ละครที่ไม่ได้จบตามสคริปต์
เสียงโทรศัพท์ดังกลางเช้าวันจันทร์ที่อากาศยังคงเย็นจากความฝันของกลุ่มคนที่เพิ่งคืนชีวิตขึ้นมาจากปลายสัปดาห์ เปรม: จะเอายังไงดีมะลิ หอประชุมขอให้เราไปเล่นแทนชมรมที่ถอนตัว เขาบอกว่าต้องการงานที่เป็น “ของใหม่” มะลิ: ของใหม่ในแง่ไหน…
คืนเดียวกับความจริง (และความวุ่นวายของต้นกล้า)
ต้นกล้าทรุดลงบนโซฟายาวในหอพักชายชั้นสามของมหาวิทยาลัยสันติพร ใบหน้าของเขาเป็นภาพความเหนื่อยปนกลัว แต่ยังมีความตั้งใจบางอย่างซ่อนอยู่ในดวงตาเมื่อเขาจ้องคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่หน้าจอแสดงกล่องจดหมายอีเมลที่เพิ่งถูกส่งออกไปเมื่อห้านาทีก่อน…
ละครบังเอิญของบอม
เสียงไซเรนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นพร้อมกันกับการเปิดงานต้อนรับน้องใหม่ของมหาวิทยาลัย นักศึกษาไหลเข้าอาคารใหญ่ ใบหน้าของบอมมีเหงื่อแต่ยิ้มจนเกร็ง เขาเดินกุมแฟ้มสีฟ้า เหมือนคนที่เตรียมทุกอย่างไว้แล้วแต่ก็ยังกลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาด “บอม!…
หอหมอกกับมาสคอตที่หายไป
เสียงกรีดกร๊าดเหมือนกระดานชนวนถูกขูดดังขึ้นกลางคืนของหอหมอก พร้อมกับเสียงหอบของมินที่พยายามดึงอะไรบางอย่างขึ้นจากใต้โต๊ะไม้เก่า “เชี่ย—” มินบ่นคนเดียว ทั้งมือและเสื้อถูกเคลือบด้วยเศษทองสีหม่น รอยแตกเล็ก ๆ…
การปลอมตัวของชมรมที่รัก
เสียงประกาศจากหน้ากระดานข่าวของคณะเหมือนระเบิดเสียงในหอพักชมรม ทันทีที่คำว่า “ยุบชมรมที่ไม่มีผลงาน” ปรากฏขึ้น โมกศรยืนกอดก๋อยกระดาษประกาศด้วยมือสั่นเหมือนคนเพิ่งเห็นผี “โธ่ มึง… เราไม่ได้ไร้ผลงาน เราแค่… ช้า” นิล…
มิสเตอร์โปรเจกต์ (หรือ…ความวุ่นวายในชมรมภาพยนตร์)
เสียงกลองเครื่องซักผ้าในหอพักแผ่วลงเมื่อเสียงโทรศัพท์ดัง จากปลายสายคือเสียงของบวร พร้อมกับลมหายใจที่เป็นทรัพย์สมบัติของคนที่เพิ่งตื่นออกรอบสุดท้ายของชีวิตนักศึกษา บวร — เช้าตรู่แล้วนะ มิรา ตื่นได้ยัง มิรา — (มองเพดาน) ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว……
ละครใจลวง
เสียงตะหลิวกระทบหม้อไม่ใช่เพลงประกอบที่ชมรมละครเวทีต้องการ แต่อันที่จริงมันคือสัญญาณเตือนแรกของความวุ่นวายที่กำลังแพร่กระจายไปทั่วโรงฝึกซ้อมของมหาวิทยาลัยแพรวา “เอาอีก! มากกว่านั้น!”…
กล้องมั่ว…รักมาในเฟรม
เสียงประกาศจากโต๊ะรับสมัครชมรมกลางสนามหญ้าทำให้วันสมัครเรียนแรกของเทอมวุ่นวายเป็นเป็ดตุ๋น เสียงลำโพงก้องแว่ว ชื่อชมรมลอยมาเป็นคำเชิญเช่นเดียวกับแผ่นโปสเตอร์สีฉูดฉาดที่มีภาพกล้องฟิล์มและคำโปรยว่า หัวใจเดียว เลนส์เดียว สร้างหนังด้วยกัน…
ชมรมหนังเรื่องใหญ่ของคนไร้โชค
เสียงโทรศัพท์ดังกลางการซ้อมฉากซอมซ่อทำลายความเงียบของห้องชมรมภาพยนตร์ ชั้นสามตึกวิชาทัศนศิลป์ พวกเขาไม่ค่อยมีคนมาใช้ห้องนี้เท่าไร แต่วันนี้เต็มไปด้วยสายไฟ ขาตั้งกล้อง และผู้คนที่พยายามดูเหมือนว่าตัวเองทำงานเป็นมืออาชีพ “ภาม! เงียบหน่อย!…
มะขินกับคดีละครหายนะ
เสียงตะโกน ข้าวของกระจัดกระจาย และเปียโนเก่าที่ยังคงบ่นเสียงครางเมื่อใครสักคนกระโดดลงบนฝาครอบ—นี่คือการซ้อมครั้งเช้าสุดของชมรมละคร ‘ม่านลม’ ในอาคารหอการแสดงเก่าของมหาวิทยาลัย เมฆินยืนกลางห้อง…