หัวหน้าที่ไม่ได้สมัคร
เสียงโทรศัพท์ดังกลางคืนก่อนเที่ยงคืนของฤดูสอบคือสิ่งที่ทานินไม่ควรรับ แต่เมื่อชื่อของคนที่โทรขึ้นจอ — “นีน่า” — เขาก็รับอย่างช่วยไม่ได้ “ฮัลโหล” ทานินพูดด้วยเสียงนิ่งจนเกือบกลายเป็นเสียงเดียวกับผนังห้อง “ตื่นอยู่หรือยัง…
เวทีที่ฉันโกหกไปหนึ่งครั้ง
เสียงกระหึ่มจากลำโพงในหอประชุมเล็กของมหาวิทยาลัยทำให้บัวบูชาแทบรู้สึกว่าหัวใจจะกระเด็นออกมาทางปากเหมือนลูกมหัศจรรย์ที่กำลังจะเด้งออกมาเวลาเห็นความล้มเหลว บนเวทีเต็มไปด้วยเก้าอี้ กระบังไฟ และป้ายที่เขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์ว่า ‘งานเทศกาลศิลปศาสตร์…
เทศกาลหนึ่งคืนของกาย
เสียงป๊อปคอร์นที่หล่นลงบนพื้นหอพัก ห้อง 307 ของชายชั้นปีสามไม่เคยเงียบขนาดนี้มาก่อน แต่เช้าวันนั้นมันเงียบแบบรอคอยความวุ่นวาย กายตื่นมาพร้อมกับใบปลิวครึ่งหนึ่งติดอยู่ใต้หมอน เขาจ้องมันอย่างคนเพิ่งตื่นจากฝันเดิมที่วนลูป ใบปลิวสีเหลืองตัวอักษรหนา ๆ…
แผนสำรองที่บานปลายของเมฆวิน
ฝนตกหนักในเช้าวันเปิดเทอมภาคพิเศษที่มหาวิทยาลัยนพรัตน์ ทำให้เมฆวินลากกระเป๋าเปียกเสมือนพาแผนชีวิตทั้งหมดเข้าห้องสอบที่เขาไม่ได้ตั้งใจจะลงสอบด้วยซ้ำ โชคชะตาไม่ได้อยู่กับเขาตั้งแต่ต้น…
ประกาศิตหอ: แผนปังหรือพัง?
เสียงกระทะล้มดังสะเทือนโถงชั้นสองของหอพักซันเซ็ต ปุณณ์กระโดดแทบไม่ทัน ดอกเทียนบนเค้กที่เพิ่งแต่งเติมหยดไขมันลงพื้นจนเกิดควันบาง ๆ กลิ่นควันอ่อน ๆ คลุ้งไปทั่วบริเวณ “ปุณณ์! ปิดเตา!”…
หอวุ่นวายของพายุ: แผนเด็ดเพื่อไม่ให้ตกคณะ
พายุยืนหน้ากระจกห้องพักชั้นสาม หอพักนักศึกษา ‘ชวนนิ่ง’ เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลจากขมับ เขาจับผมที่ยืนไม่ทั่วหัวด้วยมือสองข้างแล้วถอนหายใจหนักหน่วง…
ผังเวทีที่กลายเป็นเรื่องโกหก
เสียงประตูหอประชุมเปิดสว่างพรวดพราดในขณะที่มิกุลกำลังก้มหน้าแกะแผ่นฟิล์มพลาสติกออกจากกล่องโฟมของฉากบ้านไม้ ชิ้นส่วนไม้เล็ก ๆ กลิ้งกระเด็นลงพื้นเหมือนฝูงแมลงที่ถูกไล่ตะครุบ “มิกุล! ระวังสิวะ!” เสียงแอนชักจะคุมโทนเป็นผู้อำนวยการเวทีในทันที…
แผนใหญ่ของมีน: โครงการบุญที่กลายเป็นละคร
เสียงกริ่งยาวของหอประชุมดังขึ้นพร้อมกับเสียงคุยจอแจของนักศึกษาเกือบร้อยคนที่พยายามปะติดปะต่อไอเดียตัวเองให้เข้าตากรรมการของโครงการทุนพิเศษวันนั้น “มีน นี่เธอจะพูดยังไงอีกครั้งวะ?” บาส โน้ตจดเร็วของห้องสมุด เอ่ยกระซิบเบา ๆ ขณะเขาลูกเล็ก ๆ รอบ…
โปรเจกต์หลอกโลกของมิกมหาวิทยาลัย
เสียงระฆังตอกย้ำเวลาบ่ายสามครึ่งของมหาวิทยาลัยอินทราวดี เข้าสู่ช่วงบ่ายที่นักศึกษาพากันสลายเป็นก้อนเมฆแห่งการบ้าน มิกวิ่งมาหอบอยู่หน้าตึกศูนย์นวัตกรรม มือหนึ่งกำถุงข้าวบูดเพราะซื้อผิดร้าน อีกมือหนึ่งถือแฟ้มหนาแน่นจนปวดบ่า “ช้าจังมิก!”…
หอที่มีคนสำคัญ…ที่ไม่มีจริง
เสียงไซเรนเตือนควันไม่ดังนัก แต่พอรวมกับเสียงช้อนกระทบจาน เสียงพัดลมดูดควันที่ดังยิ่งกว่า และเสียงหัวเราะที่ตะโกนกันข้ามห้อง เบื้องหน้าเป็นภาพจานกองพะเนินบนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่นของหอพักนักศึกษามหาวิทยาลัยจันทร์เช้า “ไฟไหม้หรือเปล่าเนี่ย!” กอฟ…