สโมสรคนมั่นใจ (เกินไป) กับภารกิจลับ(ที่คิดเอง)

เสียงโทรศัพท์สั่นสะเทือนบนโต๊ะพลาสติกเก่าในห้องชมรมกิจกรรมนักศึกษาช่วงเที่ยงวันจันทร์ โอ๋ ผู้สวมเสื้อยืดตัวใหญ่สีสดกับแว่นกรอบใสหยิบขึ้นมาอ่าน กลุ่มไลน์ ‘แก๊งเนิร์ดไม่เนิร์ด’ ส่งข้อความไม่หยุด

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“ขอเสียงคนว่างบ่ายนี้ที จะมีประชุมใหญ่โอเคมะ!” โอ๋เขียน

เป้ย เพื่อนสาวสายเป๊ะและเวิร์คฮาร์ด อ่านแล้วเหยียดยิ้ม ส่งอิโมติคอนคนทำหน้าเบื่อกลับมา พร้อมกับข้อความ “โอ๋ เมื่อวานนัดแจ้งอยู่นะ – ตามไลน์ ใช้บ่อยจังข้อความฉุกเฉินเนี่ย”

กล้า หนุ่มสายแข็งแรงแต่ความคิดไม่ค่อยทันคน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเหมือนจะตอบอะไรก็ลังเลแล้วก็พิมพ์มาแค่ “ขอเวลาวิชาเลือกก่อนนะพวก”

ขจร เพื่อนใหม่ที่ชอบประมวลผลสูง ตอบด้วยข้อความยาวเหยียด “นัดหมายแต่ละคนโอเค แต่รบกวนแจงหัวข้อประชุมและแนบไฟล์ประกอบทุกครั้งด้วย จะสามารถจัดสรรเวลาให้เหมาะสมตามตารางเรียนครับ”

โอ๋มองข้อความขจรแล้วเงียบไปครึ่งนาที แล้วเสิร์ชในยูทูบหาวิธีจัดเอกสารย่อ”ครั้งหน้าคงต้องทำจริงจังแฮะ ถามเยอะแฮะคุณขจร” โอ๋พึมพำ

เสียงกริ่งเล็ก ๆ ดังหน้าประตู เป้ยเดินเข้ามา พร้อมสมุดเล่มโตและกระเป๋าผ้า ละสายตาไปทางมือถือตัวเองแล้วค่อยหันหาว่าใครมาบ้าง

เป้ยถอนหายใจ “โอ๋ เวลางานกลุ่มชอบไม่แจ้งล่วงหน้าทุกทีอะ ติดวิชาเสริมฝันก็ยังดันนัด ประชุมอะไรกัน หรือโอ๋คิดอะไรอีกแล้ว?”

โอ๋กระแอมแบบมั่นใจ “พวกฟังนะ ฉันสงสัยชมรมไทม์แมเนจเมนต์ ไม่รู้ใครรู้สึกเหมือนกันมั้ย สงสัยเค้าจะวางแผนอะไรแปลก ๆ”

กล้าเท้าโต๊ะ หัวเราะ “แค่เค้านัดตรงเวลา จัดสรรชีวิตเป๊ะ ๆ มันเริ่มน่าสงสัยเพราะโอ๋เนี่ยนะแหละ ไม่มีใครคนอื่นคิดแบบนี้เลย”

โอ๋ยกนิ้วชี้ขึ้น “กล้า! ความเป๊ะเกินมนุษย์ธรรมดาก็เป็นภัย มันย่อมมีเบื้องหลัง ชมรมนี้น่าสงสัยกว่ากองไฟตอนค่ายเด็กดีอีก!”

ขจรกระแอมเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ขอข้อมูลยืนยันประกอบข้อสันนิษฐานนี้ด้วยครับ มีอะไรที่จับต้องได้ไหมครับ”

โอ๋หน้าแดงแต่ยังคงดื้อ “เดี๋ยวจะสืบให้เห็นกับตา เป้ เรามีหน้าที่ช่วยกันสืบ!”

เป้ยเบ้ปาก “โอ๋ เธอไปหาหนังสายลับดูเยอะไปหรือเปล่า?จะให้แอบถ่ายแผนประชุมเค้าเหรอ?”

