เสียงฝีเท้าของวีนัสดังก้องไปตามทางเดินแคบแห่งหอพักหญิงตะวันตก ตึกเก่าแก่สามชั้นที่ล้อมรอบด้วยต้นยางสูงชะลูดและความเงียบงัน วีนัสลากกระเป๋าเดินทางผ่านแสงไฟสีเหลืองหม่นของทางเดิน แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความลังเล หัวใจเธอเต้นแรงแต่ปากพยายามกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงไป เธอยิ้มแห้ง ๆ ให้ป้ายไม้เก่า ๆ ที่แขวนอยู่หน้าอาคาร “หอพักหญิงตะวันตก” ตัวอักษรสีทองลอกล่อนดูไม่ต่างกับรอยอดีตในใจเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูไม้ทึบถูกผลักออกจากข้างใน เสียงเหล็กส่งเสียงแหลม วีนัสเผลอก้าวถอยหลัง กิ๊บ ผู้ดูแลหอพักวัยกลางคนที่หน้าตาหงุดหงิดปรากฏตัว เธอมองวีนัสด้วยสายตาเหมือนกำลังชั่งใจบางอย่าง
“เข้ามาเลยลูก ห้อง 314 ขึ้นบันไดไปซ้ายสุดนะ อย่าลืมล็อกประตูให้ดี”
วีนัสพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ…ขอโทษที่มาถึงดึก”
“ไม่มีอะไรหรอก ที่นี่มันเงียบดี” กิ๊บพูดเสียงเบากว่าปกติ เธอเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง “สามทุ่มครึ่งแล้ว รีบขึ้นไปเถอะ”
วีนัสพยายามมองหานักศึกษาคนอื่น แต่ทางเดินกลับว่างเปล่า กิ๊บหายเข้าไปในห้องสำนักงาน ปล่อยให้วีนัสเดินขึ้นบันไดเก่าที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเมื่อย่ำเท้า
ทั้งชั้นสามมีแต่ความเงียบ เงาของต้นยางจากหน้าต่างทอดยาวบนพื้นกระเบื้อง วีนัสลากกระเป๋าไปจนถึงห้อง 314 เธอเปิดประตูด้วยความระมัดระวัง กลิ่นอับเก่าและฝุ่นคละคลุ้ง ห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ มีหน้าต่างบานเกร็ดและเตียงเหล็กสองเตียง หนึ่งในนั้นว่างเปล่า อีกเตียงมีสัมภาระวางระเกะระกะแต่ไม่มีเจ้าของ
เสียงโทรศัพท์สั่น วีนัสหยิบขึ้นมาอ่านข้อความจากแม่ “ถึงห้องหรือยังลูก” เธอพิมพ์ตอบสั้น ๆ ว่า “ถึงแล้วค่ะ” มือสั่นเล็กน้อยก่อนจะเก็บมือถือไว้ใต้หมอน
เวลาผ่านไปช้า ๆ วีนัสจัดของอย่างเงียบเชียบ ใกล้เที่ยงคืน เสียงฝนตกพรำ ๆ กระทบหน้าต่าง นาฬิกาบนผนังเดินช้ากว่าปกติ เธอรู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างมองอยู่ ที่ปลายเท้าใต้เตียงมีเงาดำพาดผ่านวูบหนึ่ง วีนัสชะงักแต่บอกตัวเองว่าแค่เหนื่อยเกินไป
เสียงประตูห้องน้ำในห้องเปิดแกรก เพื่อนร่วมห้องเดินออกมา ใบหน้าซีดเผือด ผมซอยสั้นชื่อวิภา วิภาพูดเสียงแหบ “เพิ่งย้ายมาเหรอ?”
