ในเงามุมแสง
เสียงพู่กันกระทบผืนผ้าใบในสตูดิโอเงียบสงัด ถูกแทนที่ด้วยเสียงแป้นพิมพ์ของชายหนุ่มผู้มีดวงตาเศร้า ในขณะที่ศิลปะและโค้ดไหลเรียงต่างขั้ว สองหัวใจค่อยๆ…
เพลงเงียบในฤดูฝน
ท่ามกลางสายฝนของบางกอก พีท นักศึกษาคณะดุริยางคศิลป์กลายเป็นคนเงียบขรึมเมื่อบทเพลงสำคัญของชีวิตหายไป ส่วนมายา เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยที่ดูนิ่งเฉย กลับซ่อนเสียงหัวใจไว้ลึกสุดหัวใจ ในวันที่ฟ้ายังเปียกฝนและความฝันดูไกลเกินเอื้อม…
ขอบฟ้าสีเทาในฤดูฝน
เสียงฝนตกหนักกระทบกระจกห้องข่าว บรรยากาศเย็นเฉียบแต่เปียกชื้น แววตาของวฤทธิ์และภูวดีสบกันอีกครั้ง ทั้งที่มองไม่ออกว่าจุดจบระหว่างพวกเขาจะเป็นเช่นไร จากความเป็นเพื่อนร่วมงาน กลายเป็นความใกล้ชิด ปะปนความลังเล และคำโกหกเล็ก ๆ…
ระยะห่างของใจ
เมื่อภูผากับวีนัสเดินคนละเส้นทาง ความรักของทั้งสองต้องเผชิญระยะห่างที่มากกว่าแค่ระยะทาง…
สายลมของความฝันและแสงแดดยามเช้า
เพียงเช้าที่แดดลอดม่านลงมา ขุนทะเลกับน้ำหนึ่งยังไม่เคยพบกัน แต่โลกแคบลงเมื่อเสียงขลุกขลักตรงระเบียงหอพักเปลี่ยนพวกเขาจากคนแปลกหน้าสู่เพื่อน…
สองฝั่งของความฝัน
เมื่อฟากฟ้ากับแผ่นดินต้องเลือกความฝันของตนเองหรือความรักที่เติบโตอย่างแผ่วเบา…
จังหวะรักกลางสายฝน
ฟ้าคราม นักศึกษาศิลปกรรมผู้เดินหนีอดีต กับยอแสง ดีเจวิทยุรุ่นพี่สุดขวาง ในวันที่ชีวิตเหมือนเล่นตลกเพราะความลับและความกลัว ความรักของทั้งคู่ค่อย ๆ ก่อตัวกลางเสียงฝน ความสุข ความเศร้า…
ค่ำคืนนี้ไม่มีจันทร์
เสียงฝนหล่นใส่หลังคากระเบื้องมอมแมม ณ ค่ายอาสา ในคืนที่ไม่มีจันทร์ เด็กหนุ่มผิวคล้ำหอบสัมภาระเข้ามาด้วยความเงียบ ขณะที่หญิงสาวร่างเล็กนั่งจ้องรูปในมือ น้ำตาคลอเบ้า นั่นคือค่ำคืนที่ทั้งสองได้เจอกันเป็นครั้งแรก ไม่มีคำหวาน ไม่มีการสบตายิ้ม —…
เพียงช่วงเวลาหนึ่งในฤดูฝน
“แกเคยกลัวจะเสียใครไปไหมวะ” ท่ามกลางเสียงสายฝน ณ ระเบียงห้องเรียนเก่า ปริมถามขึ้นมา เธอหลบสายตา อาทิตย์นิ่งอึ้งไปครู่ เหมือนไม่อยากตอบ แต่ก็ยิ้มบางพลางเหลียวไปมองทิวเขาเบื้องหน้า “เคย...…
ระหว่างรอยยิ้มใต้ร่มไม้
“รู้ไหมว่าบางทีฉันก็อยากบอกความลับที่ซ่อนมาตลอด...” ในสวนมหาวิทยาลัยกลางฤดูฝน พิมพ์ดาวหยุดคำพูดของตัวเองกลางประโยคเพราะเสียงหัวใจเธอดังกว่าฝนที่ตกกระทบร่มไม้ กรมองเพื่อนสนิทอย่างแปลกใจ ทั้งคู่หยุดนิ่งในวินาทีนั้นไม่ต่างจากเม็ดฝนที่แขวนอยู่บนใบไม้…