โอ๋ส่ายหัว “ไม่ต้องถึงขั้นนั้น แค่เฝ้าดู ติดตาม เข้าใจมั้ย ทุกคนมีหน้าที่ เอ้า แบ่งบทบาทเลย!”

กล้าสะกิดแขนเป้ย “ถ้าอาจารย์มาเห็นเราจะไปนั่งเฝ้าชมรมอื่นอะไรจะเกิดนะ? เข้าข่ายผิดระเบียบปะวะ ขอแค่กินขนมดูพวกนั้นได้มั้ย”

ขจรพยักหน้ารับ “ถ้าต้องสังเกตการณ์ ผมขอสนใจรายละเอียดงานเอกสารเค้า ผมอยากเอาไอเดียไปปรับใช้กับสโมสรของเรา”

โอ๋แจกสมุดบันทึกเก่า ๆ พร้อมกับดินสอ 3 แท่ง “เขียนบันทึกเหตุการณ์ ทุกอย่างเกี่ยวกับชมรมไทม์แมเนจเมนต์ เขียนเลย ห้ามเว้น”

เป้ย “เอาจริงเหรอ มันดูเหมือนกิจกรรมป.4 เลยโอ๋”

โอ๋ยกคิ้ว “ใคร ๆ ก็ต้องเริ่มจากพื้นฐาน สืบสวนให้แนบเนียน!”

กล้าหัวเราะดัง ๆ “โอเค! เขียนก็เขียน! ขนมฟรีปะล่ะ?”

โอ๋ดีดนิ้ว “ขอชุดข้อมูลแรกบ่ายนี้!”

ช่วงบ่ายวันนั้น พวกเขาทั้งสี่แอบ ๆ มองชมรมเป้าหมายจากระยะห่างพอประมาณ ทุกคนแสดงท่าทีต่างกัน เป้ยจ้องอย่างใช้ความคิด ขจรถือสมุดนิ้วมือจดไม่หยุด กล้ากินขนมกรุบ ๆ ส่วนโอ๋สวมแว่นกันแดดเก๊กสำรวจ

โอ๋กระซิบ “ขจรเห็นอะไร?”

ขจรตอบเสียงเบา “จดแล้วครับ เขานั่งคุยปกติ กินน้ำเปล่า ไม่พบพิรุธ ช่วยชี้จุดสำคัญด้วยครับ”

เป้ยขำในคอ “สำรวจชมรมหรือรายการเรียลลิตี้วะ”

กล้าเติม “ถ้าเค้ารู้ว่าเรามานั่งเฝ้าจะเป็นยังไง”

โอ๋โบกไม้โบกมือ “อยู่ห่าง ๆ อย่างมีศิลป์ จำไว้พวกนี้ฝึกมาแล้ว! ดูสิ ผู้หญิงคนนั้นขยับนาฬิกาทุก 10 นาทีแน่ะ”

เป้ยย่นคิ้ว “เค้าเช็คเวลาเฉย ๆ ไม่ใช่รหัสลับนะโอ๋”

ขจรขัดจังหวะ “บางทีอาจจะเป็นแนวเคล็ดลับการบริหารเวลา ปกติเค้าสอนแบบนี้หรือเปล่า”

โอ๋ยักไหล่ “เป้โฟกัสเลยนะ เจาะให้ได้ ใครมีอะไรซ่อนอยู่แน่!”

กล้าพึมพำ “ขนมหมดแล้วอ้ะ ขอเวลาซื้อน้ำแปป”

บันทึกวันแรกจากทุกคนเต็มไปด้วยข้อสันนิษฐานแปลกประหลาดของโอ๋ บวกรายละเอียดชีวิตประจำวันจากขจรและรายงานขนมจากกล้า ส่วนเป้ยระบายเป็นวรรณกรรมประชดชีวิต นักสืบสมัครเล่นคืบหน้าแค่เพียงความมึนงง

วันต่อมาโอ๋รวบรวมทุกคนอีกครั้งเพื่อสรุป

โอ๋ “ทุกคน เรากำลังเข้าใกล้ความจริง ทุกข้อมูลที่ให้มาประกอบร่างแล้ว พวกเขามีความลับชัวร์!”

