เงาสีฟ้าใต้เกาะคำสาป
ฉันจำเสียงคลื่นกระทบโขดหินยามพลบค่ำได้แม่นยำ มือของอรจิราผู้เยือกเย็นกำแน่นบนไฟฉาย ขณะเราเดินข้ามโขดหินที่คมราวใบมีด ใครสักคนในกลุ่มพึมพำว่าคำสาปนั่นไม่มีจริง...แต่แล้วความเงียบก็งับคืนอีกครั้ง…
แสงตะวันบนเกาะเงา
“รีบวิ่งเข้าไปข้างใน!” เสียงตะโกนของฐานันดรสั่นไปด้วยความกลัวเมื่อแสงวิบวับจากขอบฟ้าแปลกประหลาดพุ่งเข้าสู่เกาะ ท่ามกลางความโกลาหล พราวฟ้าก็จับมือของสราวรรณไว้แน่น ความลับที่ใครต่างปิดบังกำลังจะถูกเปิดเผย…
โซ่ล่องหนใต้แสงดาว
แสงจันทร์เย็นเฉียบสาดกระทบใบหน้าของหญิงสาวขณะเธอเดินย่ำไปในป่ามืด เสียงร้องเรียกของเพื่อนที่หายไปยังดังสะท้อนในหัว เธอไม่รู้ว่าเงาดำลาง ๆ ที่ตามหลังคือมนุษย์หรือบางสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ…
แสงจันทร์ในห้องสมุดใต้ดิน
ในห้องสมุดใต้ดินที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้เมือง นักศึกษาสี่คนพบว่าหนึ่งในสมาชิกหายตัวไปอย่างลึกลับ เมื่อเงามืดเคลื่อนไหวท่ามกลางชั้นหนังสือ พวกเขาจึงเดินเข้าสู่ห้วงแห่งปริศนา…
ในเงามืดเมืองหิมะ
ในคืนหนึ่งที่เมืองหิมะปกคลุมด้วยม่านสีเทา สรัล รุ่นพี่ขวัญใจใครหลายคนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย บัวขาว หญิงสาวผู้ขับเคลื่อนชีวิตด้วยความเศร้าในอดีต เข้ามาเกี่ยวพันกับคดีนี้โดยไม่ตั้งใจ โลกในเงามืดเริ่มเผยรอยร้าว มิตรภาพ ความรัก และความลับเริ่มทับซ้อน…
กลางสายฝนที่เธอไม่รู้ตัว
สายฝนในเย็นวันหนึ่งทำให้ความรู้สึกระหว่างเพื่อนสองคนพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว ทว่า…
ฤดูฝนของเรา
เสียงฝนโปรยปรายในเช้าวันเปิดเทอมใหม่ กวินทร์ดึงฮู้ดขึ้นคลุมหน้า หลบสายตาผู้คน พลางเช็ดน้ำฝนออกจากแว่น เห็นวาวาร้องเพลงฝรั่งเศสเบาๆ ขณะกวาดพื้นหน้าตึกเรียน โลกของทั้งคู่มาบรรจบกันในจังหวะเปียกปอน…
เพลงรักใต้สายฝน
เสียงเปียโนแทรกผ่านกลิ่นฝนและความเหงาในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ ไม่มีใครรู้ ว่าท่ามกลางห้องซ้อมเล็กๆ ปันกับจูนจะได้พบกันจากความบังเอิญที่ไม่สมบูรณ์แบบ—และระหว่างเสียงดนตรีที่ยังไม่จบ เพลงรักในใจทั้งสองคนก็ค่อยๆ…
ฤดูฝนที่ยังไม่จางหาย
เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างออฟฟิศที่ชื้นเปียก กลายเป็นฉากเปิดของความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยความขัดแย้ง แต่กลับพาความอบอุ่นมายังหัวใจที่แห้งแล้ง วันฝนพรำกลางเดือนมิถุนายน ความหวังเก่าๆเริ่มผลิบานอีกครั้ง…
เสียงหัวเราะข้ามผนังห้อง
ความรักที่โตจากเสียงหัวเราะ ความขัดแย้งเล็ก ๆ และความกล้าค่อย ๆ…