ตำนานป่าคริสตัลและรัตติกาลแห่งอุราเซียร์
ในป่าคริสตัลระยิบระยับด้วยแสงและเงา อลินและซาเรนต้องร่วมมือฟันฝ่าอุปสรรค สัตว์วิเศษ และความลับที่ซ่อนเร้น…
แสงแรกที่ปลายทาง
ณ รอบมหาวิทยาลัยยามเช้าหลังฝนตก ฟีมเดินเข้ามาในอาคารเก่า เขาไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นของความเปลี่ยนแปลงในหัวใจจะเกิดขึ้นที่นี่—กับเนป…
รอยยิ้มของฤดูฝน
เสียงฝนแรกของปีตกกระทบกระจกหน้าต่างในเช้าวันจันทร์ที่อึมครึม ยายิ้มขมวดคิ้วกับแฟ้มเอกสาร เธอไม่รู้เลยว่าคำว่า 'หัวหน้าคนใหม่'…
ในม่านหมอกใจกลางฝน
เสียงฝนโปรยปรายเคล้าเสียงเครื่องพิมพ์ในสำนักงาน ทุกการสบตาระหว่างอชิกับมิวเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ไม่เอื้อนเอ่ย สองหัวใจที่ต่างกลัวจะผิดหวังอีกครั้งค่อยๆ เดินเข้าใกล้กัน ทีละน้อย ก่อนโลกจะผลักให้ต้องเลือก...จะหนีซ่อนแผลเก่า…
เดือนเก่าในคืนใหม่
แสงจันทร์ผสมแสงนีออนจากหน้าตึกคณะกฎหมายทาบเส้นเงาบนทางเดิน พิชญะยืนมองคนในระยะไกล — แล้วสิ่งที่เขาไม่เคยบอกใครก็ค่อย ๆ เกิดน้ำหนักในอกขึ้นมา เมื่อมิวเดินเข้ามาใกล้มากขึ้น ท่ามกลางเสียงเพื่อน ๆ รอบกาย…
ฤดูร้อนของเราสองคน
ฤดูร้อนปีนั้น การพบกันโดยบังเอิญของณวัฒน์กับเจนนิษฐ์ ทำให้หัวใจทั้งสองที่เคยปิดตายเริ่มเปิดออก พวกเขาเรียนรู้จะให้อภัยตัวเอง กล้าที่จะรัก และยอมรับความเปลี่ยนแปลง…
ระยะห่างของเรา
“นายเคยมองฉันในแบบเดียวกับที่ฉันมองนายบ้างไหม...” เสียงเงียบงันที่ไม่มีวันได้คำตอบดังสะท้อนในใจของอคินและเฟิร์น เพื่อนสนิทที่ความฝันต่างกันสุดขั้ว ระยะห่างเพียงสองเมตรตรงระเบียงหอ กลายเป็นช่องว่างที่ยาวไกลกว่าทุกการเดินทาง เพื่อนสองคนที่หัวใจค่อยๆ…
แสงสุดท้ายของฤดูฝน
เสียงฝนพร่ำลงบนหน้าต่างกระจกบานเก่า คิณเงยมองนักเขียนใหม่คนแรกที่เขาต้องดูแล หลังจากเหตุการณ์ในอดีตทำให้เขาหลีกหนีจากงานเขียน ความเย่อหยิ่งในแววตาหญิงสาวตรงข้ามทำให้บรรยากาศในห้องทำงานยิ่งอึดอัด แต่ฟ้าใส กลับฝืนยิ้มให้กับเขา…
ฤดูที่ไม่พร้อมจากลา
ฤดูฝนนั้น อิฐแอบจ้องมองรอยยิ้มพลอยจันทร์กลางหอสมุด ม่านฝนไหลเบลอภาพนอกหน้าต่าง เหมือนความรู้สึกเขาที่ไม่กล้าสารภาพใจ เธอกำลังวาดแผนชีวิตใหม่ ส่วนเขายังวนเวียนในอดีต…
ไกลแค่ใจยังใกล้
เสียงหัวเราะในค่ายอาสา การโต้ตอบที่มีทั้งนิ่งเงียบและงอนง้อ รูปถ่ายจาง ความคิดถึงที่กัดกินหัวใจ ข้าวฟ่างกับแน็ตต้องเลือก ระหว่างปัจจุบันที่คุ้นเคยหรืออนาคตที่อาจมีร่วมกัน — รักที่ค่อยๆ งอกเงยจากความห่างไกล…