เป้ยเอนหลัง “โอ๋…หรือเราอาจจะแค่เฝ้าคนธรรมดาทำงานปกติ”

โอ๋มั่นใจ “เป้! ความลับมันต้องซ่อนในเรื่องธรรมดานี่แหละ ใครจะเผยตอนทำเรื่องแปลก ๆ”

กล้ายกมือ “แล้ววันนี้จะสืบอะไรเพิ่มอีก? ถ้าเค้าเดินไปซื้อข้าว โอ๋จะคิดว่าแฝงอะไรมั้ย?”

โอ๋พูดจริงจัง “แน่นอน ใต้ข้าวกล่องอาจมีโพย งานนี้ต้องตามดูจนจบ!”

ขจรเสนอ “ผมขอแยกจดรายละเอียดเปรียบเทียบตารางกิจกรรมกับของเรา แล้วส่งให้สรุปตอนค่ำครับ”

เป้ยหัวเราะ “แบบนี้คืนนี้โอ๋คงอ่านยันเช้า”

โอ๋อมยิ้ม “เพื่อภารกิจนี้ยอมได้ทุกอย่าง!”

คืนวันเดียวกัน โอ๋วิเคราะห์รายงานทุกเล่มอย่างจริงจัง ทำกราฟขีด ๆ ลงสมุดขาด ๆ พยายามจับโยงเรื่องราวของชมรมเป้าหมาย แต่ก็พบเรื่องปกติธรรมดาซ้ำไปมา

ทันใดนั้น กล้าโทรเข้ามา “โอ๋ ไฟล์ขนมพิเศษเหลือมั้ย พรุ่งนี้เราจะเปลี่ยนแผนมั่ง แอบเอาของเลี้ยงชมรมเป้าหมายเข้าถูกปะ”

โอ๋ตกใจ “เอาของไปให้ก็เหมือนบอกว่าเราจับตาเขาอยู่น่ะสิกล้า! ต้องเนียน ๆ สิ อย่าเปิดเผยตัว!”

เป้ยเข้ามาขัดจังหวะผ่านสายวิดีโอ “โอ๋ ใจเย็น เราดูแปลกกว่าเค้าอีกนะ คนเดินผ่านก็เริ่มพูดกันแล้วว่าสโมสรเราแปลก ๆ”

โอ๋บ่น “จะให้หยุดเหรอเป้ คิดดูสิ ถ้าเราตื่นตัวช้า จะโดนปาดหน้าโดนอะไรขึ้นมาได้ไง เห็นไหมเมื่อวานเค้าเดินออกจากชมรมพร้อมขวดน้ำพร้อมกันหมด”

ขจรแชตเข้ากลุ่ม “พบข้อมูลเพิ่มเติม: เค้ามีประชุมทีมลับ 3 คน ตอน 18:15 ใครว่างตามประกบ”

โอ๋ตื่นเต้น “นี่ไง เป้ หมายถึงอะไรที่ฉันบอก รหัสอะไรก็ไม่รู้ พวกเขาต้องมีแผน!”

กล้ากระโดดขึ้นเสียงดังในกลุ่มแชต “วิ่งเลยมั้ย หรือขอเวลาใส่รองเท้ากีฬาแป๊บ”

เป้ยอีโมจิหน้าตกใจ “เหลือแค่เรายังไม่ได้กินข้าวเย็นที เลื่อนประชุมไปโรงอาหารปะ”

ทุกคนเริ่มปะปนความจริงกับมโนของโอ๋ ภารกิจสืบข่าวจึงถูกสมมุติให้เป็นงานสำคัญเกินจริง

วันชี้ชะตามาถึง โอ๋เตรียมอุปกรณ์สืบ พร้อมกราฟและสมุดรายงาน เดินนำกลุ่มเข้าใกล้สำนักงานชมรมไทม์แมเนจเมนต์ขณะมีการประชุมย่อย ทุกคนเก๊กทำเป็นหลบ ๆ ซ่อน ๆ แม้จะดูตลกในสายตาคนอื่น

กล้าเดินขนขนมตาม ขจรถือสมุดแน่น เป้ยทำท่านั่งอ่านหนังสือแต่แอบมอง

โอ๋กระซิบกับเป้ย “สังเกตดี ๆ พวกนั้นมีปากกาเหมือนกันหมด เชื่อมั่นได้เลยว่าต้องใช้ส่งสัญญาณ”

เป้ยเบาเสียง “โอ๋ ปากกาชมรมเค้านะ ของที่ระลึกงานรับน้องปีที่แล้ว”

โอ๋อยากมองข้ามความจริงแต่พยายามโต้แย้ง “แต่ปากกาสั้นกว่าแบบทั่วไป 0.8 ซ.ม.? ดูสิ!”

