต่บนผิวกระจกกลับไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย เหมือนเพิ่งมีใครมาเช็ด ช่องแคบสะท้อนใบหน้าทุกคนในเงาร้าวๆ เบลหยิบกล้องขึ้นถ่ายรูปทันที
“เหมือนมัน…มองเราคืน” ซานเดรียนพูดเสียงเบา
แสงไฟฉายส่ายผ่านผนัง เผยให้เห็นข้อความขีดข่วนด้วยเทียนไข “เงาแห่งความลับจะเผยเมื่อแสงสิ้นสุด”
พีระหัวเราะหยัน “ใครเล่นพิเรนทร์อะไร คนท้องถิ่นเหรอ”
“ไม่รู้ แต่แปลกดี” วริศากระซิบ ขณะจ้องเงาสะท้อนในกระจก เธอเหมือนเห็นภาพตัวเองร้องไห้ ทั้งที่ข้างนอกเธอไม่ได้ทำสีหน้าอะไรเลย
บรรยากาศตึงเครียด สายตาทุกคู่เบนกลับสู่กลุ่มและคืนนั้น แต่ไม่มีใครพูดถึงเงาในกระจกอีก
เช้าวันถัดมา วิศณุหายตัวไป ร่องรอยมีแค่รองเท้าติดหิมะลากออกจากอาคารไปยังพงหญ้ารกร้าง ประตูด้านหลังเปิดอ้าค้าง ทุกคนยืนงงงัน หายใจฟืดฟาดในอากาศหนาวเย็น
“เขาไม่น่าหนีไปแบบนี้” เบลพูดตะกุกตะกัก
“หรือเขาเดินละเมอ?” ปรัชญ์เค้นเสียงถาม ใจประหลาดหวั่น พลั้งเผลอมองไปยังสมุดสเก็ตช์แผ่นล่าสุดที่มีรอยขีดสีดำพรวดพราดเป็นใบหน้าบิดเบี้ยว
พีระอยากตั้งกล้องหา วิศณุแต่สัญญาณขาดหมด เหลือแค่เสียงหิมะขรุขระราวกับอะไรวิ่งวน วริศาเองเริ่มรู้สึกเหมือนถูกเงาในกระจกมองอยู่ตลอด พวกเขาตัดสินใจออกตามหา
ท่ามกลางป่าหิมะอันเงียบงัน กลุ่มแบ่งเป็นสอง วริศากับปรัชญ์เดินคู่ขนาน เบลกับซานเดรียนเดินเลียบชายคาเก่า ใบไม้ในหิมะวาดเงาเหมือนนิ้วมือกดรัด ทุกฝีเท้ามีเสียงขูด เสียงหายใจดังในความว่างเปล่า
“ฉันเห็นอะไรในกระจกคืนนั้น” วริศาเริ่มสารภาพกับปรัชญ์ เสียงไขว้เขว “เหมือนเห็นตัวเองกำลังถูกดึงไปที่ไหนสักแห่ง…เหมือนหายตัวไปในเงา”
“มันไม่ใช่แค่จินตนาการใช่ไหม” ปรัชญ์หยุดเดิน จ้องตาเธอ “เมื่อคืนผมฝันว่าวาดรูปแต่ทุกครั้งที่ปาดดินสอ ใบหน้าคนที่วาดก็หายไป…”
มีเงามืดเคลื่อนไหวอยู่หลังกอไม้ เบลส่งเสียงเรียก “เฮ้! วิศณุ!” กลุ่มหยุดชะงัก หัวใจเต้นระส่ำแต่กลับมีเพียงความว่างเปล่าและเสียงนกร้อง
ซานเดรียนยืนหน้าเครียด “ความลับอะไรที่เธอเห็นในกระจก?” เธอถามเบล เบลยิ้มกลบเกลื่อนแต่ตาแดงน้ำ “ฉันเห็นพ่อ…เห็นเขาขอโทษผ่านเงาสะท้อน”
ทุกคนกลับมาเจอกันหน้าสตูดิโอ กลุ่มยิ่งหวาดระแวง วิศณุหายไป ไม่มีรอยเลือดแต่มีแต่ความหนาวเย็นที่กัดกร่อนใจ
คืนนั้นเอง ขณะทั้งสี่นั่งขดตัวใกล้เตาผิง วริศาหยิบสมุดสเก็ตช์ของปรัชญ์ออกมาอ่านข้อความที่วาดทิ้งไว้ “ผู้ใดเห็นเงา จะกลายเป็นเงา…” ตัวหนังสือผสมรอยข่วนเศร้าสร้อย
เบลหมดความอดทน “เราต้องออกไปจากที่นี่ก่อนจะมีใครอีกคนหายไป!” พีระตอบสวนทันควัน “สัญญาณมือถือไม่มี หิมะก็ยังตกหนัก จะออกไปตายข้างนอกเหรอ!” เสียงแว่วปะทะกัน อารมณ์พุ่งขึ้น
