ตำนานหุบเขาแห่งดวงดาวและสัตว์วิเศษ ‘อารุงา’
ณ หุบเขาแห่งดวงดาว สถานที่ที่ทุกคำอธิษฐานจะถูกดวงดาวได้ยิน ชายหนุ่มผู้กลัวความมืดถือโคมดาวออกเดินทางสู่อารุงา สัตว์วิเศษที่ส่องนำทางผู้พลัดหลง เขาต้องเผชิญเรื่องราวที่เปิดเผยแผลในใจ…
รอยยิ้มของเธอในห้องภาพ
แพรวาตอบรับรอยยิ้มของฟ้าครามในความเงียบของห้องล้างฟิล์ม กลิ่นเคมีและเสียงน้ำหยดก้องกังวาน เธอมองเห็นบางอย่างในแววตาคู่นั้น—สิ่งที่เธอเองยังไม่กล้าเดินเข้าไปหา ทุกครั้งที่เขาเงียบ แพรวากลับยิ่งอยากเปิดใจให้มากกว่าเดิม…
สิ่งที่พูดไม่ได้ในฤดูฝน
เสียงฝนโปรยปรายนอกหน้าต่างห้องเรียน กลายเป็นจังหวะเงียบงันระหว่างฝ้ายกับเต๋า ไม่มีใครรู้...ความลับที่ต่างคนต่างถือไว้…
เสียงหัวใจเหนือทะเลสาบ
เสียงนกร้องและกลิ่นดินเปียกหลังฝนตกนำพาชีวิตใหม่ให้พีช เธอคิดว่าแค่ต้องการพักใจ แต่ลึกลงไปกลับได้พบชายหนุ่มที่เงียบขรึมและเต็มไปด้วยปริศนา เส้นทางหัวใจจึงเริ่มต้นด้วยความลังเล บทสนทนาเงียบงัน และความกลัวที่ไม่ยอมเผยความจริง…
เสียงเพลงของใจ…ที่ยังไม่ได้ยิน
ท่ามกลางเสียงเปียโนที่สั่นไหว อิงฟ้าและตะวันค่อย ๆ แลกเปลี่ยนความฝัน ความกลัว และบาดแผลในอดีต เขาสื่อความในใจด้วยบทเพลง ส่วนเธอซ่อนความอ่อนแอหลังความมั่นใจที่แกร่ง ต่างฝ่ายต่างเดินวนเวียนในโลกใบเดิม…
ฤดูฝนของเรา
แค่ฤดูฝน เปิดโอกาสให้สองหัวใจใกล้กัน ก่อนจะถูกพาพายุก้อนใหญ่กวาดผ่านความสัมพันธ์และทำให้ทั้งสองต้องเลือก…
ระยะห่างของหัวใจ
ทุกความฝันมีระยะทางของมัน… แต่ระยะห่างของหัวใจระหว่างโอมและแนน จะมีใครกล้าข้ามหรือไม่
แสงแดดยามบ่ายกับเสียงหัวใจ
เสี้ยวแสงแดดลอดหน้าต่างคณะศิลปกรรม ไทนั่งขีดเขียนภาพในสมุด ฟ้าหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้ม กว่าความในใจจะปรากฏ ทุกครั้งที่ไทหัวเราะ ฟ้ามองต่ำ ทุกครั้งที่ฟ้าพลั้งพูดแรง ไทกลับเงียบ—เรื่องราวสองใจที่เดินคู่กันบนทางแยกความฝัน…
ระยะห่างของตัวเรา
ฟ้าที่พยายามแอบซ่อนความรู้สึกจากวิน หัวหน้าทีมผู้เย็นชา ในงานโปรเจกต์ที่กดดัน ทั้งคู่ต้องเรียนรู้ที่จะเข้าใจและให้อภัยตัวเองและกัน เมื่ออดีตที่เจ็บปวดถูกเปิดเผยและความฝันของทั้งสองเริ่มสวนทาง ปลายทางของหัวใจจึงเดิมพันด้วยความกล้า…
ระยะของใจ
แสงไฟในสำนักงานยามค่ำคืนเปิดทิ้งไว้ดวงสุดท้าย พลอยพบเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังในห้องที่สงบ เธอเดินไปหาระเบียง พบนทีที่ยังไม่กลับบ้าน ทั้งคู่มองเมืองจากตึกสูง เฉยชา ปากแข็ง ต่างคนต่างไม่มีใครกล้าเริ่มต้นพูดในสิ่งที่ค้างคา —…