ฤดูฝนที่ไม่เคยบอก
สายฝนและกลิ่นดินใหม่ พาให้เพียงขวัญได้พบคนที่ทำให้หัวใจหวั่นไหว—แต่ความลับและอดีตที่ต่างแบกไว้ ต่างคอยขวางทางเดินของความรัก เธอจะกล้าบอกความรู้สึก…
บนสะพานสายฝน
ฝนตกที่สะพานข้ามคลองไม่ได้เย็นเฉียบเหมือนในนิยาย แต่กลับอุ่นเพราะมีใครอีกคนเดินอยู่ข้าง ๆ แม้จะเต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่มีคำตอบ รัชกับขวัญก็เรียนรู้ที่จะก้าวข้ามอดีตไปพร้อมกันอย่างช้า…
กลางสายฝนที่เงียบงัน
เสียงฝนโปรยลงมา เสียงลมหายใจที่สั่นคลอนระหว่างขวัญกับปราณที่ยืนห่างกันเพียงเอื้อมเดียว ความในใจที่ค่อย ๆ เผยออกมาท่ามกลางบรรยากาศเปียกปอน…
เธอสัญญาว่าจะกลับมา
เสียงเปียโนดังเบา ๆ จากห้องซ้อมตึกเก่าหลังมหาวิทยาลัย และเสียงชัตเตอร์ที่บันทึกช่วงเวลาเงียบงันไว้ ความสัมพันธ์เริ่มจากความเหงาและความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะพาไปไกลเกินกว่าที่ทั้งคู่จะคาดคิดสุดท้าย...เธอสัญญาว่าจะกลับมา…
บนทางเดินสายหมอก
เสียงฝีเท้านับสิบเกาะกลุ่มวิ่งข้ามสนาม เอินหยุดยืนมองกลุ่มนักกีฬาด้วยแววตาทั้งชื่นชมและอิจฉา เธอฝันอยากเข้าชมรมดนตรีแต่ที่บ้านหวังให้เรียนบัญชี ส่วนธีร์กลับชอบปลีกวิเวกและเขียนกลอน ทุกครั้งที่คนสองคนนี้บังเอิญเดินสวนแต่ละวัน…
ใต้ต้นเฟื่องฟ้าในวันที่สายลมเปลี่ยนทาง
ท่ามกลางร่มเงาของต้นเฟื่องฟ้า 'คณิต' กับ 'พันธิตา' ค่อย ๆ เปิดใจกันทีละน้อย แม้ต่างคนจะมีบาดแผลในใจ แต่เมื่อความจริงปรากฏ…
ฤดูฝนกับคนข้ามฟาก
ฝนตกแทบทุกเช้าในฤดูปีนั้น เธอยืนข้างชายหนุ่มคนเดิมที่ท่าเรือโดยไม่รู้ชื่อกัน ใจต่างเต็มไปด้วยเรื่องที่อยากพูดแต่ไม่กล้าพอจะเอื้อนเอ่ย จนวันที่ต้องเลือกเส้นทางชีวิต—ทั้งคู่จึงได้รู้ว่าฝนที่โปรยปราย…
แสงของลมหนาว
หญิงสาวปีสุดท้ายผู้กลัวล้มเหลว กับชายหนุ่มที่ติดอยู่ในพันธนาการของอดีต ค่อย ๆ เข้ามาเปลี่ยนชีวิตกันและกัน ท่ามกลางฤดูหนาวที่เต็มไปด้วยเรื่องราว ความหวาดกลัว…
สนามหญ้าหน้าห้องสมุด
บ่ายวันหนึ่งในช่วงสอบปลายภาค ต่อเดินลากรองเท้าแตะ พลางโบกมือร่าเริงให้อิ๋ว ผู้กำลังนั่งอ่านหนังสือใต้ต้นปีบหน้าห้องสมุด มิตรภาพที่เหมือนจะเรียบนั้นเริ่มสั่นคลอน…
ใจกลางฤดูร้อน
ใจกลางฤดูร้อน มหาวิทยาลัยเงียบเหงา มีเพียงเสียงหัวเราะคู่ของจินตนาและก้องภพ รอยยิ้มพวกเขาอบอุ่นเหมือนแสงแดด แต่ทั้งคู่ซ่อนไว้ซึ่งความลังเล ความกลัวจะต้องสูญเสียกันไป เมื่อความฝันเริ่มพาไปคนละทาง พวกเขาจะเลือกฝ่าแดดแห่งความจริง…