คืนที่ไร้เงา
เสียงเงียบงันในบ้านกลางป่า กลายเป็นสัญญาณแรกของเหตุผิดปกติที่ค่อย ๆ คลืบคลานเข้าหากลุ่มคนแปลกหน้าซึ่งต้องใช้ชีวิตในค่ำคืนที่ไม่มีเงาของตัวเองอีกต่อไป ทุกความกลัวและความลับในใจถูกบีบคั้นให้เผยออกมา…
เสียงในหอหมายเลข 7
เสียงเรียกปริศนาในหอพักเก่ากลางคืนเปลี่ยนความสัมพันธ์เพื่อนร่วมชั้นให้กลายเป็นเกมเอาชีวิตรอด…
บ้านเชือกดำ
เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นในความมืด ราวกับมีใครบางคนกำลังเรียกชื่อของเธอจากปลายเชือกสีดำที่ห้อยกลางห้องนั่งเล่น…
เสียงกระซิบที่ปลายป่า
เสียงกระซิบในความมืดนำพา 'ดาริน' กลับไปยังหมู่บ้านเก่า ที่น้องชายหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย…
เงาบนฝาผนัง
เสียงผิดปกติในบ้านกลางทุ่งนา... เงาดำบนฝาผนังที่ขยับไปมา...…
เสียงกระซิบในรอยด่าง
เสียงกระซิบและรอยด่างบนผนังคฤหาสน์ร้างนำกลุ่มนักศึกษาสู่ความจริงที่ไม่มีใครอยากเผชิญ
เสียงกระซิบใต้เรือนเก่า
เสียงกระซิบเบาบางใต้พื้นเรือนเก่าแผ่ซ่านไปทั่ว ทุกคนเริ่มหวาดระแวงในสิ่งที่อธิบายไม่ได้ เสียงนั้นเรียกอดีตให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง…
ใต้ต้นเฟื่องฟ้าในวันที่สายลมเปลี่ยนทาง
ท่ามกลางร่มเงาของต้นเฟื่องฟ้า 'คณิต' กับ 'พันธิตา' ค่อย ๆ เปิดใจกันทีละน้อย แม้ต่างคนจะมีบาดแผลในใจ แต่เมื่อความจริงปรากฏ…
บนทางเดินสายหมอก
เสียงฝีเท้านับสิบเกาะกลุ่มวิ่งข้ามสนาม เอินหยุดยืนมองกลุ่มนักกีฬาด้วยแววตาทั้งชื่นชมและอิจฉา เธอฝันอยากเข้าชมรมดนตรีแต่ที่บ้านหวังให้เรียนบัญชี ส่วนธีร์กลับชอบปลีกวิเวกและเขียนกลอน ทุกครั้งที่คนสองคนนี้บังเอิญเดินสวนแต่ละวัน…
เธอสัญญาว่าจะกลับมา
เสียงเปียโนดังเบา ๆ จากห้องซ้อมตึกเก่าหลังมหาวิทยาลัย และเสียงชัตเตอร์ที่บันทึกช่วงเวลาเงียบงันไว้ ความสัมพันธ์เริ่มจากความเหงาและความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะพาไปไกลเกินกว่าที่ทั้งคู่จะคาดคิดสุดท้าย...เธอสัญญาว่าจะกลับมา…