ในวันที่สดใสในเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้ริมแม่น้ำสายใหญ่ รังสีของแสงแดดส่องสาดเข้าสู่ลานกายกรรมเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในใจกลางเมือง เด็ก ๆ ทุกคนรวมกันอยู่รอบ ๆ ลาน ขณะที่รอกายกรรมดูโชว์อันแสนตื่นเต้นจากนักกายกรรมผู้มีพรสวรรค์ “ทศ” ขณะที่เขาเลี้ยงคู่่เคียวบาคาร่า ลากไปในอากาศอย่างงดงาม เมื่อเสียงปรบมือดังขึ้น ทศยิ้มรับอารมณ์โล่งใจที่ได้เห็นความสุขบนใบหน้าของผู้คน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ทศกลับมายืนอยู่ที่เวที รู้สึกถึงวงเวียนของความฝันที่เต็มเปี่ยมในใจ แต่ทุกครั้งเมื่อปีนขึ้นไปยังจุดสูงสุด เขาไม่อาจละสายตาจากจุดมืดที่คอยตามหลอกหลอนเขาอยู่ มันคือความลับที่เขาไม่สามารถเปิดเผยออกไปได้ ภาพเหตุการณ์ในอดีตยังคงฟ้องออกมาในความนึกคิดของเขา
วันหนึ่งหลังจากโชว์ เขาได้กลับบ้านไปยังบ้านของครอบครัว ความเงียบที่กรุ่นอยู่ในบ้านทำให้เขารู้สึกหนักใจ ฟ้ามืดลงขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้อง เนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพ่อมีปัญหาอย่างหนัก พ่อที่เคยตั้งใจเลี้ยงดูเขาอย่างดี กลับกลายเป็นคนที่เต็มไปด้วยความเครียดและระแวงเพียงแค่ความพยายามของเขา
“ทำไมไม่ลองเป็นงานที่มั่นคงดูล่ะ?” พ่อกล่าวเสียงเครียด ขณะที่ทศกำลังเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการโชว์ต่อไป “การเป็นนักกายกรรมไม่ใช่เส้นทางที่เหมาะสม”
ทศรู้สึกดื่มด่ำไปด้วยความเครียดจากคำพูดของพ่อ เขาไม่สามารถบอกพ่อเกี่ยวกับความฝันของเขาได้ และในค่ำคืนที่เงียบสงัด คำพูดของพ่อยังคงค้างในใจกายกรรมหนุ่ม
ในเช้าวันถัดไป ทศได้มีโอกาสพูดคุยกับเพื่อนนักกายกรรมที่ชื่อ “ลี่” ผู้เป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่ง ในขณะที่ทั้งคู่กำลังซ้อมด้วยกัน ลี่ได้เล่าเรื่องเกี่ยวกับชีวิตครอบครัวของเธอ
“ถ้าแม่ไม่เชื่อในความฝันของฉัน ฉันจะต้องหาวิธีทำให้เธอเชื่อว่า” เธอพูดเสียงสั่น อีกทั้งยังมีน้ำตาเกาะอยู่ที่ขนตา ทศได้แต่รับฟังคำพูดของเธออย่างเต็มใจ ขณะเดียวกันคำถามในใจแปรเปลี่ยนเป็นความกลัว เขาไม่รู้สึกดีขึ้นในการซ้อมที่ลึกลงไปจากใจ
ในวันโชว์ ทศรู้สึกสงบแต่ก็มีความหวาดกลัวในใจ เขาลงมาจากเวทีด้วยอาการมึนงง ปากแห้งแต่ใจเต้นรัว อาการนี้คงไม่แปลก แต่ความกลัวตัวเองในการไม่สามารถทำให้พ่อภูมิใจมันกดดันเขามากกว่านั้น
หลังโชว์ ทศได้ไปหาพ่อเพื่ออธิบายความรู้สึก เขาต้องการให้พ่อรู้ว่าเขาเป็นใครและต้องการอะไรแต่คำพูดมันยากตรึงในคอ เขาเฝ้ารอช่วงเวลาที่ถูกต้อง ถึงแม้ว่าเขาจะได้ยินเสียงปรบมือจากผู้ชมในใจของเขาช่างฟังดูไกลนัก
คืนนั้นเองเมื่อทุกอย่างจบไปและเสียงดีใจของผู้ชมแทบจะหายไปจากความคิด ในที่สุดพ่อและทศก็เปิดใจคุยกัน เมื่อความจริงทั้งสองคนเกิดขึ้น ข้อผิดพลาดในอดีตรู้สึกเจ็บปวดขึ้นในกลางคืน
นับจากนั้นไป ทศเริ่มที่จะทำความเข้าใจตนเองมากขึ้น ทั้งกับครอบครัวและความฝันของเขา และในช่วงเวลานั้น เขาได้ทำในสิ่งที่ต้องการให้มีคุณค่าในชีวิต ทั้งการเป็นตัวเองและการยอมรับผู้ใกล้ชิดที่มีพลังกว่าที่เคยคิด
ท้ายที่สุด ในค่ำคืนที่สวยงาม ใต้แสงดาว ทศยืนอยู่กับพ่อในขณะที่เขาแสดงให้ครอบครัวเห็นถึงแรงใจที่มาจากฝัน การยอมรับนำมาซึ่งการปรับความเข้าใจในหัวใจ ทำให้การกายกรรมไม่ใช่เพียงการแสดงเท่านั้น
แต่หมายถึงการยอมรับทุกคนในที่ผ่านมาและการสร้างอนาคตใหม่ร่วมกันสำหรับพวกเขา”