“ใช่ค่ะ วีนัส” เธอยิ้มจาง ๆ “ขอโทษที่รบกวน”
วิภาหลบสายตา “ที่นี่…เงียบดีนะ นอนง่าย” เธอพูดเบา ๆ ก่อนจะหันไปหยิบผ้าขนหนู วีนัสสังเกตว่ามือของวิภามีรอยขีดข่วนจาง ๆ เหมือนเพิ่งโดนอะไรบางอย่างข่วน
ในคืนแรกนั้น เสียงกระซิบเบา ๆ ดังแว่วขึ้นท่ามกลางความเงียบ วีนัสสะดุ้ง เธอเงี่ยหูฟัง เสียงนั้นลอดเข้ามาผ่านผนัง เป็นเสียงผู้หญิงพึมพำอะไรบางอย่างฟังไม่ชัดเจน ราวกับขอให้ช่วย “ช่วย…ช่วยฉัน…” แล้วก็ขาดหายไป
วีนัสลุกขึ้นเดินไปที่ประตูห้อง เปิดออกอย่างระวัง ทางเดินว่างเปล่า ทุกห้องปิดสนิท เธอลังเลจะออกไปไหม แต่สุดท้ายก็ปิดประตูแล้วปีนขึ้นเตียง นอนไม่หลับทั้งคืน
เช้าวันถัดมา วีนัสเดินลงไปที่โรงอาหารเล็กในหอพัก เธอพบกลุ่มนักศึกษาหญิงสี่คนจับกลุ่มคุยกันกระซิบกระซาบ เมื่อวีนัสเดินผ่าน บางคนหยุดพูดแล้วปรายตามอง เธอได้ยินคำว่า “ห้อง 314” แว่ว ๆ
วีนัสตักข้าวใส่จาน นั่งลงเงียบ ๆ วิภามานั่งข้าง ๆ ไม่มีใครพูดอะไรไปพักหนึ่ง กระทั่งวิภาหยิบช้อนแล้วถามเบา ๆ “เมื่อคืน…ได้ยินอะไรมั้ย?”
“เสียงอะไรเหรอ?” วีนัสเลือกที่จะโกหก
วิภาหลบตาอีกครั้ง “เปล่า ไม่มีอะไร”
บ่ายวันนั้น วีนัสไปเรียนที่คณะ แต่สมองเธอกลับวนเวียนกับเสียงกระซิบเมื่อคืน ในห้องเรียน เธอพยายามมีสมาธิกับอาจารย์แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงกระซิบเบา ๆ ข้างหู เสียงนั้นบอกว่า “กลับไป…กลับไป…” เธอสะบัดหัวแรงจนถูกเพื่อนข้าง ๆ ถามว่าเป็นอะไร
หลังเลิกเรียน วีนัสเดินกลับหอพัก เปิดประตูห้อง 314 เธอเห็นวิภากำลังนั่งก้มหน้าบนเตียง มือขยุ้มผ้าห่มแน่น
“วิภา เป็นอะไรหรือเปล่า”
วิภาเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดช้า ๆ “บางคืน…มีคนมาเคาะประตู แล้วก็หายไป”
วีนัสรู้สึกขนลุก “เราหรือ?”
“ไม่รู้สิ…มันเหมือนเสียงขอร้อง…เหมือนใครถูกขังไว้ข้างใน”
คืนนั้น วีนัสพยายามข่มตาหลับ เสียงฝนตกหนักขึ้น เสียงกระซิบกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม “เปิด…เปิดประตู…ให้ฉันออกไป…” เสียงนั้นวนอยู่ในหัว วีนัสลุกขึ้นคว้าผ้าห่มแน่น เธอเห็นเงาผ่านหน้าต่างเป็นรูปร่างผู้หญิงในชุดนักศึกษา
วีนัสวิ่งไปเปิดหน้าต่างทันที เบื้องล่างมีเพียงสวนยางมืด ๆ ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เธอหันกลับ เห็นวิภานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ดวงตาตื่นตระหนก
“เธอได้ยินเสียงมั้ย?” วีนัสถามเสียงสั่น
วิภาส่ายหน้าเร็ว ๆ แต่ใบหน้าซีดขาวไม่ต่างจากคนที่กลัวจนพูดไม่ออก
วันถัดมา วีนัสเริ่มสังเกตว่ามีสิ่งผิดปกติในหอพัก หลายห้องถูกปิดล็อกสนิท บางห้องมีชื่อเจ้าของติดอยู่แต่ไม่มีร่องรอยใครเข้าออก เธอถามกิ๊บผู้ดูแล กิ๊บกลับตอบสั้น ๆ ว่า “นักศึกษาย้ายออกก่อนเวลา”
“แต่ของข้างในยังอยู่เต็มเลยค่ะ” วีนัสพูด
กิ๊บเหลือบตามอง “บางทีญาติเขายังไม่มารับไป”
ความเย็นวาบแล่นขึ้นต้นคอวีนัส เธอเลือกจะเงียบต่อไป
กลางคืนหนึ่งวีนัสตัดสินใจเดินสำรวจชั้นสาม เธอได้ยินเสียงกระซิบจากปลายทางเดิน เสียงนั้นดังขึ้น “ช่วยฉัน…ฉันอยู่ตรงนี้…” เธอเดินตามเสียงไปจนสุดทาง ผ่านห้อง 320 ซึ่งประตูถูกปิดผนึกด้วยเทปสีแดง เธอยืนฟังหัวใจเต้นรัว
ขณะนั้นเอง ประตูสำนักงานเปิดออก กิ๊บเดินออกมาพร้อมไฟฉาย “ดึกขนาดนี้ยังไม่นอนอีกเหรอ?”