ซานเดรียนพูดเบาๆ “หรือว่าความลับของศิลปะที่นี่จริงจังกว่าที่คิด…”
ทั้งสี่นอนไม่หลับ เสียงข่วนจากชั้นบนดังถี่ขึ้น วริศานอนตาโต มือลูบสายข้อมือเหมือนกลัวอะไรบางอย่างจะดึงเธอออกไป
เช้าตรู่ รอยเท้าปรากฏหน้าสตูดิโอ อากาศหนาวจัดจนต้นไม้ริมทางกลายเป็นแท่งน้ำแข็ง คืนนี้เองที่แต่ละคนเหมือนจะเห็นเงาของตนเองกระตุกสั้นในแสงยามเช้า
ปรัชญ์เปิดสมุดสเก็ตช์ หัวใจสั่น เขาพบภาพร่างวิศณุถูกเงาสูบหายไปในภาพวาด ทั้งที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยวาดเช่นนั้น
วริศาสับสน เธอเดินวนกลับขึ้นไปที่กระจกใต้หลังคา ในความมืดสลัวนั้น เงาสะท้อนกลับไม่ใช่เธออีกต่อไป แต่เป็นใบหน้าของวิศณุหลบตาและร้องขอความช่วยเหลือ
เสียงฝีเท้าด้านหลังใกล้เข้ามา แสงไฟฉายส่องมุมห้อง พีระกับปรัชญ์ตามขึ้นไป “เธอเห็นอะไร?” พีระถามเสียงสั่น วริศายกมือขึ้นปิดปากน้ำตาไหล แต่ตอบเบาๆ “เราเป็นคนสุดท้ายที่ยังไม่เห็นความลับของตัวเอง…”
กลุ่มเริ่มแตกคอกัน เบลหันขวับใส่ซานเดรียน “เธอปิดอะไรอยู่” ซานเดรียนเม้มปาก “คนเรามักไม่กล้ามองเงาตัวเองในวันที่อ่อนแอสุด แต่คืนนี้พวกเราจะกลายเป็นเงาในกระจกไปทีละคนถ้าไม่เปิดเผยความจริงกัน”
สตูดิโอทั้งหลังเหมือนเบื้องหลังมีเงาผุดจากผนังตามมา ทุกคนตัดสินใจเอากระจกเคลื่อนลงมาไว้กลางโถง สร้างแสงไฟไล่เงามืด พวกเขานั่งล้อม เชิญชวนให้แต่ละคนบอกความลับที่เคยปิดบังกันมา
วริศาเริ่มเป็นคนแรก เสียงเธอสั่น “ฉันเกลียดภาพตัวเองในอดีต ฉันไม่กล้าวาดรูปอีกเลยเพราะเคยโกหกเกี่ยวกับผลงานประกวดที่สำคัญ…ฉันขโมยไอเดียเพื่อน”
อาการเงียบงันเต็มห้อง เบลพูดบ้าง “ฉันเห็นพ่อของตัวเองในเงา ฉันเก็บความผิดของพ่อไว้ ไม่กล้าบอกใครว่าครอบครัวฉันล้มละลายและเขาทำผิดร้ายแรง…”
ซานเดรียนจับมือวริศาเบาๆ “พวกเราไม่สมบูรณ์แบบ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ แต่ถ้าจะเข้าใจความหมายของศิลปะ ก็ต้องกล้ามองเงาของเราเอง”
แสงไฟวูบไหว เงามืดยืดยาวกระพือก่อนจะขมวดรวม กลุ่มกล้าสบตาเงาของตนในกระจกอีกครั้ง ทุกคนเห็นภาพความผิดบาปในอดีตบิดเบี้ยว แต่ไม่มีใครหวาดกลัวอีกต่อไป
ต่อมาเสียงวิศณุดังลอดแผ่วเบาจากมุมกระจก “ขอบคุณที่ยอมรับกัน”
เช้าวันสุดท้าย เม็ดหิมะคลุมสตูดิโออีกหน ทุกคนตื่น ท่ามกลางสภาพเหน็บหนาว แต่ความกลัวสลายไป กลุ่มเดินออกจากสตูดิโอ เหลียวหลังไปที่ประตูกระจกซึ่งบัดนี้สะท้อนแค่เงาของหิมะที่ส่องสว่าง ไม่มีใครหายตัวไปอีก เฉกเช่นเงาที่พร้อมเป็นเพียงผู้เฝ้ามองอดีต
เสียงหัวเราะบางเบาจากวริศา กับสายตาของทุกคนพลันนุ่มนวลขึ้น ออกเดินตรงเข้าหิมะเหล่านั้น ราวกับศิลปะได้พลิกชีวิตให้พวกเขามองเห็นและยอมรับความจริงของตนเองในที่สุด
