เพียงเราในฤดูฝน
สายฝนบ่ายคล้อย ลานคณะว่างเปล่า มีเพียงชายหญิงที่เริ่มต้นด้วยความไม่ลงรอย…
ฤดูฝนของสองเรา
เสียงฝนกระทบกระจกบานใหญ่ในออฟฟิศใจกลางกรุงเทพฯ แพรวาพยายามเพิกเฉยต่อเสียงหัวใจตัวเอง แต่บางอย่างในแววตาของปุณณ—ชายที่เธอเคยนึกเกลียดเมื่อพบกันวันแรก—กลับดึงเธอออกจากความกลัว…
หนึ่งวันที่เธอไม่รู้จัก
เมื่อเพื่อนสนิทที่ไม่เคยกล้าเปิดใจต้องใช้เวลาหนึ่งวันที่กรุงเทพฯด้วยกัน เหตุการณ์เล็กๆ…
ความลับฤดูฝน
เสียงฝนตกกระทบหลังคา เสียงลมหายใจที่สัมผัสเบา ๆ ในห้องสมุด เมฆเงยหน้าขึ้นจากหน้ากระดาษ ปวีณ์กำลังอ่านหนังสืออย่างตั้งใจ…
คืนดาวลับฟ้า
คืนที่ดาวร่วงหล่นนั้นเอง คำว่ารักที่เธอเก็บงำจึงเริ่มเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ระยะห่างกับความใกล้ชิดสลับไปมา ท่ามกลางค่ำคืนของความฝัน ความกลัว และคำสารภาพที่ไม่กล้าบอก ความรักของสองหัวใจจะลงเอยอย่างไร…
กลิ่นของสายฝนที่ยังไม่จาง (The Scent Still Lingers After The Rain)
สายฝนแรกของต้นฤดูร้อนตกลงมาพร้อมกับการพบกันครั้งแรกของฝนและริว สองคนที่ดูเหมือนจะไม่มีวันเข้ากันได้…
ระหว่างบรรทัดใจ
“แกเคยคิดไหม ว่าบางทีระหว่างเพื่อนกับคนรัก...มันต่างกันตรงไหน” น้ำเสียงวางใจแต่ดวงตาสั่นไหว รั้งให้บรรยากาศระหว่างภูผาและขิมหนักขึ้นกว่าทุกบทสนทนาตลอดสี่ปีก่อนหน้า ทุกอย่างที่ค้างคาในใจเปิดเผยไปทีละบรรทัด ทั้งความกลัว ความผิดหวัง ความหวัง…
กรณีศึกษา: ระยะห่างระหว่างเรา
คืนที่ฝนตก อคินเดินฝ่าเปียกไปเจอสาวผมเปียระบายที่ม้านั่งใต้อาคาร ทั้งสองไม่ทันคาดคิดว่าการคุยสั้นๆ จะเปลี่ยนอะไรได้ยาวนานขนาดนี้ แต่ระยะห่างใจเกิดจากอดีต ฝันที่ไม่เหมือนกัน และความกลัวที่จะสูญเสีย—พวกเขาจะเลือกเดินไปหากันหรือปล่อยให้ฟ้าหลังฝน…
ฤดูที่ไม่ทันได้ลา
ในคืนที่สองคนต้องซ้อมละครเวทีท่ามกลางอาคารเรียนร้าง ธามและมีนาเริ่มเข้าใจหัวใจตัวเองจากเหตุการณ์ไม่คาดฝัน บทสนทนาติดขัด สายตาที่กล้าสบและหลบ ความเงียบที่อบอุ่นและรอยร้าวเก่า ๆ ทำให้ทุกความรู้สึกค่อย ๆ…
ฤดูฝันที่ปลายทาง
ออฟฟิศเล็ก ๆ แถวสุขุมวิทกลายเป็นฉากชีวิตรักของอิงฟ้ากับเนม ทั้งคู่เริ่มจากการขัดแย้งเมื่อต้องทำโปรเจ็คต์ใหญ่ร่วมกัน ความลับ ความกลัว และอดีตที่ยังไม่จางทำให้ความสัมพันธ์สั่นคลอน…