วีนัสสะดุ้ง “ขอโทษค่ะ หนูได้ยินเสียงเหมือนคนขอความช่วยเหลือ”
กิ๊บมองไปยังห้อง 320 นานผิดปกติ “ไม่มีอะไรหรอกลูก ห้องนั้นปิดไว้เพราะซ่อม”
“แต่—”
“รีบกลับห้องได้แล้ว” น้ำเสียงกิ๊บเย็นชาจนวีนัสไม่กล้าเถียง เธอเดินกลับห้องโดยไม่ถามอะไรต่อ
คืนนั้น เสียงกระซิบดังใกล้ขึ้น — คราวนี้เหมือนอยู่ใต้เตียงของวีนัสเอง เธอหลับตาแน่น มือกำผ้าห่มจนเหงื่อชุ่ม
เช้าวันต่อมา วิภาไม่อยู่ในห้อง วีนัสเดินหาทั่วหอพักแต่ไม่พบเพื่อนร่วมห้อง สัมภาระวิภายังคงอยู่ครบ เธอถามกิ๊บ กิ๊บตอบว่า “วิภาโทรบอกว่าจะกลับบ้าน”
“แต่ของยังอยู่หมดเลยนะคะ”
กิ๊บไม่ตอบ เธอยิ้มแปลก ๆ แล้วเดินจากไป
วีนัสกินข้าวคนเดียวในโรงอาหาร เธอเห็นนักศึกษาหญิงอีกคนหนึ่งชื่ออรเดินเข้ามาทัก “เธออยู่ห้อง 314 ใช่มั้ย?”
“ใช่ค่ะ”
“ระวังตัวนะ…บางทีถ้าได้ยินเสียงกระซิบ อย่าเปิดประตูเด็ดขาด”
วีนัสอึ้ง “ทำไม?”
อรหลบตา “เขาว่ามีคนที่หายไป…กลับมาไม่ได้”
คืนถัดมา วีนัสนอนไม่หลับ เธอได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง เสียงกระซิบดังขึ้นว่า “ช่วยด้วย…เปิดประตูให้ที…” วีนัสลังเล เธอก้าวลงจากเตียง เดินไปที่ประตู มือสั่น แต่สุดท้ายกลับไม่กล้าเปิด เธอแนบหูฟัง เสียงร้องไห้เบา ๆ ดังลอดเข้ามา
วันต่อมา วีนัสตัดสินใจสืบเรื่องหายตัวไปของนักศึกษาหญิง เธอเข้าไปในห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ค้นหาข่าวเก่า ๆ พบว่ามีข่าวนักศึกษาหายตัวไปจากหอพักหญิงตะวันตกเมื่อสิบปีก่อน สามราย ไม่มีการพบศพ ไม่มีคำอธิบาย ทุกข่าวลงท้ายว่า “ยังคงเป็นปริศนา”
เธอเอ่ยถามบรรณารักษ์หญิงสูงวัย “ที่หอพักหญิงตะวันตกเคยมีเรื่องแบบนี้มาก่อนเหรอคะ?”
บรรณารักษ์นิ่งไปนาน “นักศึกษาบางคน…เหมือนถูกบางอย่างเรียกกลับไป”
วีนัสรู้สึกหนาวเย็นจับใจ “เรียกกลับไป?”
บรรณารักษ์ก้มหน้าแล้วเดินหนีไป เธอเหลือแต่วีนัสนั่งนิ่งอยู่กับเอกสารข่าวเก่า ๆ
เมื่อตกเย็น วีนัสกลับไปหอพัก เธอพบประตูทางเข้าเปิดแง้ม เสียงฝีเท้าลากช้า ๆ ดังมาจากชั้นบน เธอเดินขึ้นไปอย่างหวาดระแวง บนทางเดิน เธอสังเกตเห็นเงาของใครบางคนเดินผ่านประตูห้อง 320 แล้วหายเข้าไปข้างใน
วีนัสลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินไปที่หน้าห้อง 320 ประตูถูกปิดผนึกด้วยเทปสีแดง เธอลูบเทปนั้นเบา ๆ เสียงกระซิบดังขึ้นใกล้หู “ช่วยด้วย…”
เธอสะดุ้ง เงยหน้ามองช่องระบายอากาศ เห็นเงาจาง ๆ ของผู้หญิงนั่งกอดเข่าอยู่ข้างใน ดวงตาเศร้าลึกจนวีนัสขยับตัวไม่ออก
ทันใดนั้น กิ๊บเดินมาข้างหลัง “อย่าไปยุ่งกับห้องนั้น” เสียงเธอเฉียบขาด “ถ้าเธอไม่อยากหายไปเหมือนคนอื่น”
วีนัสหันกลับ “มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?”
