“โน้ต เดี๋ยวนายเขียนโค้ดให้เสร็จก่อนเที่ยงนะ แล้วเดี๋ยวเราจะไปประชุมกันอีกที” เสียงของลาพอร์น เด็กชายร่างเล็ก หน้าตากวนประสาทประจำกลุ่ม ประกาศอย่างมั่นอกมั่นใจ ท่ามกลางห้องเรียนที่เสียงจอแจของเด็กไอทีปีสี่กำลังทำโปรเจกต์กันอลหม่านในชั่วโมงบ่ายวันศุกร์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โน้ต หนุ่มแว่นหน้าตาซีเรียส พยักหน้าหงึกหงัก ไม่กล้าบอกว่ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลาพอร์นหมายถึงไฟล์ไหน เพราะเมื่อคืนอีกฝ่ายส่งไฟล์ปริศนามาแบบไม่มีชื่อไฟล์ หัวข้อ หรือคำอธิบายอะไรทั้งนั้น
“เอ่อ ลาพอร์น นี่โค้ดอันไหนดีนะ?” โน้ตถามเบาๆ ราวกับกลัวลาพอร์นจะเสียกำลังใจ
“ไอ้ที่ชื่อ ‘FinalFinalจริงๆจบละVerสุดท้าย’ ไงล่ะ! เห็นมั้ย เขียนไว้ชัดสุด” ลาพอร์นยังเชื่อว่าใครๆ ก็ต้องเข้าใจตรรกะของเขา โดยไม่คิดว่าหลายไฟล์ก่อนหน้าก็ชื่อนี้เหมือนกันหมด
เมกะ สาวผมตรงหน้านิ่งที่ดูเหมือนสวยเป๊ะ แต่จริงๆ เก็บความตลกไว้เต็มเปี่ยม เดินเข้ามาถือถุงขนม “มีใครสนใจขนมไหม? นายว่าเราควรเอาโค้ดไปทดสอบรึยัง?”
ลาพอร์นตอบทันควัน “เอาไปเลย! ของแบบนี้เทสทีหลังน่า มีเวลาเหลือเฟือ”
โน้ตกับเมกะสบตากันอย่างกังวล แต่ไม่มีใครแย้ง เจ้าของเสียงมั่นๆ กำลังยิ้มกว้าง มั่นใจเต็มถังราวกับผู้นำกองรบชนะสงคราม
ไม่ทันข้ามชั่วโมงต่อมา เมื่อทุกคนกลับมาเจอหน้ากันในร้านกาแฟใกล้มอ เมกะเปิดโน้ตบุ๊ก ตัวอักษร Error ขึ้นเต็มหน้าจอ
“ลาพอร์น… นี่นายเอาไฟล์ผิดหรือเปล่า?” เธอถามเสียงเรียบ
“ไม่หรอก! ของแท้ ของจริง” ลาพอร์นยืนยัน โน้ตเปิดไฟล์ทีละอัน เจอไฟล์ชื่อ “Finalจริงๆอันสุดท้ายที่สุด” “อันนี้ใช่มะ?”
เมกะมองจอ เงียบไป 3 วินาที “นี่โค้ดสัมมนาสาขาปีที่แล้วนี่นา…” โน้ตเกาหัว อึ้งไปอีกรอบ ลาพอร์นเงียบไปเป็นครั้งแรกของวัน
“โอเค งั้นเรามาตรวจอีกทีเนอะ…” เมกะพูดพลางยื่นขนมให้เพื่อน ปลอบใจแบบแม่พระในคราบสายปั่น
เมกะเริ่มตัดสินใจว่า เธอจะเป็นคนจัดเรียงไฟล์และโน้ตการบ้าน แต่ก็ลืมบอกเพื่อนทั้งสองว่าตัวเองเปลี่ยนชื่อไฟล์และสร้างโฟลเดอร์ใหม่ที่ชื่อว่า “เอาจริงละนะ_อันที่ใช่แน่ๆ” สถานการณ์จึงงงหนักกว่าเดิม
เย็นวันเสาร์ โน้ตกลับบ้านมาเปิดดูไฟล์ที่ได้จากเมกะ พลางคิดในใจว่า “ครั้งนี้ต้องไม่พลาดแล้ว” แต่เมื่อกดเปิดโฟลเดอร์ตามชื่อ กลับกลายเป็นไฟล์เพลงของเมกะเองที่ดันแปะไว้เพราะมัวแต่ฟังเพลย์ลิสต์ตอนทำงาน
วันถัดมา ลาพอร์นนัดกลุ่มที่ร้านข้าวต้มใกล้หอพัก “ฟังนะพวก! เรามีเวลาอีก 4 วันเท่านั้น”
“จริงเหรอ? เห็นในอีเมลแจ้งว่าต้องส่งวันจันทร์ถัดไป” โน้ตเอ่ยขึ้น เมกะพยักหน้า “ใช่ ฉันอ่านในกลุ่มเหมือนกัน”
“มันเลื่อนส่งอีกรอบ? โอ้โห ตอนนี้แหละโอกาสทอง! เราจะเพิ่มฟีเจอร์ว้าวเข้าไป แบบที่กรรมการอ่านแล้วต้องร้องว้าว!” ลาพอร์นประกาศ
โน้ตรีบเสริม “ฟีเจอร์อะไรล่ะ?”
