เสียงระฆังเลิกเรียนแผดดังด้วยความร้อนระอุในเดือนเมษายน ติณห์ เด็กม.2 แว่นหนาขี้กังวล สะพายเป้แน่นกอดสมุดจดไปโรงอาหารอย่างมีแผน เขาเลียบไปที่โต๊ะประจำ ซึ่งน่าน เพื่อนซี้สายขำกวน กับเมษา เด็กสาวสายปราดเปรียว กำลังเถียงกันเรื่องคะแนนสอบวิทยาศาสตร์อยู่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แจกก่อนเรียนใช่มั้ย คะแนนน่ะ” น่านเถียงเสียงดัง
“ทีงี้เก่งนะ ไอ้ขำ! จำได้แต่เรื่องจะกิน” เมษาโวย ติณห์นึกขึ้นได้ว่าตัวเองวางแผนไว้เต็มหัว รีบโพล่ง
“แก๊ง เราต้องหาโปรเจกต์ดีสุดอวดงานวิทยาศาสตร์! รางวัลปีนี้มีเวิร์กชอปกับนักวิทย์ญี่ปุ่นด้วย!”
เมษาหรี่ตา “งานกลุ่มอีกละ”
น่านคุ้ยข้าว “ขอเป็นงานเกี่ยวกับอาหาร กล้องวงจรปิดในโรงอาหาร หรือสูตรข้าวผัดร้อนเร็วทันใจ?”
ติณห์กลอกตา “ไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิตจะเกี่ยวกับข้าวผัดได้น่าน!”
ขณะนั้น เด็กย้ายโรงเรียนคนใหม่เดินผ่านโต๊ะทุกคน ติณห์สังเกตเห็นว่าคนนี้ไม่นั่งคุยกับใครเลย นิ่งเงียบเหมือนจะล่องหน ท่าทางดูเหมือนกำลังจะเทเลพอร์ตหนี
“เฮ้ เพื่อน นั่นฟ่างเพื่อนใหม่ใช่ไหม?” ติณห์แอบพูดกับน่าน
น่านมองตาม “เขาเหมือนจะเดินหลบโลกอะ ตูว่าเขาเป็นเอเลี่ยน”
“บ้าเหรอ” เมษาว่า แต่ติณห์เริ่มคิดจริงจังในหัว ฟ่างมีสมุดสีเงิน มีปากกาประหลาด แถมยังไม่กินข้าวเที่ยงซ้ำสองวันแล้ว
รุ่งขึ้น ติณห์เห็นฟ่างนั่งเขียนบางอย่างข้างสนามหญ้า มีอะไรแวววาวในมือเหมือนแผงวงจร
“เขากำลังส่งสัญญาณรึเปล่า?” ติณห์เอ่ยเสียงเบา น่านสวนทันที “ส่งรูปข้าวผัดไปดาวอังคารหรือไง”
เมษาหันมาไล่ “อย่าเว่อร์น่า เค้าอาจจะเป็นเด็กเก็บตัวธรรมดาก็ได้”
แต่ติณห์เริ่มโน้มน้าวแก๊ง ต้องตามประกบฟ่างเผื่อเขาคือมนุษย์ดาวอังคารที่ปลอมมาเพื่อแอบเรียนรู้พฤติกรรมคนโลก!
เมษาถอนหายใจฉุน ๆ แต่ความอยากรู้อยากเห็นตามประสาวัยรุ่นก็ชนะ ฟ่างตกเป็นเป้าสายตาจากมุมไกลๆ โดยมีกลุ่มของติณห์คอยส่องอยู่ตลอด
ทุกอย่างเริ่มซับซ้อนขึ้นเมื่อโปรเจกต์วิทย์ของแก๊งต้องใช้คนเพิ่ม ติณห์ยืนยันต้องเชิญฟ่างเข้ากลุ่ม แค่หวังจะได้ใกล้ชิดหาคำตอบ
ฟ่างตกใจนิด ๆ แต่ตอบรับนิ่งๆ “จะเอาเราจริงเหรอ เรื่องงานเนี่ย?”
“อื้ม! ดีเลย เธอน่าจะมีไอเดียแหวก! เราว่าโปรเจกต์…เอ่อ… สังเกตปรากฏการณ์ที่เหนือธรรมชาติไรงี้อะ” ติณห์เสนอ น่านพยักหน้าแบบไม่ได้ฟังย้ำ “ขอมีข้าวผัดในโปรเจกต์นะ”
ฟ่างหัวเราะเบาๆ “ก็ได้…”
แผนแรก ติณห์ขอให้ทุกคนแอบเฝ้าฟ่างขณะทำกิจกรรม เผื่อจะเคยเห็นพิรุธอะไร เมษาทำหน้าดุ “อย่าไปแอบฟังจนเขาอึดอัดละแก…”
แต่ในอีกวันต่อมา ทุกคนรวมตัวกันที่ห้องสมุด สังเกตฟ่างที่ดูจดจ่อกับสมุดสีเงินอีก “นั่นลายมือภาษาอะไรอะ?” ติณห์แกล้งถาม น่านเดา
