ฤดูที่แล้ว ไม่มีใครรู้จักคำว่ารัก
เธอเป็นคนเงียบขรึม ผู้ซ่อนบาดแผลไว้ข้างใน เขาคือชายผู้มุ่งมั่นแต่อ่อนไหว ในรั้วมหาวิทยาลัยกลางเมือง ความฝันและอดีตบีบคั้นทั้งสองเข้าหากันและผลักให้ห่างจนแทบขาดใจ ฤดูที่แล้ว...ไม่มีใครรู้จักคำว่ารัก ทั้งสองต้องเรียนรู้ที่จะเข้าใจตัวเอง…
ระหว่างกาแฟกับตะวันเช้า
แสงเช้าอาบคาเฟ่เล็ก ๆ ม่านดาวยืนลังเลมือไม้สั่นเมื่ออาร์มเดินเข้ามาสั่งเมนูประจำ สมองเธอคิดอะไรไม่ออก จนกาแฟหกใส่แก้วเขา ดวงตาทั้งสองสบกันแบบประหม่า เรื่องราวของกาแฟแก้วใหม่ ความในใจที่ไม่กล้าบอก และระยะห่างที่ต้องพยายามข้าม…
บทเพลงของวันฝนพรำ
เสียงฝนที่สาดซัดลงบนหลังคาทำให้ปรางรู้สึกเหมือนอยู่คนเดียว ทว่าโลกนี้กลับโยนให้เธอและต้าร์ ผู้ชายที่เธอไม่สนิทใจ ต้องมาทำเพลงเดียวกัน ความไม่ถูกชะตาในวันแรกกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะ รอยความเข้าใจ…
เธอที่ฉันเก็บไว้ในฤดูฝน
เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างกระจกในสตูดิโอวาดแบบปะปนกับเสียงถอนหายใจของปุณณ์ เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านฝนเข้ามาในห้อง เธอเหมือนสีสันเดียวในฤดูที่เปียกชื้นและเงียบเหงานี้ แต่เขาแสร้งไม่สนใจ…
ระยะห่างของหัวใจ
เสียงหัวเราะครั้งแรกที่สนามบินนำไปสู่หัวใจที่ต้องพิสูจน์ตนเองผ่านทุกช่องว่างของระยะทางและความฝัน และคำถามปลายทางคือ...จะเลือกสิ่งใดระหว่าง 'เธอ' กับ…
ในวันที่ฟ้าฟังเสียงเรา
เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างสำนักงาน กลิ่นกาแฟผสมกลิ่นหมึกจากกองต้นฉบับ ทำให้ลินยืนมองโลกภายนอกด้วยหัวใจแบบเดิมที่มีรอยร้าว ก่อนที่ใครบางคนจะเดินเข้ามาในชีวิตช้าๆ…
สะพานแห่งวันฝัน
ในค่ำคืนที่ฟ้าครึ้ม แพทและรันยืนอยู่บนสะพานไม้หลังมหาวิทยาลัย ปมในใจทั้งคู่ค่อย ๆ เผยออกมาตามเสียงฝนและบทเพลงเงียบที่ไร้ถ้อยคำ ภายใต้ความเงียบงัน ความกลัว การเข้าใจผิด และอดีตที่เคยทำร้ายกัน…
เสียงกระซิบในฤดูฝน
เสียงฝนกระทบผ้าม่านริมหน้าต่าง มุมเล็ก ๆ ในออฟฟิศที่ใคร ๆ…
คำที่ไม่กล้าพูด
นักศึกษา 2 คนต้องร่วมโปรเจกต์โดยไม่เต็มใจ ฟ้าใสกับนทีต้องเผชิญอดีต ความลับ และความฝันที่อาจทำให้ห่างกัน การตัดสินใจ เผยใจ…