“Auto Generate หมูปิ้งเสมือนจริง!” ลาพอร์นหน้าเปี่ยมอุดมการณ์อย่างประหลาด
เมกะกลั้นหัวเราะ “อยากรู้จริงๆ ว่ายังไง คือโค้ดให้โปรแกรมเลือกไม้หมูปิ้งหรอ? หรือส่งกลิ่นด้วย?”
“ก็น่าสนใจนะ แต่… พ่ายแพ้ทุกความงงเลยลาพอร์น ฉันว่าทำระบบแจ้งเตือนแบบธรรมดาก่อนดีไหม” โน้ตพยายามชี้ทางสว่างแบบคนคิดมากกลัวจะออกทะเลมากกว่านี้
ลาพอร์นขมวดคิ้ว “ไม่เข้าใจศิลปะนวัตกรรมเลย”
เมกะลูบหัวโน้ต พร้อมยิ้มมุมปาก “เอาเหอะ ลองให้ลาพอร์นทำดูก่อน”
หลังกลับมาหอพัก เมกะส่งไฟล์ผิดอีกคราว คราวนี้เธอแปะไฟล์รูปหมาเซเลปจากกลุ่มไลน์มาผิด จนโน้ตเสียเวลากับการรีเซ็ตรหัสผ่านเข้าโฟลเดอร์เมกะที่เต็มไปด้วยไฟล์ปริศนา
สิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครเตรียมใจไว้ คืองานพรีเซนต์ที่เมกะเข้าใจว่าการแต่งตัวเต็มยศคือชุดสูทเทา ส่วนลาพอร์นแปลว่าคอสเพลย์หมูปิ้งเข้าไปในห้องประชุม ส่วนโน้ตไม่มีแรงคัดค้าน สุดท้ายมาด้วยแจ็คเก็ต IT ที่เพื่อนซื้อให้แต่ไม่ได้รีด สถานการณ์ชุลมุนในเช้าวันพรีเซนต์จึงไม่ได้แพ้กรณีไฟล์ปริศนาเลย
“เมกะ ไฟล์วิดีโอหาย!” ลาพอร์นส่งเสียงลั่น หัวหมูปิ้งบนหัวสั่นระริก
“อยู่นี่ แต่เป็นคลิปหมาเต้น กดผิดไฟล์ให้กรรมการรัวๆ เลยมั้ย?” เมกะหยิบแฟลชไดร์ฟออกจากกระเป๋า
โน้ตกลั้นหายใจ “ยังพอมีเวลา รีบเปิดประกอบให้ดูนะ อย่าส่งคลิปหมาไปจริงๆ ล่ะ”
คณะกรรมการ 3 ท่านมานั่งเรียงหน้าตึง เมื่อเห็นชุดหมูปิ้งลาพอร์นเดินนำเข้าห้อง เค้าทั้งสามต่างนิ่งเงียบ 2 วิ ก่อนหันไปซุบซิบกันเอง แต่ไม่มีใครกล้าถามอะไร
ลาพอร์นเริ่มพรีเซนต์ด้วยความมั่นใจ “เรียนกรรมการทุกท่าน วันนี้เราจะพาทุกท่านพบกับ…”
จู่ๆ ไฟฟ้าในห้องกระพริบ เมกะกับโน้ตกลั้นหัวเราะ ลาพอร์นไหวตัวแจกแจงฟีเจอร์อย่างรวดเร็ว แต่ว่าภาพหน้าจอขึ้นโลโก้หมาแทนหมูปิ้ง สถานการณ์ขลุกขลักแต่ราบรื่นต่อ เพราะกรรมการ 1 ท่านหัวเราะหึๆ ออกมา
“หมูปิ้งของท่าน… เอ่อ… ขาดไม้เสียบ?” กรรมการถาม ลาพอร์นยิ้ม “เพราะอนาคตกำลังมาไม้ใหม่นะครับ!”
งานจบลงบรรยากาศเงียบแล้วแทรกด้วยเสียงหัวเราะจากทุกคน สนทนาเบาๆ ในโรงอาหารต่อจากนั้น โน้ตครุ่นคิดมากขึ้น ลาพอร์นลดมั่นใจลงบ้าง ส่วนเมกะยื่นขนมให้เพื่อนทั้งคู่ “ต่อจากนี้ ถ้าไฟล์ชื่อ FinalFinal จริงๆ จบละ… ขอให้ตู้นะ!”
สุดท้าย โปรเจกต์ที่วุ่นวายกลายเป็นผลงานที่ใครๆ จำเรื่องราวมากกว่าเนื้อหา และสามสหายก็นัดกินหมูปิ้งกันในค่ำคืนนั้น ฉลองความซวย ความวุ่น และความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนแปลงไปแบบมีรอยยิ้ม
