ฤดูที่คนไม่กล้ารัก
เสียงฝนเบา ๆ ในเย็นวันหนึ่งเปลี่ยนความสัมพันธ์ที่คลุมเครือให้สั่นไหว เมื่อคนที่แอบอยู่ข้างกันมานาน ต้องเลือกระหว่างความรู้สึกหรือความเป็นเพื่อน สองหัวใจที่ลังเล ความลับที่ไม่เคยกล้าบอก และอดีตที่ยังตามหลอกหลอน…
แสงสุดท้ายของวันฝนโปรย
หยาดฝนกระทบขอบหน้าต่างในเช้าวันใหม่ที่ ขวัญฤดี ก้าวเข้าสู่ออฟฟิศเล็กๆ เงาของอดีตเกาะค้างหัวใจ เธอพบ ภวัต ชายหนุ่มผมกระเซิงที่คล้ายพิสูจน์ตัวเองกับโลก ทั้งสองไม่ชอบขี้หน้ากันตั้งแต่แรก ก่อนจะเรียนรู้ว่าแสงบางอย่างในหัวใจยังมีทางฟื้นขึ้นมาได้…
ความลับของม้านั่งสีขาว
...ขิมนั่งเหม่อมองไกล เต้อยู่อีกฝั่งของม้านั่ง คำพูดค้างคาในลำคอ ไม่มีใครกล้าทำลายความเงียบ ต่างคนต่างอยากเอื้อมมือเข้าไป…
ทุกจังหวะใจ ใกล้เธอ
ชั้นเก็บความรู้สึก ไม่กล้าบอกเธอว่าทุกจังหวะที่เธอยิ้ม มันสั่นหัวใจฉันจนแทบตั้งสติไม่ได้ แต่กลัว…
แสงโคมไฟกับเสียงหัวใจของเรา
คืนลอยกระทงที่แสงโคมไฟลอยเต็มฟ้ากลายเป็นคืนที่เขาปล่อยหัวใจให้ล่องลอยไปพร้อมความหวังว่าจะกล้าพูดทุกอย่างกับเธอสักวัน—แต่สิ่งเดียวที่ยังเหนี่ยวรั้งคือความกลัวในเงามืดอดีตและความกลัวที่จะเสียเธอไปโดยที่ยังไม่ได้เริ่ม…
ข้ามฟ้า…มายังเธอ
รอยยิ้มที่เผยออกมาตรงมุมปากกับสายตาเงียบเหงาของภาวิน บนโต๊ะไม้ยาวข้างหน้าต่าง เขากำลังวาดรูปแมวสีน้ำเงินในกระดาษโน้ตเล็ก ๆ ขณะที่เสียงฝนเริ่มโปรยเม็ด กระทั่งแพรวมานั่งข้าง ๆ อย่างเงียบงัน สองคนที่ดูจะอยู่ในโลกคนละใบ…
ในเงาของดาวฤกษ์
ในคืนที่เต้ยนั่งอยู่ใต้แสงดาว ฟ้ากำลังเดินออกจากห้องส่งวิทยุ ทั้งสองต่างอยากลืมอะไรบางอย่าง แต่แล้วความบังเอิญในสำนักงานกลับนำพาให้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับตัวเองและอดีตร่วมกับอีกคน…
ระยะห่างของใจ
ในระยะทางที่แสนไกล หัวใจสองดวงค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้กันและกัน ผ่านบทสนทนา ความลังเล และปัญหาที่ใหญ่เกินคิดฝัน การเดินทางของอิงฟ้าและปัณณ์ไม่ใช่แค่การเจอหรือจาก…
แด่วันวานและวันพรุ่งนี้
กลางห้องประชุมที่แสงแดดลอดมาบางเบา ปราณกับนานาต้องทำงานร่วมกันเป็นครั้งแรก เสียงหัวใจที่ไม่แน่ใจและความเงียบที่แทรก…
ระยะห่างของหัวใจ
เสียงรถไฟในเช้าวันอาทิตย์เปิดประตูสู่เรื่องราวความรักของธีร์กับขวัญ เมื่อสองหัวใจที่เดินอยู่บนถนนขนานจะสามารถจับมือกันได้หรือไม่ เมื่อความฝันและระยะทางไม่เอื้อให้ใจมาเจอกันง่าย…