ในสวนพฤกษศาสตร์ที่ปิดตายมานานสิบเจ็ดปี ป้ายชื่อพืชบางป้ายไม่ได้ระบุชื่อต้นไม้ แต่ระบุชื่อคน…
รถเข็นหนังสือไหลลงทางลาดเองทั้งที่ไม่มีใครแตะ ล้อเหล็กครูดพื้นหินอ่อนดังแหลมในห้องสมุดที่ใกล้ปิดไฟ…
“ถ้าหนังของพี่มีแต่ภาพสวย ๆ แต่ไม่มีใครได้ยินหัวใจของมัน หนังก็แค่โปสเตอร์ที่ขยับได้ค่ะ” ปายพูดเบา ๆ…
ในห้องมืดชั้นสามที่กลิ่นน้ำยาล้างฟิล์มติดปลายนิ้ว จินต์คิดว่ากล้องมีไว้ซ่อนตัวเอง…
เธอแค่อยากตัดต่อคลิปให้โรงแรมดูดีขึ้นนิดเดียว แต่ในเมืองสัตย์บุรี คำว่านิดเดียวสามารถดังเท่าระฆังกลางเมือง…
แมวน้อยชื่อว่า 'มูมู่' ได้พบกับยานอวกาศลึกลับและตัดสินใจออกเดินทางสู่จักรวาลเพื่อค้นหาความหมายของความกลัวและความกล้าหาญ…
Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start writing!