เสียงเกลียวคลื่นกระทบชายฝั่งดังก้องกลางคืน ฝนโปรยเม็ดเล็ก ๆ ใต้เงาไฟสลัวเมืองซานแหลม ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง ชื่อธนา ขับรถผ่านถนนเปียกแฉะ ลมหอบเอาความเย็นเยียบพัดปะทะกระจกรถ เขาหยุดอยู่หน้าทางเข้าสถานีตำรวจเก่า ลังเลครู่หนึ่งก่อนดับเครื่องยนต์ ทุกคืนแบบนี้เขายังไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองเกี่ยวกับการหายตัวไปของภรรยาเมื่อปีก่อน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในห้องใต้หลังคาบ้านหลังเดิม พราว ลูกสาววัยสิบเจ็ดนั่งจดจ้องหน้าคอมพิวเตอร์ โทรศัพท์เปิดแอปแชตแล้วหยุดนิ้วค้าง ที่มุมห้อง กระจกบานหนึ่งแอบสะท้อนฝุ่นขุ่นมัว เธอกลัวจะส่องมันเต็มที แต่เสียงฝนชวนให้ใจว่าง การบ้านที่ไม่สำเร็จ ความสัมพันธ์กับพ่อที่ตึงเครียด สะสมกันเป็นปมแน่นในใจ
ธนาเดินกลับบ้านผ่านตรอกเปลี่ยว เสียงฝนดังขึ้นและกัดหัวใจ บนป้ายเมืองเก่าคร่ำ คนแก่บนเก้าอี้ยาวมองสบตา ยิ้มแปลก ๆ ก่อนหายวับไปกับเงามืด ธนารีบสาวเท้าแต่ภาพติดตาแกยังไม่เลือน
เมื่อถึงบ้าน ธนาดึงเสื้อกันฝนออก สะบัดหยาดน้ำ เขาเห็นพราวยังไม่นอน แสงคอมวูบไหวในเงาสลัว “ดึกแล้ว…ทำไมยังไม่นอนลูก” เสียงเขาไม่แข็งแรงนัก พราวเงียบกริบ มีแค่เสียงนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ธนาเดินผ่านไปอย่างเหนื่อยล้า
คืนนั้น ในฝันของพราว เธอเห็นผู้หญิงในชุดขาว เดินลงน้ำหน้าอ่าว มีเงาคล้ายตัวเองสะท้อนอยู่ข้าง ๆ ผู้หญิงคนนั้นเอื้อมมือไปที่กระจกที่จมอยู่ใต้ผืนน้ำ เธอสะดุ้งตื่น เหงื่อซึมหน้าผาก กระจกวางมุมส่องวับ ๆ ราวกับมีอะไรซ่อนอยู่
รุ่งเช้า ธนาแสร้งเป็นปกติ ชงกาแฟให้ตัวเอง ท่ามกลางเส้นสายแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่าน พราวมีสายตาสงสัย “คืนนี้…หนูฝันร้ายอีกแล้ว” เธอเปรยเสียงเบา ธนาถอนหายใจพยายามกลบความวิตก แต่สายตาเขาเลื่อนลอย เหมือนมีเรื่องในใจที่ไม่อาจปล่อยมือ
หลังเลิกเรียน พราวเดินวนอยู่ในตลาดเก่า ได้ยินเสียงแม่ค้าซุบซิบเรื่องตำนานกระจกสองใบ “ใครส่อง…เห็นเลข ถูกหวยรวยทุกราย” เสียงลุงขายปลาขรม พราวแกล้งหัวเราะ แต่แววตาหวั่นไหว เธอเดินอ้อมตลาด หัวใจเต้นระรัว ใบหน้างุนงงกับเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก
คืนนั้นธนานอนพลิกไปมาในห้อง เหม่อมองรูปครอบครัวเก่าที่แขวนข้างเตียง นิ้วแตะริมกรอบรูปช้า ๆ เป็นภาพที่ภรรยายิ้ม แต่แววตาเศร้า เขาส่งเสียงรำพึง “ทำไมเธอถึงหายไป…” เสียงเหมือนติดอยู่ในช่องว่างระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
พราวกลับจากตลาด เห็นกระจกวางอยู่ที่มุมห้องเหมือนเดิม เธอนั่งลงข้างมัน เอื้อมมือไปแตะปลายนิ้วกับขอบเย็น ๆ ภาพสะท้อนพราววูบหนึ่ง ไม่ใช่หน้าตัวเอง แต่เป็นผู้หญิงในชุดขาวจากฝัน เธอถอยออกห่าง หัวใจเต้นแรง เสียงโทรศัพท์ดังขัดบรรยากาศ พราวไม่กล้าตอบ ยังนั่งนิ่งจ้องกระจก เหมือนคาดหวังว่ามันจะบอกอะไรบางอย่าง
ในวันต่อมา ธนาได้รับจดหมายไร้ชื่อ วางหน้าประตูบ้านในเช้าวันฝนตก ข้างในมีรูปถ่ายหญิงสาวชุดขาวกำลังยืนอยู่ริมอ่าว เขาหยิบขึ้นดู สั่นเทาด้วยมือ เห็นได้ชัดว่านี่คือภรรยาที่หายไป เขาเงียบงัน หัวใจตกวูบ ความกลัวเก่ากระพือขึ้นทันที ทั้งโกรธ ทั้งอยากรู้ความจริง