กิ๊บถอนหายใจหนัก “บางสิ่งที่ถูกทิ้งไว้ในหอพักนี้…ไม่อยากให้ใครออกไป”
คืนนั้น วีนัสฝันเห็นตัวเองเดินอยู่ในทางเดินมืด มีเงาตามหลังเธอทุกฝีก้าว เมื่อหันกลับไปไม่มีใคร เธอสะดุ้งตื่นกลางดึก เสียงกระซิบดังรอบห้อง “ช่วยฉัน…เปิดประตู…” เธอลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เปิดออกไปในทางเดินที่ว่างเปล่า เธอเดินไปจนถึงห้อง 320 เธอเห็นประตูค่อย ๆ เปิดออกด้วยตัวเอง ข้างในมีเงาของนักศึกษาหญิงสามคน กำลังยื่นมือมาเรียกเธอ
วีนัสถอยหลัง ชีพจรเต้นแรง เธอล้มลงบนพื้น เสียงกระซิบดังรุนแรงขึ้น “มาด้วยกัน…อยู่ด้วยกัน…”
เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เหงื่อท่วมตัว หัวใจแทบหยุดเต้น
วันถัดมา วีนัสตัดสินใจเผชิญหน้ากับกิ๊บ “หนูไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้วค่ะ”
กิ๊บหรี่ตา “เธอไม่มีทางไปไหนได้หรอกลูก”
“หมายความว่ายังไงคะ?”
“มีบางสิ่งในหอพักนี้…มันเลือกคน”
วีนัสวิ่งขึ้นไปเก็บของในห้อง 314 ขณะเก็บของ เธอพบสมุดบันทึกเก่าในลิ้นชักโต๊ะ ข้างในมีข้อความสั้น ๆ เขียนด้วยลายมือหวาดหวั่น “อย่าฟังเสียงนั้น…ถ้าได้ยิน อย่าเปิดประตู”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าทุกครั้ง วีนัสยืนตัวแข็ง มือสั่น เสียงกระซิบอยู่ใกล้มาก “เปิด…เปิด…ให้ฉันออกไป…”
เธอเดินไปที่ประตู ตั้งใจจะไม่เปิด แต่เสียงนั้นเริ่มกลายเป็นเสียงร้องไห้ เสียงกรีดร้อง ตะโกนขอให้ช่วยเหลือ เธอตัดสินใจเปิดประตูออกไป
ทางเดินว่างเปล่า แต่เงาของใครบางคนปรากฏอยู่ปลายทางเดิน เงานั้นค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเธอ เสียงกระซิบดังรอบตัว “อยู่กับฉัน…อยู่กับฉัน…”
วีนัสถอยหลังไปชนผนัง เงานั้นหยุดตรงหน้าห้อง 314 ดวงตาว่างเปล่ามองตรงมาที่เธอ เสียงกระซิบกลายเป็นเสียงกรีดร้อง เธอปิดหูแน่นแต่เสียงนั้นยังดังอยู่ในหัว
ทุกอย่างเงียบลงในทันที วีนัสลืมตา พบว่าตัวเองยืนอยู่ในห้อง 320 ห้องนั้นเย็นยะเยือกและมืดสนิท มีรอยขีดข่วนเต็มผนัง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังรอบตัว “ที่นี่คือบ้านของเธอแล้ว…”
วีนัสพยายามเปิดประตูแต่บานประตูเหมือนไม่มีรูกุญแจ เธอตะโกนแต่ไม่มีเสียงตอบกลับ เงาของนักศึกษาหญิงสามคนนั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง จ้องเธอด้วยแววตาว่างเปล่า
วันต่อมา ในหอพักหญิงตะวันตกไม่มีใครพูดถึงวีนัสอีก ข่าวลือเรื่องเสียงกระซิบยังคงแพร่กระจาย นักศึกษาหญิงคนใหม่ย้ายเข้าห้อง 314 เธอได้ยินเสียงกระซิบจากผนังในคืนแรก …
