เสียงลมพัดหวีดหวิวลอดหน้าต่างไม้เก่าในหอพักหญิงมหาวิทยาลัยกลางทุ่งกว้างยามค่ำคืน อัญญาหยุดยืนหน้าประตูห้อง 209 กระเป๋าสะพายใบใหญ่ห้อยอยู่บนไหล่ทั้งสองข้าง เธอมองประตูที่สีลอกล่อนและหมายเลขทองเหลืองหมอง ๆ ด้วยความลังเล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แม่บอกให้รีบกลับบ้าน อย่าอยู่ดึก” เสียงจากโทรศัพท์ยังค้างอยู่ในหัว ดวงตาอ่อนล้าของเธอสะท้อนแสงไฟจาง ๆ จากโถงทางเดิน เธอข่มใจ หมุนลูกบิดเข้าไปในห้อง
กลิ่นอับชื้นลอยมาแตะจมูก พื้นไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ห้องกว้างกว่าที่คิด กระจกบานใหญ่ใกล้เตียงวางอยู่ตรงผนัง ตรงข้ามหน้าต่าง อัญญาเดินสำรวจวางกระเป๋าแล้วลองเปิดไฟ เพดานกระพริบวูบวาบก่อนจะสว่างเต็มที่
เธอหยิบข้าวของมาวางบนโต๊ะ เข็มกลัดเก่า ๆ อันหนึ่งร่วงออกมา อัญญาเก็บขึ้นมา พึมพำกับตัวเอง “ของใครกัน…” เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างห้อง ก่อนจะเงียบลงอย่างรวดเร็ว
คืนนั้น อัญญานอนไม่หลับ แสงไฟข้างนอกลอดเข้ามาบางเบา เงาชายผ้าม่านสะท้อนในกระจกบานใหญ่ เธอหลับตาแน่น หัวใจเต้นถี่ เสียงนาฬิกาเดินช้า ๆ ก้องในหัว
กลางดึก เธอลืมตาขึ้น เห็นเงาคล้ายเด็กสาวยืนอยู่หน้ากระจก สะดุ้ง เธอลุกขึ้นเปิดไฟ มองไปรอบห้อง ไม่มีใคร กระจกกลับเงาว่างเปล่า อัญญานั่งลงที่ปลายเตียง สูดลมหายใจลึก
รุ่งเช้า เธอลงไปที่ห้องอาหารรวม เจอเพื่อนร่วมหอ อร กับกิ๊ฟ ทั้งสองมองเธอแปลก ๆ อรทักเบา ๆ “เมื่อคืนได้ยินเสียงอะไรมั้ย ห้อง 209 น่ะ” อัญญาส่ายหน้า กิ๊ฟกระซิบ “เคยมีคนหายไปในห้องนั้น…” อัญญากลืนน้ำลาย ไม่ตอบอะไร
วันถัดมา อัญญาเริ่มได้ยินเสียงแปลก ๆ ในห้อง ฝีเท้าลากบนพื้น ไฟกะพริบเหมือนมีเงาผ่าน เธอลองเดินไปที่กระจกบานใหญ่ มองเงาสะท้อนของตัวเอง แต่เหมือนจะมีเงาอีกคนอยู่ข้างหลัง เธอหันกลับอย่างรวดเร็ว พบแต่ความว่างเปล่า
กลางดึกคืนนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น อัญญาเดินไปเปิด พบกิ๊ฟยืนหน้าซีด “ขอมาอยู่ด้วยได้มั้ย ห้องฉันมีเสียงเหมือนคนเดิน” อัญญาอนุญาต กิ๊ฟเข้าไปนั่งที่ปลายเตียง สองคนมองกระจกเงียบ ๆ กิ๊ฟกระซิบ “ฉันฝันเจอเด็กผู้หญิงร้องไห้หน้ากระจก แล้วตื่นมาได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ”
เช้าวันใหม่ กิ๊ฟหายตัวไป อรวิ่งมาเคาะห้องอัญญา “เมื่อคืนเห็นกิ๊ฟมั้ย เธอไม่กลับห้องเลย” อัญญาหน้าซีด พยายามโทรหาแต่ไม่มีใครรับ เธอนั่งมองกระจกบานใหญ่ หัวใจปั่นป่วน
คืนนั้นเอง อัญญาได้ยินเสียงร้องแผ่ว ๆ ดังมาจากกระจก เธอลุกขึ้นไปส่องดู เงาเด็กผู้หญิงโผล่ขึ้นในกระจก สะท้อนดวงตาเศร้า อัญญาหันหลังกลับแต่เงายังคงอยู่ในกระจก เธอทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ
อรเริ่มหลีกเลี่ยงอัญญา เพื่อนร่วมหอคนอื่นก็เริ่มพูดถึงเรื่องแปลก ๆ ในหอ “เสียงคนเดินกลางคืน กระจกแตกร้าวเอง…” บางคนเริ่มอยู่ไม่ได้ ย้ายออกทีละคน
อัญญาค้นเจอสมุดบันทึกเล่มเล็กซุกอยู่ใต้ลิ้นชักโต๊ะ เริ่มเปิดอ่าน บันทึกของเด็กหญิงชื่อ “นารี” เล่าว่าถูกกดดันจากครอบครัว ถูกกลั่นแกล้งในโรงเรียน คืนหนึ่งเธอเขียนจดหมายลาตายแล้วหายตัวไป ไม่มีใครพบศพ บันทึกจบลงที่ “ถ้าฉันหายไป กระจกจะรู้คำตอบ”
อัญญารู้สึกเหมือนเงาในกระจกเริ่มเคลื่อนไหวตามความคิดของเธอ บางคืนได้ยินเสียงกระซิบ “อยู่กับฉัน… อยู่กับฉัน…” ในความเงียบสงัด เธอเริ่มฝันร้ายเห็นตัวเองเดินตามนารีในทางเดินมืด
วันหนึ่ง เธอแอบไปถามป้าแม่บ้านว่ากระจกบานนั้นมาจากไหน ป้าหลบสายตา “ใคร ๆ ก็ไม่กล้าแตะมัน… ว่ากันว่าคืนก่อนเด็กนั่นหาย กระจกบานนี้ถูกย้ายจากห้องใต้หลังคา ไม่มีใครกล้าส่องมันกลางคืน”
อีกคืนหนึ่ง อัญญาได้ยินเสียงขีดเขียนบนกระจก เธอเข้าไปใกล้ เห็นลายมือเหมือนถูกขูด “ช่วยฉันด้วย” เธอยื่นมือแตะกระจก รู้สึกเย็นวาบ เหมือนถูกดึงให้จมหายลงไป เธอดึงมือกลับมา รอยขีดหายไป
อัญญาสติเริ่มเลือนลาง นั่งคุยกับกระจก “นารี เธอต้องการอะไร…” ความเงียบปกคลุม ก่อนเสียงกระซิบดังขึ้น “ช่วยคืนสิ่งที่ขโมยไป” เธอพยายามนึกถึงอดีต เบื้องลึกในใจเริ่มสั่นไหว
อรเข้ามาเยี่ยม เธอถามอัญญาเสียงสั่น “เธอไม่เป็นอะไรแน่เหรอ เห็นเธอคุยกับตัวเองบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ” อัญญามองอรนิ่ง ๆ “เธอเคยลืมอะไรสำคัญมาก ๆ ไหม…” อรเงียบไปนาน “ฉัน…เคย แต่ฉันไม่อยากจำ”
คืนต่อมา เสียงฝีเท้ากลางดึกดังใกล้เข้ามา ในความมืดมิด อัญญาเห็นเงานารีในกระจกชัดเจนขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง อัญญานั่งลงหน้ากระจก น้ำตาไหลอย่างไม่มีสาเหตุ
อัญญาพยายามรื้อค้นของเก่าในห้อง เจอกล่องจดหมายเก่า ๆ ใบหนึ่ง ที่อยู่กับเธอมาตั้งแต่สมัยมัธยม ข้างในมีเข็มกลัดของนารี กับจดหมายที่เธอเคยขโมยไปจากโต๊ะนารีในวันสุดท้าย เธอจำได้ว่าเคยกลั่นแกล้งนารีร่วมกับเพื่อนด้วยความโกรธเก่า ๆ
เสียงในกระจกดังขึ้น “จำได้แล้ว…” เงานารีขยับมาชิดกระจก อัญญาสั่นสะท้าน เธอเอื้อมมือกลับไปส่งเข็มกลัดและจดหมายให้เงาในกระจก วินาทีนั้นเงานารีร้องไห้ น้ำตาไหลปนรอยยิ้มเศร้า
เงาในกระจกเริ่มจางลง ทว่าความรู้สึกผิดยังทิ้งร่องรอยลึกในใจอัญญา ห้องกลับสู่ความเงียบสงบ แต่กระจกบานนั้นยังคงสะท้อนเงาอัญญา และบางครั้งเหมือนจะมีใครอีกคนจ้องมองอยู่ในเงาสะท้อนอยู่เสมอ
อัญญาย้ายออกจากหอพักหลังสอบจบ เธอวางกระจกบานนั้นไว้ในห้อง 209 และไม่หันกลับไปมองอีกเลย แต่ในยามค่ำคืนที่เงียบงัน ห้อง 209 ยังคงมีเงาเด็กผู้หญิงในกระจกบานนั้นรอคอยใครสักคน ที่จะมาสะท้อนอดีตของตัวเอง…
