วันธรรมดาที่เปลี่ยนไป
บางวันที่ดูธรรมดา กลับเปลี่ยนใจสองคนไปตลอดกาล แค่กล้าพอให้อภัย…
กลางสายฝนที่ลานดาดฟ้า
เสียงฝนกระทบหลังคาดังแผ่ว ท่ามกลางบรรยากาศเปียกปอนบนลานดาดฟ้ามหาวิทยาลัยที่หนึ่งในกรุงเทพฯ…
ให้ใจบอกว่ารัก
เมื่อฟ้าและต้นต้องทำงานร่วมกันในโครงการสำคัญ พวกเขาเริ่มค้นพบกันและกันผ่านความขัดแย้ง เรื่องราวของความรักที่ต้องค่อย ๆ เติบโตท่ามกลางความลับ เกือบเสียกันไป…
ใต้แสงไฟที่ไม่มีชื่อ
ขณะที่เขาวาดภาพใบสุดท้ายภายใต้แสงไฟริมระเบียง ปวริศเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สบตาภัทรที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ความผิดพลาด ความลังเล และสิ่งที่ไม่เคยพูดออกไปแขวนค้างในอากาศ ก่อนสายลมยามค่ำจะส่งคำสารภาพแบบกล้า ๆ กลัว ๆ…
กระซิบรักกลางสายฝน
กลางสายฝนเย็นฉ่ำในกรุงเทพฯ เพลินและภัทร์ต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกจริงในใจ ทั้งสองต่างมีความกลัวและแผลจากอดีต แต่ความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมงานที่เริ่มต้นอย่างเกร็ง ๆ กลับค่อย ๆ กลายเป็นสายสัมพันธ์บางเบาที่เชื่อมใจ ขณะที่พายุในอดีตกำลังหวนกลับมา…
ระหว่างรอยยิ้มใต้ร่มไม้
“รู้ไหมว่าบางทีฉันก็อยากบอกความลับที่ซ่อนมาตลอด...” ในสวนมหาวิทยาลัยกลางฤดูฝน พิมพ์ดาวหยุดคำพูดของตัวเองกลางประโยคเพราะเสียงหัวใจเธอดังกว่าฝนที่ตกกระทบร่มไม้ กรมองเพื่อนสนิทอย่างแปลกใจ ทั้งคู่หยุดนิ่งในวินาทีนั้นไม่ต่างจากเม็ดฝนที่แขวนอยู่บนใบไม้…
สนามหญ้าสีเทา
“เธอกลัวจะไม่มีใครอยู่ข้างๆ เหรอฟ่าง” ปวินเงียบหลังถาม น้ำเสียงสั่นน้อยๆ ในต้นค่ำที่มีสายลมเย็นพัดผ่าน ทั้งสองมองตากันในความเงียบ…
เพียงช่วงเวลาหนึ่งในฤดูฝน
“แกเคยกลัวจะเสียใครไปไหมวะ” ท่ามกลางเสียงสายฝน ณ ระเบียงห้องเรียนเก่า ปริมถามขึ้นมา เธอหลบสายตา อาทิตย์นิ่งอึ้งไปครู่ เหมือนไม่อยากตอบ แต่ก็ยิ้มบางพลางเหลียวไปมองทิวเขาเบื้องหน้า “เคย...…
ฤดูฝนในปลายทางฝัน
เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่าง ท่ามกลางแสงไฟเมืองที่ส่องกระทบตึกสูง คือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ระหว่าง 'เพชร' วิศวกรสาวที่ไม่เคยยอมใคร กับ 'ต้น' นักวิเคราะห์ธุรกิจผู้เปี่ยมด้วยทิฐิ สองหัวใจชนกันอย่างรุนแรงในวันแรกที่รู้จัก…
ค่ำคืนนี้ไม่มีจันทร์
เสียงฝนหล่นใส่หลังคากระเบื้องมอมแมม ณ ค่ายอาสา ในคืนที่ไม่มีจันทร์ เด็กหนุ่มผิวคล้ำหอบสัมภาระเข้ามาด้วยความเงียบ ขณะที่หญิงสาวร่างเล็กนั่งจ้องรูปในมือ น้ำตาคลอเบ้า นั่นคือค่ำคืนที่ทั้งสองได้เจอกันเป็นครั้งแรก ไม่มีคำหวาน ไม่มีการสบตายิ้ม —…