ยิ้มกับเรื่องโกหกเล็กๆ ที่บานปลาย
เสียงสัญญาณเตือนไฟดังขึ้นในชั้นหอพักของมหาวิทยาลัยตอนเจ็ดโมงเช้า วันหยุดสุดสัปดาห์แต่ทุกคนต้องรีบลงตามคำสั่งอาจารย์ประจำตึก ผู้คนออกมาเบียดเสียดบนสนามหญ้า ยิ้มยืนหน้ายุกยิก ใส่เสื้อยืดที่มีคราบกาแฟเป็นลวดลายธรรมชาติ…
เสียงหัวเราะหลังม่านผ้า
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางการซ้อม ฉากที่ควรจะเป็นการประสานบทพูดกลับกลายเป็นเสียงแหลมจากมือถือของคนหน้าฉาก แล้วทุกคนก็หลุดหัวเราะ เพราะไม่มีใครคาดหวังว่าในวินาทีนั้นผู้กำกับการแสดงจะวางโทรศัพท์ไว้กลางเวทีแล้วพูดตอบกลับเสียงเรียกด้วยความเป็นมืออาชีพพอ ๆ…
ละครปลอมของลานิธ
เสียงกลองโต๊ะกลมตีกระแทกกับแก้วกาแฟจนเปลี่ยนจังหวะของวันเป็นความวุ่นวาย นั่นคือวันที่ลานิธเดินเข้ามาในห้องชมรมละครเวทีของมหาวิทยาลัยด้วยรอยยิ้มที่มากเกินไปและแผนการที่เล็กเกินกว่าจะบอกคนอื่นทั้งหมด ลานิธ: “สวัสดีทุกคน ผมลานิธครับ…
เทศกาลโกหกของชมรมภาพยนตร์
เปิดเรื่องด้วยเสียงระฆังยาวของตึกกิจกรรม: สมาชิกชมรมภาพยนตร์ทะยอยมาถึงพลางจับจ้องใบปลิวที่ติดเต็มกระดานประกาศ ใบปลิวหนึ่งเขียนด้วยลายมือลวก ๆ ว่า “ชมรมภาพยนตร์: งานฉายพิเศษ งานเทศกาลชมรม” และใต้คือนามของหัวหน้าที่ใคร ๆ ก็รู้จักในนาม นัทธพงศ์…
ผนังที่ฉันเคยโกหก
ฝนตกโปรยปรายตอนบ่ายที่หอพักมหาวิทยาลัยเก่าแก่ หอนั้นเหมือนเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่มีกฎลึกลับของตัวเอง: ใครตื่นสายต้องยอมเป็นคนล้างจาน, ใครชนะแข่งขันเกมส์ต้องเตรียมขนมให้ทั้งตึก…
โปรเจกต์โนคิวท์: หอพักวุ่นวายกับหุ่นยนต์ใจดี
เสียงฮือฮาในห้องนอนรวมหอพักอำพรางค่อย ๆ แผ่ซ่านเข้ามาเหมือนน้ำร้อนที่ถูกเทลงในหม้อ ช่วงกลางคืนของคืนก่อนประกาศทุนสร้างโครงการนักศึกษาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลิ่นมาม่า และโทรศัพท์ที่สว่างเป็นจุด ๆ บนเตียง พีระยืนยัดเขียงมะเขือเทศลงในซูชิสำเร็จรูป…
เมฆินทร์กับละครซ่อมโลก
“เสียงกลองไม่มาเหรอ?” “กลองอยู่กับใครไม่รู้ เขาว่า… เขาว่าเจอแมวผูกหูไว้” ภายในห้องซ้อมชมรมละครของมหาวิทยาลัย ชั้นสามของอาคารเก่าที่ผนังหลุดล่อน เป็นที่รวมของสิ่งของที่ไม่มีใครอยากจดจำ: เสื้อคอสตูมจากการแสดงสิบปี,…
ละคร(ไม่)ปกติของนาวิน
เสียงนาฬิกาปลุกยามเช้าดังในหอพักชั้นสองของอาคาร C ทางเดินมีรองเท้านักศึกษากองเป็นภูเขา แต่ที่เด่นสุดคือกองแผ่นกระดาษโปรแกรมการแสดงที่นาวินพับไว้จนเริ่มเป็นสันแข็ง เขาลืมตาขึ้นมากวาดสายตาไปยังกระดาษที่เขียนว่า…
คลับหนังกับคำโกหกที่กลายเป็นหนังจริง
เสียงออดเช้าผ่านหน้าต่างหอพัก เสียงกวนประสาทเหมือนเมโลดี้จากเครื่องชงกาแฟในหัวใจของมหาวิทยาลัย วันนั้นนฤชาไม่ได้นอน เขานอนคิดถึงสคริปต์ที่ไม่มีสคริปต์และพรีเซนเทชันที่จะต้องใช้ในอีกสองวันข้างหน้า นฤชา:…
หอพักซอยดาวกับแผนลับของตะวัน
เสียงประกาศจากลำโพงเก่าผ่านทางหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้: “ประกาศสำหรับหอพักทุกแห่งในซอยดาว วันที่สิบสองนี้ คณะกรรมการทุน ‘ดาวรุ่งเรียนดี’ จะมาตรวจหอพักตัวอย่าง ผู้ชนะจะได้รับทุนซ่อมแซมหอพักและงบประมาณจัดกิจกรรมสำหรับปีหน้า”…