ความหมายซ่อนลึกของคำว่ารัก
น้ำขิง สาวใจดีซ่อนแผลอดีต กับ ภีม หนุ่มนักวาดที่เพิ่งเลิกราจากความรักรสขม ทำงานร่วมกันโดยไม่รู้ว่าต่างฝ่ายต่างแอบเฝ้ามอง แต่ความลับในใจและความฝันที่ต่างกันนำไปสู่ความห่างไกลจนเกือบไม่มีวันกลับมา…
เมื่อดอกไม้ผลิบานในฤดูฝน
เสียงฝนโปรยปรายในเย็นวันนั้น ธันวาและภูผาถูกจับคู่ทำงานร่วมกันโดยไม่เต็มใจ ในขณะที่ภายนอกยังฉายแววแข็งกร้าว ต่างคนต่างซ่อนความเปราะบางไว้ใต้แววตา เวลาผ่าน ฝนที่ซัดซ่าเปลี่ยนความสัมพันธ์อึดอัดให้กลายเป็นความสนใจที่ยากต่อต้าน จนวันที่ทั้งสองต้องเลือก:…
ระยิบระยับกลางใจ
ค่ำวันหนึ่งหลังเลิกเรียน ปลายฟ้าพบกับตฤณในห้องเรียนวาดภาพ ทั้งคู่ต่างคนต่างมีความกลัวที่ไม่เคยบอกใคร ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนความห่างเหินเป็นความเข้าใจ…
แสงสีฟ้าที่ปลายทาง
สองชีวิตที่ไม่สมบูรณ์แบบ เดินทางข้ามรอยต่อของชีวิต ลงเอยด้วยคำถามว่าเราจะกล้ารักทั้งที่หัวใจเจ็บปวด…
ข้างหลังรอยยิ้ม
แพรวา... ดีไซเนอร์สาวที่เหมือนคนฮอตแต่เก็บแผลใจไว้ข้างใน ต้องร่วมงานกับปั้นจั่น ช่างภาพขี้เล่น ใครก็ว่าสบาย ๆ แต่ความจริงในอดีตของเขากำลังรอวันเปิดเผย เมื่อความสัมพันธ์พาให้ทั้งคู่ต้องเลือก... จะซ่อน หรือ…
เงาสีเพลิงกลางลมหนาว
จูนยืนถือร่มในวันฝนพรำ หน้าอาคารเรียนสถาปัตย์ เธอมองอชิระเดินออกมาพร้อมกล่องเครื่องเขียนที่หลงเหลือจากคืนก่อน ความเงียบค่อยๆ ปกคลุม แววตาที่พบกันกลับต่างหลบสายตา พวกเขายังเป็นเพื่อนสนิท...…
ฤดูฝนที่สะพานสีเทา
สายฝนโปรยเบาบนสะพานเก่า เธอกับเขาหลบฝนใต้ร่มสีเทา มุมหนึ่งเงียบ มุมหนึ่งหวั่นไหว คำพูดคลุมเครือท่ามกลางเสียงหยาดฝนตกกระทบพื้น ทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อหัวใจหนึ่งแอบซ่อนความรู้สึก อีกหัวใจลังเลกับอดีตที่ไม่อาจปล่อยไป เขาว่าจะไปต่อ เธอยังอยากอยู่ที่เดิม —…
เงียบงันในฤดูฝน
"เธอมองทะลุเข้ามาในใจฉัน… หรือเปล่า" เสียงหัวใจกลางฝนกระซิบในวันหนึ่งที่เงียบงัน การยืนข้างกัน แต่กลับมีรอยร้าวที่ซ่อนไว้ ระหว่างงาน งาน งาน กับความรู้สึกที่ไม่เคยหลุดปาก…
คืนใต้แสงดาวที่เราไม่กล้าบอก
ในคืนที่สายฝนโปรย ขวัญและพี่พิณ เผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ไม่กล้าบอก ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองมนุษย์ธรรมดาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป…
คำว่าห่าง..ที่ใกล้เสมอ
เสียงสายฝนตกกระทบหลังคาในเย็นวันหนึ่ง สายตาของภูผาและฝนบังเอิญเจอะกันตรงห้องสมุดเล็กข้างมหาวิทยาลัย รอยยิ้มเล็กๆ กลายเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่ไม่คิดว่าจะลึกซึ้งได้ขนาดนี้ ในช่วงเวลาที่ใกล้กันกลับกลายเป็นแสนสั้นเกินไป…