กล้ากระซิบกลับ “โอ๋ไปเทียบด้วยไม้บรรทัดมาจริงดิ?”

โอ๋ยืนกราน “ต้องละเอียดไง แบบนี้ถึงไม่โดนหลอก!”

ขจรมองต่อ “ในตารางชมรม พวกเขามีประชุมแลกเปลี่ยนไม่น้อยกว่าทุก 8 วัน แปลว่าเปิดรับคนใหม่เร็วผิดปกติ ถ้าคิดในเชิงกลยุทธ์”

กล้าตอบ “แผนใหญ่แน่เลย จริงเหมือนโอ๋บอก แบบนี้ต้องสืบต่อครับ!”

ทันใดนั้น สมาชิกชมรมไทม์แมเนจเมนต์คนหนึ่งเดินเข้ามาหา

“เอ่อ พวกเราพอดีเห็นพวกพี่นั่งตรงนี้บ่อย ๆ จะถามว่า อยากร่วมกิจกรรมด้วยมั้ย หรือมีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ”

โอ๋นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนตอบมั่นใจ “พวกเราขอศึกษาวิธีการจัดการเวลาที่ยอดเยี่ยมของชมรมหน่อยน่ะครับ เผื่อเอาไปพัฒนา”

สมาชิกชมรมยิ้มขำ “โอ้ ได้เลยครับ! ถ้าอยากดูเอกสารอะไรหรือจะเข้าประชุมกับเรา บอกได้เลยนะครับ เรายินดีเปิดเผย”

กล้าแทรก “มีขนมด้วยครับ ถ้าอยากได้แบ่งได้หมดเลย”

ชมรมปลายทางรับขนมอย่างงง ๆ แล้วเชิญกลุ่มเข้าไปร่วมประชุม ภารกิจสืบสวนเลยกลายเป็นการร่วมกิจกรรมวางแผนเวลาอย่างจริงจังจนทุกคนเริ่มอินกับกิจกรรมดังกล่าว โอ๋ แอบประทับใจแต่ไม่กล้ายอมรับ

เป้ยนั่งใกล้โอ๋ กระซิบ “เห็นมั้ย สุดท้ายก็ปกติอยู่ดี ไม่มีแผนลับอะไรดั่งที่โอ๋คิด”

โอ๋ยังยอมรับไม่เต็มปาก “บางทีก็อาจมีแอบซ่อนไว้ก็ได้นะ! ไว้ดูต่อไป… ว่าแต่เป้ว่างมั้ยพรุ่งนี้ ฉันอยากติวเพิ่ม”

กล้านั่งเคี้ยวขนมยื่นให้ขจร “รอบหน้ากล้าเป็นหัวหน้าทีมนะ ซ้อมแผนกับโอ๋สักที”

ขจรเขียนรายงานสั้น ๆ “บทเรียนวันนี้: บางครั้งความสงสัยมากไปอาจทำให้เรามองเรื่องธรรมดาเป็นความลับได้ แต่อย่างน้อยก็ได้เพื่อนใหม่ ได้กิจกรรมดี ๆ และได้ขนมฟรี”

แสงแดดยามเย็นส่องลงบนหน้าต่าง โอ๋นั่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับแก๊งเพื่อนทั้งหมด กลิ่นขนมและเสียงหัวเราะผสมกลืนไปในอากาศ

เป้ยปิดท้าย “โอ๋ ถ้าภารกิจครั้งหน้าอย่าลืมแจ้งล่วงหน้า ไม่งั้นขอเปลี่ยนเป็นกิจกรรมดูหนังนะ!”

ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน โอ๋กล่าว ล้อเล่น “รอบหน้าฉันสงสัยชมรมนักบำบัดมีแผนซ่อนอะไรหรือเปล่า!”

เสียงพึมพำ ขำกลิ้งจากทุกคนคือจุดจบอันฟีลกู๊ด ของชมรมคนมั่นใจเกินเหตุ กับภารกิจ(ที่ไม่เคยเป็นความลับของใคร นอกจากหัวใจของโอ๋เอง)