ธนาพยายามปกปิดความวิตกจากลูกสาว แต่พราวจับพิรุธได้ “พ่อเป็นอะไรรึเปล่า?” เธอถามด้วยเสียงสั่น ๆ ธนาอ้ำอึ้ง “ไม่มีอะไรลูก…แค่คิดถึงแม่” เขอยิ้มเจื่อน พราวเม้มปากรู้ว่าพ่อโกหก เธอไม่กล้าก้าวล้ำ แต่มือยังวางแถวขอบกระจกโดยไม่รู้ตัว
คืนนั้น ขณะที่เมืองซานแหลมดับไฟเพราะพายุ ฝนซัดกระทบบ้านอย่างแรง พราวนอนไม่หลับ เธอลุกขึ้นมาเดินไปหากระจกในห้องใต้หลังคา เสียงกระจกแว่วใส่หูเหมือนใครกระซิบ “อย่ากลัว…มองให้ลึกเข้าไป” เธอลังเล แต่สุดท้ายมองเข้าไปเต็มตา เงาเบื้องหลังคือคนในฝัน พราวใจหายวาบ เธอเอื้อมแตะผิวกระจก มันเย็นเฉียบ
ข้อความแปลก ๆ ปรากฏที่มุมกระจก: “สิ่งที่เธอกลัว…คือสิ่งเดียวกับที่แม่กลัว” พราวผงะ เสียงกระซิบรอบห้องดังขึ้นอีกครั้ง เธอก้าวถอยแต่ขาแข็งไม่ยอมขยับ ภาพสะท้อนเต้นระริกเหมือนถูกคลื่นกระทบ สุดท้ายเธอรวบรวมความกล้า ปล่อยน้ำตาไหลและพูดกับเงาสะท้อน “ถ้าแม่นั่นคือแม่…หนูขอโทษ หนูกลัวจะลืมแม่…”
ในขณะเดียวกัน ธนาเปิดรูปถ่ายหญิงสาวชุดขาวในห้อง ก้มหน้าด้วยความผิด ย้อนทบทวนความทรงจำอันเจ็บปวด วันสุดท้ายที่ภรรยาอยู่บ้าน คำพูดสุดท้ายที่เขาเลือกเมิน เงาในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งสะท้อนภาพเขาและอดีต ขณะที่เสียงสายฝนในคืนนั้นเหมือนจะพรากคนสำคัญ เขาทรุดตัวลงบนเตียง ร้องไห้เงียบ ๆ อย่างที่ลูกไม่มีวันเห็น
เช้าตรู่ ฝนซา ธนาเดินไปที่ท่าเรืออ่าว เขาพบรอยเท้าเปียกบนไม้กระดาน ท่ามกลางหมอกจาง ๆ หญิงสาวชุดขาวยืนอยู่ตรงปลายสะพาน เธอหันมา ใบหน้าเป็นภรรยาเก่าในวัยที่อ่อนเยาว์กว่า เธอยิ้มให้เขา ก่อนเดินหายเข้าไปในหมอก ทิ้งไว้แต่รอยฝีเท้าร่างเบา ๆ ธนาตะโกนออกไป “กลับมาเถอะ! กลับมาตอบฉัน!” มีแต่ลมและเสียงคลื่นเป็นคำตอบ
พราวแอบสะกดรอยตามพ่อมาโดยที่เขาไม่รู้ เธอเห็นภาพนั้น พลันหัวใจปั่นป่วน ตัดสินใจเดินตามไปยังท่าเรือ ริมอ่าวเต็มไปด้วยเสียงปริศนา เธอมองลงทะเล เห็นแสงสะท้อนวูบในน้ำ เหมือนมีบางอย่างเรียกหา พราวย่องไปใกล้ค่อย ๆ ก้มลง
ภาพในกระจกแห่งทะเลเผยตัวเอง เงาของเธอกับแม่แนบกันเป็นอันหนึ่งอันเดียว ในนั้นเป็นความกลัวใหญ่ที่สุด พราวร้องไห้หนัก ลูกมือไปบนหน้าผืนน้ำ เย็นเยียบทะลุใจ มีเสียงกระซิบ: “อดีตจะปล่อยเธอ ถ้าเธอยอมรับตัวเอง”
ธนาเห็นลูกสาวนั่งซบกับขอบสะพาน น้ำตาไหลพราก เขาวิ่งเข้ามากอดเธอแน่น สองพ่อลูกร้องไห้ด้วยกัน เหตุการณ์ในอดีตเคลื่อนกลับมา พราวพูดอะไรไม่ออก ธนาจับหัวลูกไว้แนบอก “เราเหลือกันอยู่แค่นี้…พ่อขอโทษ”
สายลมเอื่อย ทะเลคลื่นสงบ เงาในกระจกน้ำ ค่อย ๆ กลืนหายไป มีแค่เสียงเดิม ๆ ของอ่าวและเมืองซานแหลม เหลือแค่สองพ่อลูกที่กล้าสบตากับความจริง
ค่ำวันหนึ่งหลายสัปดาห์หลังเรื่องราว พราวยืนส่องกระจกบานคร่ำในห้องใต้หลังคา มันสะท้อนภาพตัวเองที่เข้มแข็งและอ่อนแอในคราวเดียว เธอคลี่ยิ้มบาง ๆ ใจนิ่งสงบ เธอเดินลงมาด้านล่าง ธนาเปิดไฟรอเธออยู่ ทั้งสองสบตา กันพลางเข้าใจโดยไม่ต้องพูดออกมา ว่าจากนี้ พวกเขากล้าที่จะก้าวต่อไป แม้ในวันที่ไม่มีภาพสะท้อนของแม่ในกระจกอีกแล้ว
