บ้านเลขที่ 29 : บันทึกผีมนุษย์
เสียงฝนกระทบหลังคาบ้านไม้เก่า ภานุยืนลังเลที่หน้าประตูบ้านเลขที่ 29 ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ ดวงตาคมยังจ้องมองหน้าต่างชั้นสองที่เหมือนมีใครรออยู่ ขณะเดียวกัน แว่วเสียงเรียกแผ่วเบาจากในบ้าน... ทุกคนในครอบครัวใหม่กำลังรอ…
แสงสุดท้ายที่สะพานระลอกเงา
กลางเมืองลอยฟ้าเหนือหมอก นักสืบหญิงเวทมนตร์ผู้ถูกเนรเทศ ถูกตามตัวกลับมาไขปริศนาฆาตกรรมผู้นำกลุ่มเวทมนตร์ใต้ดิน ที่จะเปลี่ยนทุกชีวิต – เธอต้องเผชิญหน้ากับอดีต ความรักที่สลาย และความลับของสายเลือดตัวเอง…
ใต้ผืนฟ้าสีเหล็ก (Beneath The Steel Sky)
ท่ามกลางฟ้าครึ้มและตึกสูงเสียดฟ้า ‘วารินทร์’ วิศวกรหญิงผู้หลบซ่อนความเศร้า ต้องคอยจับตาดู ‘พล’ ลูกชายบุญธรรมวัยรุ่นผู้เต็มไปด้วยแผลในใจ เมื่อเมืองแห่งเทคโนโลยีเริ่มซ่อนความลับมากขึ้นทุกที…
กระจกแห่งความลับ
ม่านหมอกคลุมเมืองเล็กริมบึง กระจกวิเศษซ่อนอยู่ในบ้านร้าง เด็กหญิงขี้สงสัยถูกเงาลึกลับดึงเข้าสู่วงจรของความกลัวและความหวัง…
เงาไฟกลางหิมะ
กานต์เดินฝ่าหิมะ เสียงปลายเท้ากระทบกับความเงียบ ราวกับโลกทั้งใบหยุดนิ่ง แสงไฟบนยอดไม้ไกลลิบราวกับเป็นดวงตาของภูติ ในหมู่บ้านเล็กที่ซ่อนความจริงไว้ใต้ม่านน้ำแข็ง…
แสงสุดท้ายริมขอบทะเลหมอก
รินเหยียบพื้นแพลอยน้ำเสียงดังขณะเมฆหมอกหนาพัดปกคลุมทุกสิ่ง เธออาศัยอยู่ที่นี่กับชาวลอยน้ำที่ต่างเคยมีอดีตพังพินาศมาก่อน คืนหนึ่งจินปรากฏกาย ขนของมาแต่เป้ใหญ่และรอยแผลเป็นใต้ตา…
ห้องเขียนความลับแห่งอรุณ
ณ บ้านไม้กลางภูเขาและสายหมอกในหมู่บ้านที่ไม่มีชื่อ ในค่ำคืนแรก เด็กชายได้ยินเสียงลึกลับจากห้องเก่าเหนือห้องนอน เสียงนั้นผสานกับกลิ่นดินชื้นและลมหายใจของผู้เป็นแม่ที่นอนนิ่งข้าง ๆ เขาไม่รู้เลยว่ากำลังจะถูกนำไปเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดในใจที่เขาไม่เคยมองตรง…
รอยเท้าบนผิวน้ำ
สายลมยามเย็นบนเกาะกลางทะเลมักพัดกลิ่นเกลือทะเลมาเสมอ หากค่ำคืนนี้ผืนน้ำกลับเงียบสงบจนผิดปกติ ฟ้าครามยืนอยู่ริมท่าเรือ มองออกไปยังเงาเรือที่เคลื่อนไปใต้แสงจันทร์…
เงาเวลาบนผืนน้ำแข็ง
เด็กชายที่ปรารถนาจะได้พบหน้าพ่ออีกครั้งในดินแดนน้ำแข็งต้องเลือกระหว่างเผชิญความกลัว…
แสงเงา ณ ลานจันทร์
กลางเมืองเล็กที่เวลาเดินอย่างช้าๆ แสงสีจันทร์ตกกระทบสวนดอกไม้ นฤเบศร์ยืนตัวสั่นขณะแสงลึกลับเริ่มทอดลงมาทีละน้อย…